"Xudá" (Contén)

1. Acción e resultado de axudar.

2. O que permite alcanzar un obxectivo prefixado.

3. 1. Antigamente, acción e efecto de prestar axuda ou socorro, contribución ou subsidio ao Rei ou ao señor para sufragar as súas necesidades ou por causa de circunstancias especiais. Transformouse nun imposto sobre a carne, o viño e outros produtos.

   2. Complemento en diñeiro que, ademais do soldo, se entregaba aos que exercían un cargo.

4. Aplicación, opción dun programa ou documentación destinada a facilitar o emprego correcto dunha aplicación ou dun aparato informático.

5. enema.

6. Sistema de radionavegación, co que se asiste os avións durante o voo.

7. Diñeiro que se entrega a funcionarios e algúns empregados para sufragaren os gastos diarios ocasionados en desprazamentos, fóra do lugar de residencia, por razón do seu traballo.

8. En deportes colectivos de oposición, acción simultánea dun xogador en defensa da acción dun compañeiro de equipo; diríxese contra un contrario que non é o seu opoñente directo.

9. ...

1. Que ofrece axuda ou que serve para axudar.

2. Persoa que ofrece a súa axuda para solucionar un problema ou situación.

1. Que axuda.

2. 1. Persoa que axuda ou asiste a alguén nalgún quefacer.

   2. Cabo ou oficial que, dentro da súa unidade, cumpre determinadas funcións e determinados servicios.

   3. Técnico adxunto ao realizador, xefe de produción, operador, enxeñeiro de son, decorador ou montador, encargado de prestarlles colaboración directa e auxilialos nas súas funcións.

   4. Profesor adxunto.

3. Persoas que participan nos labores relacionados coa pesca realizada pola compañía; executan todos aqueles traballos de complemento necesarios e que non implican unha participación directa nas actividades de extracción. Teñen unha condición de socios dentro das compañías á parte.

4. Cabo que cumpre as funcións de secretario e de auxiliar no mando xeral a quen serve.

5. Cargo das congregacións da curia romana. Constitúe o grao máis elevado de oficiais menores, poñentes e executores, no referente aos asuntos que lle son confiados.

6. Oficial de máquinas durante o período de prácticas regulamentarias para obter o título de maquinista naval.

7. ...

1. Cargo de axudante.

2. Oficina do axudante.

3. Delegacións que en portos de determinada importancia representaban a autoridade de Mariña; dependían directamente da Armada, e eran rexidas por un oficial da propia Mariña militar que recibía o nome de axudante de Mariña. As competencias das axundantías eran as de vixiar e regulamentar o desenvolvemento das actividades pesqueiras, do mesmo xeito que representaban a autoridade naval ante os mariñeiros da localidade. A Lei de Portos de 1992 rematou con esta institución nacida no s XIX, ocupando o seu lugar a Capitanía de Mariña, rexida por un capitán da mariña mercante, perdendo así o seu carácter militar.

1. de axugar.

2. Colaborar con alguén nun asunto, traballo ou semellante.

3. Socorrer a unha persoa para que mellre a súa situación.

4. Prestar colaboración para que alguén consiga aquilo que se propón.

5. Servir algunha cousa para que outra cousa sexa máis fácil de acadar ou teña un mellor resultado.

6. Realizar algo, do que se vai obter algún beneficio co máximo interese e esforzo.

7. alerse para realizar algunha cousa cos medios dos que se dispón, especialmente cando estes medios escasean.

1. Colaborar con alguén nun asunto, traballo ou semellante.

2. Socorrer a unha persoa para que mellre a súa situación.

3. Prestar colaboración para que alguén consiga aquilo que se propón.

4. Servir algunha cousa para que outra cousa sexa máis fácil de acadar ou teña un mellor resultado.

5. Realizar algo, do que se vai obter algún beneficio co máximo interese e esforzo.

6. alerse para realizar algunha cousa cos medios dos que se dispón, especialmente cando estes medios escasean.

REINOS

Reino hebreo que xurdiu cara ao S de Palestina da división entre as tribos do N e do S despois da morte de Salomón (s X a C). David fora xa proclamado rei de Xudá en Hebrón. Coa conquista de Xerusalén, a súa expansión e a transformación estatal en tempos de Salomón, puxeron as bases do futuro Reino de Xudá. Este mantivo unha certa estabilidade interior grazas á perpetuidade da dinastía davídica e da tradición administrativa de Salomón, mentres que no exterior buscou o equilibrio cos seus veciños. A hostilidade con Israel durou ata a destrución deste reino (722 a C) e as intervencións dos imperios asirio, desde 734 a C, e babilónico, a partir de 605 a C, perpetuáronse ata a destrución do Reino de Xudá en 586 a C.

1. Que xudaíza.

2. Xudeu converso que mantiña a práctica do xudaísmo, privada ou publicamente, en España e Portugal.

1. Converter ao xudaísmo.

2. Practicar os ritos do xudaísmo.

AFLUENTES

Afluente do Eo pola dereita que nace na serra do Pousadoiro, na parroquia da Órrea (Riotorto), e desemboca na de Vilaoudriz (A Pontenova).

PARROQUIA

Parroquia do concello da Pontenova baixo a advocación de santa María Madanela.

1. Barrio en que habitaban os xudeus, especialmente durante a Idade Media. En Galicia, o seu esquema organizativo foi semellante ao dos antigos concellos cristiáns. Estaban constituídos polos anciáns, representantes da autoridade patriarcal, os adiantados e os cabezas de familia, e as súas funcións abarcaban os asuntos internos da aljama ou xudaría, o cobro de impostos e a representación da comunidade. A figura suprema recaía no rabb maior ou sacerdote supremo, de nomeamento rexio e con autoridade sobre varias comarcas e bispados e a administración de xustiza estaba en mans dos hedines, os dayanes e os chamados anciáns maiores, maxistrados que exercían nos grandes distritos. A cúspide correspondía ao gaón ou nassí, figura prescrita no Talmud que velaba pola integridade das leis civís e criminais e interviña nos asuntos relixiosos. A instrución dos preitos realizábana os escribas, encargados tamén da redacción de todo tipo de documentos...

2. Contribución que pagaban os xudeus.

PERSOEIRO

Apóstolo. Traiciounou a Xesús revelando ao sanedrín o lugar onde pasaría a noite antes de morrer, a cambio de trinta moedas de prata. Cun grupo armado, achegouse ata o Monte das Oliveiras onde oraba Xesús e deulle un bico, que era o sinal para identificalo e prendelo. Posteriormente arrepentiuse, arroxou as moedas ao templo e aforcouse. Con elas, os inimigos de Xesús mercaron un campo (Haceldama), que serviu de cemiterio dos estranxeiros.