"Mario" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor italiano. Discípulo de Cosimo Rosselli, a súa obra mestra é a taboa da Visitación (1503).

PERSOEIRO

Poeta e político angolano. Como expresión da súa faceta poética publicou en 1958 unha antoloxía da poesía africana de expresión portuguesa. A súa actividade política comezou en 1956, cando xunto con outros compañeiros fundou o Movemento Popular de Libertação de Angola (MPLA).

PERSOEIRO

Escritor e folclorista brasileiro. Foi un dos iniciadores do Modernismo no Brasil e, posteriormente, evolucionou cara a formas vangardistas. Ademais de novelas como Macunaíma (1928), deixou estudios e recompilacións de cancións e danzas brasileiras como Ensaio sobre a música brasilera (1928).

1. 1. Moble alto con portas que contén dentro colgadoiros, caixóns e estantes para a colocación de roupa, zapatos, mantas e outros obxectos.

   2. armario con alzadeiras

      Armario que ten engadido na parte superior un suplemento para gardar alí obxectos de pouco uso.

   3. armario de canto

      Armario que pola súa forma triangular se adapta a un canto do cuarto.

   4. armario de espello

      Armario que ten un grande espello na parte exterior da porta.

   5. armario de obra/de parede/ encaixado p ext

      Oco practicado nunha parede ou no espesor dun muro con marco e portas, destinado aos mesmos usos ca o moble.

   6. armario percheiro

      Armario que posúe unha serie de barras horizontais que permiten a colocación de numerosas perchas.

   7. armario roupeiro

      Armario destinado a gardar nel a roupa de uso persoal.

2. Elemento dunha memoria de cinta ou disco que contén os mecanismos de accionamento, os cabezais de lectura e rexistro e, ás veces, outros aparatos tales coma unidades de control, adaptadores, etc; especialmente se ocupan un mesmo moble ou un elemento do moble (caixón de disco).

3. Armario para secar as películas despois do procesado, no que un ventilador fai circular o aire no seu interior.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Alacant (Comunitat Valenciana), na comarca de Alcoi, situado na vertente oriental da serra de Mariola (7.056 h [1996]). Está drenado polo río Vinalopó, no que desaugan o Marjal e o rego de Pinarets. Cultívanse hortalizas, cereais, forraxe e froitas, sobre todo maceiras. O secaño, sen embargo, é o que predomina (90% dos cultivos), destacando as producións de cereais, froiteiras e oliveiras. A industria ocupa o 65% da poboación activa municipal, ao localizarse no seu termo moitas empresas favorecidas pola proximidade do núcleo alcoiano. Os principais subsectores industriais son o téxtil e o papel. A poboación experimentou un incremento dende as últimas décadas e ten un crecemento vexetativo positivo. No interior da vila consérvanse os restos do antigo castelo de Banyeres. Aos pés dese castelo atopábase a antiga igrexa parroquial, gótica, substituída no s XVIII pola nova igrexa de Santa Maria.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico e cámara italiano. Traballou con destacados profesionais do cine como De Robertis, Camerini, Emmer, Steno e Monicelli. Un dos seus grandes éxitos foi La maschera del Demonio (A máscara do demonio, 1960), un filme cheo de belas imaxes e cun guión de gran calidade. Dirixiu tamén Le meraviglie di Aladino (A marabilla de Aladino, 1962), Sei donne per l´assassino (Seis mulleres para o asasino, 1963), Reazione a catena (Reacción en cadea, 1971), La casa dell´esorcismo (A casa do esorcismo, 1975) e Shock (Impacto, 1977).

PERSOEIRO

Poeta, narrador, dramaturgo, ensaísta e crítico. Compaxinou a creación literaria cunha ampla variedade de traballos de oficina. Entre 1938 e 1941 residiu case continuamente en Bos Aires. De volta a Montevideo (1945), colaborou en diversas publicacións periódicas, dirixiu a revista literaria Marginalia e codirixiu Número e, a partir de 1954, fíxose cargo da sección literaria de Marcha. Por motivos políticos abandonou o seu país en 1974 e viviu en Arxentina, Cuba, Perú e España. Entre a súa produción literaria destacan os poemarios Sólo mientras tanto (1950), Poemas de la oficina (1956), La casa y el ladrillo (1977), El olvido está lleno de memoria (1995); as novelas Quien de nosotros? (1953), La tregua (1960), Gracias por el fuego (1965), El cumpleaños de Juan Ángel (1971), Primavera con una esquina rota (1982), La borra del café (1992); os contos Esta mañana (1949),...

PERSOEIRO

Escritor neorrealista. Foi o editor da revista Vértice dende 1946. Escribiu, entre outras obras, Serranos (1948), Quatro reis (1957), Corpo ausente (1961) e Viagem incompleta (1963).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Destacado artesán ata o período fascista, sobreviviu posteriormente realizando filmes espectaculares de alcance internacional como Ulisse (1953) ou I briganti italiani (Os bandidos italianos, 1961). Está considerado como un dos inventores da comedia italiana dos anos trinta. Dirixiu, tamén, La riva dei Burti (A beira dos Burti, 1930), I promessi sposi (Os noivos, 1940) e Don Camillo e i giovanni d´oggi (Don Camilo e os mozos de hoxe, 1972).

PERSOEIRO

Realizador e guionista cinematográfico. Estudiou na Escuela de Cine de Madrid e comezou como guionista colaborando con Carlos Saura. Adscrito ao denominado Nuevo Cine Español, dirixiu, entre outras, Los farsantes (1963), Con el viento solano (1965), Esa mujer (1969), Los días del pasado (1977), La colmena (Oso de Ouro en Berlín, 1982), Los santos inocentes (Premio de Interpretación Masculina de Cannes, 1984), La casa de Bernarda Alba (1987), Después del sueño (1991), Amor propio (1994) e La ciudad de los prodigios (1999). Traballou tamén en numerosas series para televisión como Curro Jiménez (1977), Fortunata y Jacinta (1979) e La forja de un rebelde (1989).

GALICIA

Poeta. Publicou o poemario Cantigas e cantares (1928), con prólogo de Eladio Rodríguez, onde se atacan as correntes anovadoras de principios de século das que se desmarca o autor, inserido nas tendencias da literatura galega finisecular.

PERSOEIRO

Militar e arqueólogo. Estudiou na escola militar e acadou o grao de coronel. No eido da arqueoloxía, destacou no estudo dos castros do Ferro, como o de Briteiros e Sabroso, e na investigación sobre a ourivería prehistórica e sobre as relacións entre Galicia e Portugal na época castrexa. Foi director do Museo Arqueológico da Sociedade Martins Sarmiento en Guimarães. Colaborou en publicacións galegas como Nós e publicou Notícia resumida das ruínas arqueológicas de Briteiros e Sabroso (1929) e Citânia e Sabroso (1930), entre outras obras. Foi membro e presidente da Sociedade Martins Sarmiento.

PERSOEIRO

Enxeñeiro e político. Conselleiro de Ordenación do Territorio e Obras Públicas no primeiro goberno autonómico (1982). Foi tamén director de Obras Públicas da Deputación Provincial de Ourense, director xeral de coordinación de investimentos no ministerio de Obras públicas e presidente da comisión nacional de recursos da auga no III Plan de Desenvolvemento. Presidiu a comisión nacional de Deportes de Alianza Popular (1986-1996) e, a partir de 1989, foi deputado no Parlamento español polo Partido Popular. Foi voceiro do Grupo Popular na comisión parlamentarias de Deportes (1989-1996), e da comisión de Transportes e secretario da comisión de Infraestruturas a partir de 1996.

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou na Academia de San Alejandro e viviu en España entre 1932 e 1935. En 1936 instalouse en México onde coñeceu os muralistas Diego Rivera e David Alfaro Siqueiros, e posteriormente, en 1940, contactou cos surrealistas en Nova York. Despois de pasar por unha época próxima ao cubismo, a súa pintura achegouse á abstracción aínda que máis tarde regresou ao surrealismo. Entre as súas obras cómpre resaltar Los cortadores de caña (1943) e Imágenes del comienzo (1961).

PERSOEIRO

Compositor. Realizou estudios musicais en Florencia e en 1939 emigrou aos EE UU, onde exerceu a docencia dende 1946 no conservatorio de Los Angeles e compuxo música para cine. Da súa produción sobresaen concertos para unha e dúas guitarras e óperas baseadas en obras de Shakespeare.

PERSOEIRO

Historiador da arte portugués. Especialista na arte gótica, foi catedrático de Estética e de Historia da Arte na Universidade de Lisboa e director do Museu de Évora. Participou no Dicionário da Pintura Universal (1973). Da súa produción destaca A arquitectura gótica em Portugal (1981) e A arquitectura religiosa do Alto Alentejo na segunda metade do século XVI e nos séculos XVII e XVIII (1982), en colaboración con H. Reis.

GALICIA

Avogado e financeiro. Licenciado en Dereito pola Universidad de Deusto e avogado do Estado (1973), en 1974 foi nomeado xefe de estudos da dirección xeral do Estado no ministerio de Facenda. Iniciou a súa actividade empresarial nos Laboratorios Abelló, e en 1983 accedeu ao cargo de vicepresidente e conselleiro delegado do Grupo de Empresas de Antibióticos S A. En 1987 incorporouse ao consello de administración do Banco Español de Crédito (BANESTO) e, en decembro dese mesmo ano, asumiu o cargo de presidente e conselleiro delegado da entidade. As súas operacións financeiras ocasionaron unha crise patrimonial que tivo como consecuencia a intervención de BANESTO por parte do Estado e a destitución de Conde, que foi procesado e condenado a seis anos de prisión (1997).
No ano 2000 foi elixido candidato de UC-CDS ás eleccións lexislativas co apoio do 81% dos compromisarios...

GALICIA

Xornalista e poeta. Redactor da revista Aturuxo e cronista oficial de Ferrol, publicou traballos de crítica literaria (La Noche, El Correo Gallego, El Norte de Galicia) e os poemas “As illas”, “Resposta ao Nirvana”, “Libro dos mares” e “Palabra agachada” en La Voz de Galicia. Entre outras obras, escribiu: Primeira fase e outras narracións (1999) e Carta de algunas islas y varios ríos.