alegría

1. s f

   Sentimento de pracer que nace xeralmente dunha viva satisfacción anímica e que se manifesta con signos exteriores na faciana ou nas palabras.

   Ex: A alegría que aparecía na súa face denotaba o seu optimismo.

   Sinónimos: felicidade, gozo, ledicia, satisfacción. Antónimos: desgusto, tristeza.
2. s f [PLANTA]

   trevoacedo.

3. s f [LIT]

   Pareado de rima asonante típico da lírica popular andaluza, formado por un pentasílabo e un decasílabo ou un hexasílabo e un hendecasílabo. Tamén recibe este nome un tipo de seguidilla; conxunto de catro versos de arte menor onde os versos pares son pentasílabos rimados en asonante e os impares heptasílabos quedan soltos.

Refráns

• A alegría, contándoa, crece.
• A tres días de alegrías, trinta días de agonías.
• As alegrías non son para tódolos días.
• Ben se alegra o lobo do que come o zorro.
• Corazón alegre, home san.
• Da panza sae a danza.
• Día virá que o que hoxe canta, chorará.
• Fai ben e vive alegre.
• Non sabe o que é alegría o que non cría.
• Non sei que ten o pandeiro, que moito alegra o turreiro.
• O pandeiro dálle alegría ao turreiro.
• Quen vai mal cantando, non pode ir ben chorando.
• Unha onza de alegría vale máis ca unha fanega de melancolía.
• Unha onza de alegría vale máis que cen fanegas de melancolía.
• Vale máis neno contento que pucho de cereixas.
• ¡Alegrete, alegrote: que hai viño na cuba e chourizos no pote!
• ¡Alegría, albardeiros, que se queima a palla!
• ¡Alegría, Entroido: que mañá é Coresma!
• ¡Folión, foliote, que anda o rabo do porco no pote!
• ¡Que alegría hai no turreiro, cando se anima o pandeiro!