desbaratar

v t
Estragar unha cousa deixándoa inservible.

Ex: Desbaratou o licor ó botarlle demasiado azucre.
Sinónimos: danar, derramar.
v t
Malgastar os cartos ou as propiedades.

Ex: Desbaratou unha auténtica fortuna nas máquinas de xogo.
Sinónimos: desbaldir, dilapidar, disipar.
v t
Deixar quedar algo desordenado e amontoado.

Ex: A rapariga desbaratou os xoguetes da prima.
Confrontacións: desordenar.
v t
Frustrar algo planificado con anterioridade.

Ex: O imprevisto xurdido desbaratou todos os plans.
v t
Vencer o inimigo.

Ex: As tropas galegas desbarataron as francesas na Guerra de Independencia.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO desbaratar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbarato
desbaratas
desbarata
desbaratamos
desbaratades
desbaratan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbarataba
desbaratabas
desbarataba
desbaratabamos
desbaratabades
desbarataban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbaratei
desbarataches
desbaratou
desbaratamos
desbaratastes
desbarataron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbaratara
desbarataras
desbaratara
desbarataramos
desbaratarades
desbarataran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbaratarei
desbaratarás
desbaratará
desbarataremos
desbarataredes
desbaratarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbarataría
desbaratarías
desbarataría
desbaratariamos
desbaratariades
desbaratarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbarate
desbarates
desbarate
desbaratemos
desbaratedes
desbaraten

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbaratase
desbaratases
desbaratase
desbaratasemos
desbaratasedes
desbaratasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbaratar
desbaratares
desbaratar
desbaratarmos
desbaratardes
desbarataren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desbarata
-
-
desbaratade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbaratar
desbaratares
desbaratar
desbaratarmos
desbaratardes
desbarataren

Xerundio desbaratando

Participio desbaratado
desbaratada
desbaratados
desbaratadas