"CAF" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor e escultor en bronce, coñecido co pseudónimo de Mecherino. Durante a súa estancia en Roma (1510-1512) recolleu influencias de frei Bartolommeo, Michelangelo e Raffaello, que combinou co colorismo brillante e decorativo da tradición sienesa, plasmado nos Estigmas de santa Caterina (1516); posteriormente, na súa fase manierista, fixo unha pintura a miúdo estraña e misteriosa na que predominan a sutilidade e o simbolismo sobre a preocupación estrutural. Polo seu tratamento das luces e das sombras é considerado un precusor de Caravaggio. Unha parte importante da súa obra consérvase en Siena, onde realizou decoracións na casa do concello, representando temas sobre as virtudes cívicas, e deseñou os pavimentos de mármore da catedral: O nacemento da Virxe, San Miguel, A caída dos anxos e Cristo no limbo.

PERSOEIRO

Compositor e director de orquestra. Ampliou estudios en París con Nadia Boulanger e estudiou dirección con Sergiu Celibidache e Igor Markevich, con quen colaborou frecuentemente. Dirixiu o coro de RNE e posteriormente o coro de RTVE. Entre a súa produción destacan Sonata para piano (1956), Sexteto e diversas cancións.

LOCALIDADES

Localidade de Galilea, na beira occidental do lago de Tiberíades. É a primeira localidade que se cita expresamente nos Evanxeos como centro da actividade apostólica de Xesús de Nazaret (Mt 4, 13; Mc 1, 21).

1. cafeeira.

2. Semente liberada do resto do froito en baga da cafeeira. Utilízase desde o s VIII, primeiro como alimento e despois como bebida fermentada, medicina e infusión. No proceso de obtención, despois de sacar a polpa e tras unha fermentación espontánea, lávase e o gran queda libre, pasando logo a un secado. Os grans son ásperos e amargos e non se adoitan consumir de forma natural. OBS: Tamén se denomina café verde.

3. Bebida feita por infusión ou cocemento de sementes torradas a 210°, machucadas ou moídas da cafeeira (xénero Coffea). É tónica, estimulante e moi aromática. Parece orixinaria da rexión abisinia de Kaffa, onde xa se coñecía antes do s XIII, consumida como froita e despois como alimento enerxético, en forma de pasta de sementes mesturadas con graxa animal. Foi no s XIII cando se empezou a torrar o gran. Daquela, xa se coñecía en Siria e Exipto. Entrou en Europa por medio dos mercadores de Venecia no s XIV, foi considerada nun principio bebida pecaminosa, porque procedía do mundo islámico, e aínda que o Papa Clemente VIII a bendiciu, enseguida pasou de moda, e non volvería a consumirse ata despois do sitio de Viena por parte dos otomanos en 1683. Cando os turcos otomanos se retiraron, abandonando nos seus campamentos moitos sacos de café, o espía polaco Georg Kolschitzky, que coñecía o segredo da súa preparación xa que fora anteriormente mercenario ao servizo destes e combatera nesta...

4. 1. café concerto /

      Establecemento onde se representaban números musicais e de canto enriba dunha tarima ou dun escenario, mentres o público tomaba as súas consumicións. Estiveron de moda en Europa e a súa decadencia produciuse despois da Primeira Guerra Mundial.

   2. Establecemento, con mesas servidas por camareiros, onde se serve esta bebida e outras como refrescos ou licores. Xa no s XV existía en Arabia esta venda pública de café. Pasou logo a Turquía e na metade do s XVII a Europa, a través de Venecia. En España os primeiros cafés xurdiron na segunda metade do s XVIII; xa no s XIX e ata ben entrado o s XX destacaron como centros de debate cultural e de reunión política, sobre todo a partir da época romántica, momento no que se creou a figura do café-faladoiro. Foron o lugar de encontro das tertulias artísticas e literarias. Cómpre destacar establecementos como o madrileño Café Gijón, que fixaría a imaxe máis clásica para estes locais. En Galicia este ambiente aínda se deixa sentir en cafés como o santiagués Derby, o lugués Central ou o pontevedrés Carabela, entre outros. A partir da década dos corenta creáronse establecementos máis polivalentes que ofertan servizo de café, bar (café-bar) e, frecuentemente, pratos combinados.

   3. café teatro

      Modalidade teatral que ten a súa orixe en París, na inauguración do local La Vieille Grille (1961), onde se realizaban espectáculos poéticos e musicais, e que se consolidou como tal coa apertura de Le Royal (1966), o primeiro café teatro que levou este nome. Antigamente, representábanse espectáculos en espacios afíns, pousadas, mesóns, tabernas ou merendeiros. Considéranse precursores en Europa os cafés de filósofos do s XVIII e o cabaré. En España, o precedente máis inmediato foi a creación dos cafés especializados, na súa maioría, no xénero chico, ao longo do século XIX. O café teatro contemporáneo, sen constituír un xénero dramático novo, nin un tipo orixinal de escenografía, é resultado dun conxunto de limitacións económicas que impoñen un estilo bastante uniforme no que respecta á clase de obras e á súa representación: o escenario adoita ter pequenas dimensións, polo que o número de actores debe ser reducido; o público sitúase rodeando o escenario, co que...

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Santiago de Compostela o 17 de outubro de 1886, que atravesou catro épocas de edición. Foi dirixida por Manuel Carballido y García na primeira época, por Antonio Felipe Lueiro na segunda, e por Moisés González Besada na terceira. Editouse na imprenta de Alonso Viéitez. Subtitulada como “Semanario humorístico sin tostada” e como “Semanario cómico, satírico, ilustrado, etc”, ao longo dos anos contou coas colaboracións de Curros Enríquez, Alberto García Ferreiro, Enrique Labarta, Aurelio Ribalta e os irmáns Valle-Inclán. Tiña como seccións: “Sin tostada” e “Gotas”. Apareceron ao longo de diversos números algunhas composicións en galego e caricaturas de personaxes coñecidos da época, realizados por José Pando, sempre en ton humorístico e divertido.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Pontevedra en 1895 e subtitulada como “Semanario satírico ilustrado”. Contou coa colaboración de Enrique Labarta Pose, Jaime L. Solá, Alberto García Ferreiro, Luís Taboada, Salvador Golpe e Manuel Amor Meilán. Editou numerosos relatos e poemas en castelán destes autores e unhas “Máximas” en galego da autoría de Carlos Pol.

PERSOEIRO

Político. Deputado socioprogresista (1934-1937), converteuse en vicepresidente da República (1950) e en presidente (1954-1955).