"INE" (Contén)

PERSOEIRO

Científico nado en Irlanda pero de orixe e educación francesas. Estudiou o magnetismo terrestre e realizou co seu irmán, Arnaud Michel d’Abbadie estudios xeodésicos, filolóxicos, lexicográficos e xeográficos en Etiopía (1837-1848).

1. Acción de absterse ou abster.

2. Actitude que consiste en absterse dos praceres materiais.

3. 1. Privación dun pracer ou dun manxar, especialmente de carne, en cumprimento dun precepto relixioso ou dun voto especial.

   2. Precepto da Igrexa Católica referente á abstención de comer carne ou derivados da carne en determinados días do ano, principalmente os venres durante a Coresma.

4. Conxunto de síntomas que aparecen ao interromper a administración dunha determinada substancia, á que unha persoa desenvolvera adicción e tolerancia por un consumo habitual.

5. Teoría económica formulada por M. W. Senior e a escola de economía vulgar, que considera a abstinencia como requisito para a acumulación do capital.

1. Que se abstén.

2. Que practica a abstinencia.

3. 1. Que respecta e observa as abstinencias impostas por preceptos relixiosos.

   2. Designación que recibían na Igrexa primitiva os homes e mulleres que se abstiñan do matrimonio e de calquera relación sexual como vieiro para o perfeccionamento relixioso.

4. Corrente gnóstica que se caracterizaba fundamentalmente polo desprezo do mundano, do alimento e do matrimonio como feitos demoníacos que, dun xeito ou doutro colaboraban na suxeición da alma á prisión opresiva da materia. O agnosticismo foi documentado na Aquitania, nas Galias e na Hispania por Filastro de Brescia a finais do s IV. Por fontes priscilianistas, sábese da presencia en Galicia dunha comunidade quase-abstinente composta por cregos e leigos, homes e mulleres, mesmo parellas, dedicados á práctica ascética. Defendían o xaxún non preceptivo, a lectura pía e a oración. Ademais, pénsase que non consumían carne e celebraban conciliábulos nocturnos.

1. Lugar poboado de aciñeiras.

2. Comunidade vexetal onde a especie de árbore predominante é a aciñeira, cunha estrutura e distribución influída pola actividade humana (pastoreo, lumes, aproveitamento da madeira para leña ou carbón) e de aspecto similar aos sobredos, cos que coinciden xeograficamente e orixinan no suroeste da Península Ibérica formacións mixtas. Teñen unha cobertura elevada dando lugar a unha formación densa e sombriza con árbores de ata 10 m. Os aciñeirais ibéricos constitúen a mellor representación dos bosques planoesclerófilos mediterráneos. En Galicia constitúen formacións de alto valor ecolóxico e corolóxico e distínguense: aciñeirais mediterráneos en zonas baixas do país, caracterizados pola presencia no sotobosque de érbedos, carpazas, tomentelos, xilbarbeiras, troviscos e arzaias; e aciñeirais eurosiberianos en terreos calizos dos Ancares e o Courel, cun sotobosque onde están presentes acivros, sanguiños, abruñeiros.

1. amitose.

2. Falta de propensión a empregar unha parte determinada do corpo. Cómpre diferenciala da parálise e da apraxia. Aparece por dexeneración ou destrución dos núcleos da base cerebral e preséntase a miúdo na enfermidade de Parkinson.

1. Xénero de protozoos que, carentes de cilios en estado adulto, permanecen fixados ao substrato.

2. Xénero de herbáceas da familia das orquidáceas de vida epifítica no que se inclúen algunhas especies cultivadas.

1. Que carece de movemento.

2. Relativo ou pertencente aos acinetos.

3. Forma larvada de epilepsia que produce unha perda do ton postural.