"Caín" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Bizkaia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Bizkaia.

3. Dialecto do vasco falado en Bizkaia, algúns puntos de Araba e o O de Gipuzkoa.

1. Emitir sons de lamento, especialmente os animais.

2. Queixarse dolorosamente o can.

PERSOEIRO

Escritor. Autor de novelas melodramáticas, entre a súa produción destacan as obras: The shadow of a crime (A sombra dun crime, 1885) e The eternal city (A cidade eterna, 1901). Amigo de Dante Gabriel Rossetti, escribiu o libro de memorias Recollections of Rossetti (Recordos de Rossetti, 1928).

1. Relativo ou pertencente ao pobo dos caingangs.

2. Individuo do pobo indio dos caingangs.

3. Familia de tribos indias que se estende pola conca esquerda do río Paraná, dende o N do río Grande ata o S do río Uruguay. Estas tribos están moi relacionadas natural e lingüisticamente cos jê. Os brasileiros danlles o nome de coroados.

1. Relativo ou pertencente á seita dos cainitas.

2. Individuo que pertence á seita dos cainitas.

3. Secta aparecida no s II que veneraba aqueles personaxes que no Antigo Testamento eran repudiados por Deus, sobre todo Caín.

1. 1. Aplícase á uva da variedade caíño e ao viño elaborado con ela.

   2. ariedade de uva autóctona galega, tinta e branca, en ambos os casos moi escasa. Dá lugar a viños suaves, pouco alcohólicos e algo acedos. A tinta é unha das máis características do Ribeiro e ambas as dúas están autorizadas na Denominación de Orixe Rías Baixas.

   3. iño elaborado con esta variedade de uva.

2. 2 cairo.

3. Aplícase ao porco que ten o pelo cara a atrás.

4. Que é pouco xeneroso ou de mala condición.

5. Mosca das cabalerías.

6. brionia.

1. Mamífero da familia dos cainotéridos.

2. Familia de mamíferos fósiles da suborde dos tilópodos. O xénero máis significativo é o Cainotherium, propio de finais do Oligoceno e que se extinguiu a principios do Mioceno. Os animais deste grupo acadaban uns 30 cm de lonxitude, coas patas traseiras máis longas ca as dianteiras e todas elas rematadas en pezuños de dous dedos e co resto reducidos. Presentaban tamén orellas longas e hábitos semellantes aos coellos, cos que coexistiron e competiron. Os principais xacementos están na Península Ibérica.

1. Armazón de canas, varas ou vimbios entretecidos, utilizada para diversos usos.

2. Armazón de táboas, canas, varas ou vimbios entretecidos que se coloca nos laterais do carro para soster a carga.

3. Armazón constituída por varas ou vimbios entretecidos e usada para desfacer terróns e achandar a terra de cultivo.

4. Cancela feita de paos ou vimbios entretecidos que permite o paso do carro.

5. Armazón de táboas ou vimbios colocada a certa altura sobre o lume para secar ou afumar alimentos.

1. Armazón feita de varas ou canas entretecidas.

2. Conxunto de cousas depositadas ou contidas na caínza ou no caínzo.

1. Estrutura de canas ou vimbios entretecidos empregada como separación cuberta dunha construción ou para outros usos.

2. Armazón feita con vergas de abeleira, salgueiro ou vimbio que se coloca entre os fungueiros do carro para amarrar a carga.

3. Aveño de labranza constituído por unha estrutura de táboas e varas entretecidas usada para achaiar a terra.

4. Estrutura de paos e varas entretecidos colocado á entrada dunha propiedade como porta.

5. Armazón feita de táboas entretecidas con canas ou vimbios que se coloca a certa altura sobre o lume para secar ou afumar alimentos.

6. Hórreo formado por vimbios entretecidos, xeralmente cilíndrico e móbil. OBS: Tamén se emprega nalgunhas zonas de Galicia como denominación xeral de hórreo.

7. Recipiente de vimbio ou canas usado para transportar uvas durante a vendima.

GALICIA

Médico cirurxián. Estudiou medicina na Universidade de Santiago de Compostela e, no 1955, acadou a cátedra de Patoloxía e Clínica Cirúrxica. Dedicou unha especial atención á infección en cirurxía e traballou tamén nos receptores de estróxeno en tumores de mama e ensaios clínicos. Pertenceu a numerosas sociedades científicas, foi secretario e presidente da Sociedad de Cirugía de Galicia (1988-1995) e director da Revista Gallega de Patología Digestiva. Ademais de numerosos artigos científicos, publicou: Infección en cirugía (1994), Contenidos y objetivos docentes en patología quirúrgica general y del aparato digestivo (1996), Conferencia de consenso sobre la infección en cirugía (1997) e Asepsia y antisepsia en cirugía (1999), entre outros libros. Académico correspondente da Real Academia de Medicina y Cirugía de Galicia, foi galardoado con premios como o Conde de Fenosa (1984), Sociedad de Cirugía de Galicia (1986) ou Braum-Dexon (1987).