"Sar" (Contén)

PERSOEIRO

Xefe dos sanussi (1902-1918), neto do fundador desta secta. Durante a Primeira Guerra Mundial loitou cos turcos contra os británicos, pero ao rematar a guerra tivo que fuxir e refuxiarse en Odessa. En Ancara foi un activo panislamista (1921).

PERSOEIRO

Produtor e realizador cinematográfico. Traballou como distribuidor de filmes estranxeiros e como produtor en Lotus Films. Foi realizador do documental El casamiento de Alfonso XIII.

PERSOEIRO

Escritor. Estudiou no Seminario de Ourense, do que foi profesor. Na súa xuventude colaborou en xornais ourensáns (La Nueva Época, La Región) onde deu a coñecer a maioría da súa obra poética recollida despois da súa morte no volume Poesías religiosas (1944), onde se recollen dous sonetos en galego “Diante do Sagrado Corazón da Trinidá” e “Teño dúas nais! (Morriña do ceo)”. Autor dunha produción de carácter relixioso, da que podemos destacar La tercera orden de San Francisco y la juventud (1914) e Oración fúnebre del Excmo. e Ilmo. Sr. Arzobispo de Santiago, Dr. D. Manuel Lago González (1925).

1. Converter en brasa ardente.

2. Comunicar unha calor ardente.

3. Gastar sen control e aniquilar os bens propios ou dunha comunidade.

4. Enfadar ou molestar a algunha persoa.

5. Murchar as plantas polo exceso de calor ou de frío.

6. Entregarse aos ardores dunha paixón.

7. Sufrir alguén queimaduras.

1. Facer volver a alguén burgués ou semellante ao burgués.

2. Adquirir calidades, hábitos ou modos propios da burguesía.

3. Na teoría sociolóxica marxista termo que designa o proletario que, unha vez acadada unha situación económica desafogada, renuncia aos seus intereses e reivindicacións de clase.

1. Usar de mala maneira ou con exceso algo en prexuízo propio ou alleo.

2. 1. Aproveitarse de xeito abusivo da boa fe, inexperiencia, bondade, traballo, etc que realiza alguén.

   2. Infrinxir un trato deshonesto a unha persoa en inferioridade de condicións verbo doutra.

   3. Someter un home a unha muller a saciar o seu apetito sexual en contra da súa vontade.

PERSOEIRO

Bispo e teólogo, discípulo e sucesor de Eusebio de Cesárea (340-366). Defendeu un arrianismo extremo polo que foi deposto (343). Propuxo a fórmula homoiúsios (‘o fillo é só semellante ao Pai’) aceptada nos sínodos de Seleucia (359) e Constantinopla (360). O Emperador Xoviano obrigouno a asinar o Credo de Nicea (363), pero achegado novamente ao arrianismo puro foi deposto por segunda vez (365). Escribiu comentarios ao Eclesiastés e a outros libros bíblicos, dos que só se conservan fragmentos. Un grupo de teólogos seguidores seus denomináronse acacianos durante algún tempo (357-361).

1. Perseguir, de forma insistente e sen deixarlle descanso, a unha persoa ou animal.

2. Importunar a alguén con esixencias, pedimentos ou preguntas de forma insistente e repetitiva.

PERSOEIRO

Profesor, poeta e xornalista. Exerceu a docencia en Galicia e Madrid. Colaborou nas publicacións Vida gallega, Resol e Nós e nos xornais La Region, Galicia, El Heraldo de Galicia e Faro de Vigo. Aproveitou para mostrar neles a súa produción poética que, anos máis tarde, dará lugar á publicación da obra Fírgoas (1933). Entre 1930 e 1936 colabora no xornal El Momento e nas publicacións Escuela del Trabajo e ATEO, onde mostra o seu compromiso galeguista coa educación e coa pedagoxía. Os seus ideais republicanos e galeguistas fixeron que trala Guerra Civil Española fose expulsado do sistema público de ensino, pasando a traballar no ensino privado en Ourense.

1. Atribuírlle a culpabilidade de algo a alguén.

2. Denunciarse un a si mesmo.

3. Evidenciar, denunciar algunha cousa, dar indicios.

4. Exercer unha acción penal.

5. 1. Remarcar, con molduras, liñas, cornixas ou algún outro elemento decorativo, os límites dos elementos arquitectónicos coa finalidade de evidencialos.

   2. acusar as xuntas

      Perfilar as fiadas dun muro por medio de liñas, indicando as xuntas dos perpiaños.

6. En determinados xogos de cartas, declarar a posesión de determinados naipes.

7. Declarar ter recibido unha carta, un envío ou semellante.

1. Aproximar unha cousa a outra ou a unha persoa.

2. Pór unha cousa contra outra.

3. Pórse máis preto de algo ou de alguén.

4. Aproximarse a unha cousa para apoiarse ou sosterse.

5. Procurar a protección ou o apoio de alguén.

6. Afectar unha enfermidade a unha parte do corpo.

7. Establecer unha relación estable de parella sen estar legalizada.

8. Termo da xerga dos albaneis que corresponde á voz ‘achegar’.

9. Construción rústica pegada á casa con paredes e tellado ou só tellado, na que se gardan os apeiros, a ferramenta, o carro, etc.

10. Apoio dunha persoa.

1. Que ou quen non é partidario, que se opón ou loita contra alguén.

2. Termo literario que alude ao feito de se enfrontar dous amigos ou parentes nunha loita, mesmo chegando á morte, sen recoñecerse entre eles. Ao longo da tradición literaria hai numerosos exemplos deste motivo baixo diferentes formas. Moitas das veces hai un previo recoñecemento ( anagnórise) por parte dos rivais e o enfrontamento non ten lugar.

PERSOEIRO

Trobador galego, mencionado nos Livros de Linhagens por mor do casamento de seus pais, Soeiro Ares e Maria Afonso, filla ilexítima de Afonso IX de León. Participou, xunto co seu irmán Pero Soarez, na conquista de Sevilla, sendo ambos os dous beneficiados no Repartimiento de Sevilla de 1248. Estes datos fan supoñer que desenvolvería a súa actividade poética no segundo cuarto do s XIII. Non obstante , a súa mención en 1262 no testamento da súa muller Teresa Anes de Deza, no que pide ser enterrada no mosteiro de Santa María de Aciveiro (Forcarei), demostran que aínda estaría activo neste ano. A produción deste trobador consta unicamente do escarnio persoal “Poren Tareija Lópiz non quer Pero Marinho”, conservado no Cancioneiro da Biblioteca Nacional e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana. A alusión a Tareija Lópiz e a Pero Marinho, personaxes que mantiveron relacións cos Sarraças no século XIII, seguen corroborando o período de actividade que se ten establecido....

1. Dar carácter francés a algo ou alguén.

2. Adaptarse aos costumes ou tradicións propias de Francia ou dos franceses.

CAPITAIS

Capital do il de Afyonkarahisar, Turquía, ao SO de Ancara (102.997 h [1995]). Tanto pola súa función administrativa coma pola súa situación (conta cun importante nó ferroviario), como polo seu desenvolto mercado agrícola, experimentou un forte crecemento demográfico nos últimos anos. Ten cultivos e comercio de opio.

PERSOEIRO

Erudito local e membro de honra do Padroado Rosalía de Castro en 1947. Dedicado profesionalmente ao seu oficio de barbeiro, destacou pola súa paixón cara á escritora padronesa. Desta afección viría a designación de o viúvo de Rosalía coa que era coñecido popularmente. Participou de forma activa na recollida de vocabulario castelán-galego promovida polo padre Crespo. Publicou biografías de padroneses ilustres como Alonso de la Peña ou Xosé María Vidal Cepeda.