bifurcar

Escoitar
bifurcar

(< lat bifurcu ‘con forma deforquita’)

v pron

Dividirse algunha cousa en dúas ramas, brazos ou direccións.

Ex: A vía do tren bifúrcase neste tramo.

Citas

  • A vía do tren bifúrcase neste tramo.

Palabras veciñas

biftalato | bifurcación | bifurcado -da | bifurcar | Bifurcaria | big bang* | Big Ben
Conxugar
VERBO bifurcar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles bifurco
bifurcas
bifurca
bifurcamos
bifurcades
bifurcan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles bifurcaba
bifurcabas
bifurcaba
bifurcabamos
bifurcabades
bifurcaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles bifurquei
bifurcaches
bifurcou
bifurcamos
bifurcastes
bifurcaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles bifurcara
bifurcaras
bifurcara
bifurcaramos
bifurcarades
bifurcaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles bifurcarei
bifurcarás
bifurcará
bifurcaremos
bifurcaredes
bifurcarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles bifurcaría
bifurcarías
bifurcaría
bifurcariamos
bifurcariades
bifurcarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles bifurque
bifurques
bifurque
bifurquemos
bifurquedes
bifurquen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles bifurcase
bifurcases
bifurcase
bifurcasemos
bifurcasedes
bifurcasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles bifurcar
bifurcares
bifurcar
bifurcarmos
bifurcardes
bifurcaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
bifurca
-
-
bifurcade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles bifurcar
bifurcares
bifurcar
bifurcarmos
bifurcardes
bifurcaren
Xerundio bifurcando
Participio bifurcado
bifurcada
bifurcados
bifurcadas