comisario -ria
(< lat tardío commissarĭu < latcommissu, p p de comittĕre ‘cometer’)
-
s
Persoa que recibe a autorización para exercer funcións de mando ou negociación por delegación dunha autoridade superior.
-
s
Funcionario de policía que exerce como xefe dunha comisaría, encargado de manter a lei e a orde nunha zona determinada.
-
s
Membro da Comisión Europea encargado dunha determinada parcela da política comunitaria e designado polo goberno de cada país membro da UE, nun número proporcional ao conxunto dos seus habitantes. Nomeado por cinco anos, pode ser renovado no seu cargo.
-
s
[DEP]
-
Auxiliar do árbitro que en certas competicións deportivas se encarga de vixiar a aplicación do regulamento.
-
Persoa con amplos poderes de decisión que se encarga de aplicar o regulamento en certos deportes, como o automobilismo, o atletismo ou a hípica.
-
-
alto comisario
[POLÍT]
-
Delegado xeral do goberno durante o protectorado español en Marrocos.
-
Representante diplomático dun Estado membro da Commonwealth noutro, co rango de embaixador.
-
-
comisario da creba
[DER]
Persoa designada por un xuíz, nun procedemento de execución colectiva de creba, para vixiar e inspeccionar as operacións dos síndicos sobre a masa da creba, examinar as contas, presidir as xuntas de acredores e asesorar o xuíz sobre o desenvolvemento do procedemento.
-
comisario de guerra
[BÉL]
Xefe do corpo de intervención militar encargado de diversas funcións de intendencia. A súa categoría equivale á de tenente coronel, cando é de primeira clase, e á de comandante, cando é de segunda.
-
comisario do pobo
[POLÍT]
Membro do goberno da Rusia revolucionaria con poder executivo, que tiña ao seu cargo unha comisaría ou departamento, á maneira dun ministro. O goberno resultante da Revolución Rusa substituíu o título de ministro polo de comisario, pero posteriormente volveuse á antiga denominación.
-
comisario político
[POLÍT]
Figura que representa os intereses dun partido político e que ten como función principal a educación política dos membros dunha determinada organización militar nas tarefas sociais e políticas da guerra revolucionaria. Ten a súa orixe na Revolución Rusa de 1917 e o concepto adoptárono tanto os partidos esquerdistas occidentais como os movementos insurreccionais latinoamericanos ou orientais. Durante a Guerra Civil española xurdiron de maneira espontánea nas columnas de milicianos da zona republicana e adquiriron carácter oficial co Decreto do goberno de Largo Caballero, do 16 de outubro de 1936.
-
comisario testamentario
[DER]
Persoa en quen o testador delegaba a facultade de facer testamento no seu nome ou de distribuír ao seu arbitrio o caudal hereditario. O Código Civil español de 1995 prohibe o testamento por comisario.
-
comisario xeral da Cruzada
[HIST]
Cargo eclesiástico creado pola monarquía hispánica en 1509 (de maneira definitiva en 1534). Encargábase da publicación da bula da Cruzada, presidía o Consello da Cruzada e administraba as esmolas recadadas. Desde o Concordato de 1851, as súas funcións exerceunas o arcebispo de Toledo.