continxente

(

adx
1. Que pode acontecer ou non.
  
  Ex: As circunstancias continxentes producían a súa indecisión.
  Confrontacións: eventual.
2. [FILOS]
  Todo aquilo que pode ser ou non ser. Oponse a necesario. Esta oposición dá lugar a unha das probas tradicionais da existencia de Deus, xa formulada por san Tomé de Aquino: as criaturas (seres continxentes) necesitan dun ser necesario (Deus). No terreo da lóxica, Leibniz distingue entre verdades de feito (continxentes) e verdades de razón (necesarias).
s m
1. Porción ou parte que achega cada un dos que interveñen nun pago colectivo ou nunha acción solidaria.
  
  Ex: Aínda que o contixente individual era pequeno, axudaba na reconstrución do país. O contixente era de mil pesetas por cabeza.
2. Conxunto de mozos chamados a filas para un mesmo período.
  
  Ex: O continxente de recrutas mermou por mor da obxección de conciencia.
s m [BÉL]
Conxunto de forzas militares dispoñibles.
s m [ECON]
Cotas máximas de importación dunha determinada mercadoría co obxecto de limitar a súa entrada.

Palabras veciñas