beatitude
beatitude
(< latbeātitūdĭne ‘felicidade’)
-
s
f
[RELIX]
Benaventuranza ou consumación definitiva do home na visión de Deus, na resurrección da carne e na comuñón dos santos.
-
s
f
[RELIX]
Título honorífico dado ao Santo Padre e aos bispos; está reservado para os patriarcas das igrexas orientais.
-
s
f
Felicidade ou goze perfecto e eterno.
Ex: Aseguraban que tiña a beatitude reflectida na súa mirada.