"Lara" (Contén)

1. de aclarar.

2. Que está ben explicado e resulta doado de entender.

3. Limpeza dun téxtil con auga para eliminarlle o xabrón.

4. 1. Disipación ou eliminación daquilo que ofusca a claridade ou transparencia dalgún obxecto ou espacio.

   2. Figura decorativa arrodeada dunha superficie cunha cor concreta.

5. En baloncesto, acción na que se posibilita que un xogador teña paso franco, nun un contra un, para iniciar a entrada a canastra.

6. Aplícase á figura do escudo que está rodeada dun campo ou espazo coloreado cunha determinada cor. Dise tamén dos diferentes ocos, portas ou ventás por onde penetra a luz nas figuras heráldicas (en castelos, torres, casas, vilas, etc).

1. Facer algo menos escuro ou máis nítido.

2. Facer máis perceptible a voz antes de cantar ou falar.

3. Facer (se) máis intelixible un asunto, unha dúbida, un misterio, etc.

4. olver lavar a roupa con auga só para quitarlle o xabrón co que anteriormente se lavou.

5. Marchar as nubes e clarexar o ceo.

6. Facerse menos escuro ou máis nítido.

1. De cor da laranxa.

2. A cor laranxa.

GALICIA

Pintor barroco que traballa na diócese de Tui no primeiro terzo do século XVIII. Sobresae a súa participación como pintor e dourador do retablo maior da Igrexa de Santa Mariña do Rosal (1725) xunto ao pintor guardés X. Antón Rolán de Santa Cruz (1725).

PERSOEIRO

Humanista italiano. Traduciu a Metamorfoses (1561) de Ovidio en oitavas italianas.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Comezou a súa andaina dirixindo curtametraxes, cun estilo e vocación cheos de ilusión e entusiasmo, nun cine de calidade. Vinculouse á última vangarda. A súa arte revulsiva, moral e eficaz soubo alternar a dignidade coa denuncia. A realización dalgunhas películas de encargo, xunto coa inadaptación dalgúns dos seus actores aos papeis que el deseñaba, dan conta dalgúns altibaixos na súa carreira profesional. Dirixiu, entre outras: Le marriage de Chiffon (O casamento de Chiffon, 1941), Le diable au corps (O diaño no corpo, 1947), Les sept pechés capitaux (Os sete pecados capitais, 1952), Le rouge et le noir (O vermello e o negro, 1954), Le Comte de Monte Cristo (O Conde de Montecristo, 1961), Le plus vieux métier du monde (O oficio máis vello do mundo, 1967).

PERSOEIRO

Abade e reformador cisterciense. En 1112 entrou no mosteiro de Císter (Citeaux). En 1115 fundou o mosteiro de Clairvaux (Claraval), que gobernaría deica á súa morte. Puxo a orde ao servizo do papado, intervindo nos asuntos políticos e relixiosos da época: fixo campaña a favor do Papa Inocencio II contra o antipapa Anacleto; no 1146 predicou en Vezelay a segunda cruzada (1147-1148). Foi adversario doutrinal de Abelardo (Concilio de Sens de 1141) e de Gilbert de la Porrée (Concilio de Reims de 1148); polemizou cos cluniacenses; escribiu contra os cátaros de Colonia e refutou os de Languedoc. Foi un dos propagadores do culto a María, defendendo a súa maternidade virxinal aínda que sen aceptar a Inmaculada Concepción, o que motivou que moitas igrexas fundadas polos cistercienses estivesen baixo a advocación de santa María. Así mesmo, malia a súa aversión á arte, especialmente á escultura, proscrita nos templos do Císter enriqueceu a iconografía mariana. A súa reforma litúrxica constitúe un...

PERSOEIRO

Actriz cinematográfica. Famosa pola sensualidade dos papeis dos filmes rodados entre os anos 1925-1930. O seu verdadeiro lanzamento foi It (Cousa, 1927).

PERSOEIRO

Bispo de Mondoñedo (1583-1593). Impulsor do seminario de gramática de Mondoñedo, cedeu en préstamo San Pedro de Viveiro (1584). Preocupado polo baixo nivel cultural do clero, elaborou un índice de obras de estudo e de lectura que debían figurar nas librerías dos sacerdotes da súa diocese. Convocou sínodos nos anos 1583 e 1586, dos que saíron unhas Constitutiones que confirmarían, anos máis tarde, os seus sucesores. Doou unha reixa de ferro para a capela do Santo Cristo.

PERSOEIRO

Política e xurista. Licenciada en Dereito pola Universidad de Madrid (1924), está considerada como unha das pioneiras da corrente feminista en España, ao defender os dereitos da muller e apoiar o sufraxio feminino. Comezou as súas actividades políticas republicanas en 1925 e, en 1931, fundou o partido Unión Republicana Femenina. Foi deputada polo Partido Radical nas Cortes constituíntes de 1931-1933. Coa chegada da Guerra Civil española exiliouse a Bos Aires e logo estableceuse en Suíza. Publicou as obras Mi pecado mortal: El voto femenino y yo (1936), El derecho de la mujer en España (1936) e La situación jurídica de la mujer española (1938), e unha biografía de Concepción Arenal e de Sor Juana Inés de La Cruz.

1. Solución coloidal, albuminosa e transparente, que rodea a xema do ovo. Sepárase da xema para determinadas preparacións culinarias; a máis característica é batela ata convertela nunha escuma (claras a punto de neve) que ornamenta algúns postres fríos, como a crema.

2. Bebida refrescante que se elabora mesturando gasosa e cervexa. Tamén se denomina demi panaché. Unha variante é a clara de limón, na que se mestura cervexa e limoada.

3. Material que se emprega como aglutinante na pintura ao temple, na doración con po de ouro e na iluminación de manuscritos. Tamén se utiliza como adhesivo na fixación dos pans de ouro.

4. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde ás voces ‘mañá (antes do mediodía)’ e ‘semana’.

PERSOEIRO

Relixiosa franciscana italiana. En 1211 coñeceu a san Francisco de Asís e, baixo a súa regra e estatutos, fundou a orde das Damas Pobres, coñecida popularmente co nome de clarisas. No convento de San Damián de Asís viviu en clausura perpetua sometida ao voto da santa pobreza. A lenda conta que, mediante os seus rezos, foi quen de afastar os sarracenos que asediaban a cidade de Asís. Polo seu nome foi, tradicionalmente, protectora dos cegos e avogosa das enfermidades da vista (como santa Lucía). Pío XII fíxoa, ademais, patroa da televisión. Popularmente, adóitase ofrecerlle ovos para pedir bo tempo. Na iconografía aparece representada co hábito franciscano atado ao van cun cordón de tres nós (símbolo dos tres votos franciscanos) e leva, como atributos persoais, unha custodia eucarística e unha cruz encol dunha póla de oliveira. Canonizada por Alexandre IV en 1255, a súa festa celébrase o 11 de agosto.

PERSOEIRO

Escultor. Estudiou debuxo con Josep Berga i Boix e escultura na École des Beaux Arts de Toulouse (1897). En 1900 trasladouse a París e foi discípulo de Rodin. No Salon des Artistes Français de 1907 presentou a obra Turment (Tormento) e no Salon de la Societé Nationale de 1908 Crepuscle (Crepúsculo). A amizade coa bailarina Isadora Duncan permitiulle realizar os seus debuxos máis espontáneos ao redor da danza. Realizou monumentos públicos como Serenidad sobre las ruinas de la vida, no cemiterio de San Isidro de Madrid, e retratos como o de Clara Stuart Merrill (1926). As súas obras simplificáronse e liberáronse de todo sentimento. Con Maillol, Clarà representou a reacción clasicista de raíz mediterránea diante do modernismo de raíz xermánica e do impresionismo rodiniano. Foi membro da Real Academia de San Fernando de Madrid (1925). Entre os galardóns que recibiu destacan a medalla de honor da Exposición Internacional de Barcelona de 1929 con Repòs...