"Güímar" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta. Está considerado como o máis importante poeta simbolista do seu país, influído directamente pola corrente do Parnasianismo. Colaborador asiduo do xornal A Noticia, publicou entre outras obras: Poesias (1888) e Tarde (1919). A súa obra máis destacada é O caçador de esmeraldas (1902).

GALICIA

Pintor. Nacido no seo dunha familia campesiña, pasou os seus primeiros anos entre Chapa e Margaride (parroquias do concello de Silleda), ata que en 1913 emigrou a Bos Aires. Alí comezou a pintar os obxectos e cousas que tiña ao seu redor e as paisaxes que lembraba de Galicia. En 1917 ingresou por libre na Academia de Bellas Artes de Bos Aires, ao tempo que estudiaba co pintor arxentino Demetrio Urruchúa, co escultor Planas Casas e co gravador Pompeu Audivert, tamén emigrados. Nestes anos compaxinou a pintura con distintos traballos e colaborou na revista Fuego. Moitas das súas primeiras obras na Arxentina, de carácter expresionista, queimounas ao non consideralas axeitadas. En 1923 participou na Exposición de Arte Gallego de Bos Aires con catro obras de pequeno formato. Regresou a Galicia en 1926 e instalouse en Margaride. Realizou a súa primeira mostra individual na sala de exposicións do Faro de Vigo en 1928, ano no que recibiu unha bolsa da Deputación de Pontevedra que lle renovaron...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias, situado ao pé do Monte de la Esperanza (15.271 h [2001]). Esténdese desde o centro da illa ata a costa oriental. A agricultura é o recurso económico principal, sobre todo o cultivo de tomates destinados á exportación. Tamén hai produción de patacas, plátanos, algodón e tabaco. Do seu patrimonio cultural destaca o parque etnográfico das pirámides de Güímar.

CIDADES

Cidade do distrito de Braga, Portugal, no Entre Douro e Minho, a 50 km ao NL de Porto (22.054 h [1981]). Situada preto do río Ave, experimentou un rápido crecemento grazas á industria (téxtil) e á súa famosa coitelería. Aínda que elevada á categoría de cidade en 1853, está considerada o berce do Reino de Portugal, ao ter sido a capital do condado portucalense. Do seu patrimonio cultural destacan a igrexa do antigo convento de Nossa Senhora da Oliveira, o barrio medieval, o edificio do concello (s XVI) e a praza de São Tiago (ss XVII-XVIII). Foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2001.

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Discípulo de Viollet-le-Duc, foi profesor na École des Arts Décoratives (1894-1898). Influído por Victor Horta, incorporou a art nouveau ao Castel Béranger de París (1894-1898). Das súas obras destacan o Castel d’Orgeval (1905) e diversas entradas do metro de París (1900-1910). Cultivou o grafismo e o deseño de mobles e obxectos.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Baralla baixo a advocación de san Tomé.

PARROQUIA

Parroquia do concello da Estrada baixo a advocación de san Xiao.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Friol baixo a advocación de santa María.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Friol. Ten planta de nave única cuberta con bóveda de canón. O arco de triunfo é de medio punto e apóiase en pilastras. A ábsida cóbrese con bóveda estrelada con terceletes. A fachada está franqueada por dous contrafortes. A porta é de arco de medio punto e sobre ela sitúase un rosetón.

PERSOEIRO

Político. Deputado do Partido Regenerador (1882-1886), foi ministro das Obras Públicas, Comércio e Indústria (1893). Ingresou no Partido Republicano en 1903 e, logo da implantación da república, foi ministro de Asuntos Exteriores no goberno provisional. Designado primeiro ministro (1913), foi elixido presidente da república en 1915 e defendeu a participación de Portugal na Primeira Guerra Mundial. Deposto polo movemento revolucionario de Sidónio Pais, en decembro de 1917, volveu á presidencia entre decembro de 1925 e maio de 1926.

PERSOEIRO

Médico, diplomático e escritor brasileiro. Como escritor inclúese na xeración de 1930, caracterizada por unha nova visión do regionalismo deitada cara ao neorrealismo. Na súa produción destacan Sagarana (1946) e Grande Sertão: Veredas (1956), nos que aparece retratado o mundo do sertão brasileiro. Outro aspecto destacable na súa obra é a concepción da estória, para el esta debe reflectir o estalo do misto ao ser acendido. Ademais, emprega unha linguaxe con moitos neoloxismos e usa palabras populares propias do sertão, reinventándoas nalgúns casos. A súa concepción da estória e da linguaxe influíu en escritores africanos en lingua portuguesa, como José Luandino Vieira.