"deus" (Contén)

1. adiviñanza.

2. 1. Expresión de despedida, especialmente axeitada para dirixirse a unha persoa a quen se trata de ti.

   2. Expresión utilizada para denotar impresión por un accidente súpeto ou un desgusto.

3. 1. Despedida.

   2. canto de adeus

      Canto escocés moi difundido en ambientes de scouts, entoado como despedida colectiva e de irmandade en moitas xuntanzas ou reunións, tomados todos das mans e formando unha roda.

1. 1. Expresión de despedida, especialmente axeitada para dirixirse a unha persoa a quen se trata de ti.

   2. Expresión utilizada para denotar impresión por un accidente súpeto ou un desgusto.

2. 1. Despedida.

   2. canto de adeus

      Canto escocés moi difundido en ambientes de scouts, entoado como despedida colectiva e de irmandade en moitas xuntanzas ou reunións, tomados todos das mans e formando unha roda.

LAGOS

Lago salgado de Australia, no territorio setentrional. Ten unha superficie que oscila entre os 5.000 e os 8.000 km2 segundo o réxime estacional de choivas. Atópase entre as cordilleiras de Macdonnell e Musgrave, a 450 m de alt.

PERSOEIRO

Poeta e crítico literario sueco. Formado no Prerromanticismo sueco, constituíuse en abandeirado do grupo literario Auroraförbundet. Toda a súa obra é unha procura da arte en si mesma, da poesía pura. Compuxo unha serie de poemas dramáticos recollidos baixo os títulos de Fagel Bla (O paxaro azul, 1814) e Lycksalighetens Ö (A illa da felicidade, 1824-1827).

PERSOEIRO

Compositor. Orixinalmente autor de estilo Neoclásico, evolucionou cara ás técnicas dodecatónicas.

1. Facer que unha persoa deixe de crerse superior aos demais.

2. Deixar alguén de crerse superior aos demais.

PERSOEIRO

Poeta portugués. En Coimbra estudiou dereito e comezou a prepararse en avogacía e xornalismo, estudios que continuaría en Beja, Évora e en Lisboa. Cultivou unha poesía simple e popular, de temática amorosa, contra os excesos do romanticismo final. Da súa produción destaca Cartilha maternal (1876), método de lectura para nenos, e a colección de poemas Campo de flores (1893), editada por Teófilo Braga.

1. Primeiro xornal editado en Barcelona. Fundado por Pedro Ángel Tarazona, publicouse nunha primeira etapa entre o 7 de xaneiro e o 30 de abril de 1762, e presentaba unha estrutura semellante á do Diario de Madrid. Reapareceu o 2 de xuño de 1772 e desapareceu definitivamente o 30 de maio de 1773. Coñeceuse popularmente co nome de Diari d’En Tarassona. Dos seus obradoiros tipográficos saíron un total de 53 números.

2. Ser superior, dotado de atributos sobrenaturais, ao que se lle rende culto. As deidades máis salientables do hinduísmo son as śakti -potencia divina ou poder inmanente, a miúdo identificado coa deusa suprema ou Gran Deusa-, relacionadas con Śiva -un dos deuses da trindade posvédica, xunto con Vishnu e Brahmā-, entre as que destacan Kālī e Durgâ. As diversas denominacións das divindades femininas da Antigüidade son: a boa deusa, como caracterización de Cibeles; a deusa nai, como representación, moi estendida no Mediterráneo Oriental (Exipto, Fenicia, Frixia e Grecia), da fecundidade vexetal, animal e humana (Isis, Cibeles, Rea, etc); e a gran deusa, como cualificación de pertenza ao grupo dos deuses de máis alta categoría (Afrodita, Hera, Atenea, Ártemis, Deméter, etc). En numerosas mitoloxías, principalmente a grega e a romana, permitíaselles aos deuses casar con mortais -aínda que estes se visen obrigados por isto a vivir menos tempo-...

3. Ser supremo. OBS: Escríbese en maiúscula cando se emprega como nome propio.
   Concepto de Deus
   O concepto de Deus, nacido como resposta ao misterio da existencia (percibido con inquietude polo home), pode aplicarse a unha potencia única (monoteísmo) ou pola contra, pode atribuírse ao conxunto de seres sobrehumanos que dominarían cadanseu ámbito da realidade (politeísmo). Esta variedade de posibilidades de aplicación do termo faino susceptible de recibir as máis diversas significacións que, incluso, poden contrapoñerse unhas ás outras, feito que implica a imposibilidade de definilo segundo unha expresión única, clara e determinada. Non obstante , o deus das relixións monoteístas, creador do universo, independentemente da tradición cultural na que se enuncie, reúne na súa natureza algunhas características ineludibles: infinidade, unidade e simplicidade. Escolas filosóficas como a de Viena afirman a existencia inicial dun monoteísmo moi rudimentario que derivaría en...

4. Persoa ou cousa pola que se sente especial admiración e veneración. Na tradición oral recóllese o seguinte dito: “O deus do usureiro é o diñeiro”.

1. Ser superior, dotado de atributos sobrenaturais, ao que se lle rende culto. As deidades máis salientables do hinduísmo son as śakti -potencia divina ou poder inmanente, a miúdo identificado coa deusa suprema ou Gran Deusa-, relacionadas con Śiva -un dos deuses da trindade posvédica, xunto con Vishnu e Brahmā-, entre as que destacan Kālī e Durgâ. As diversas denominacións das divindades femininas da Antigüidade son: a boa deusa, como caracterización de Cibeles; a deusa nai, como representación, moi estendida no Mediterráneo Oriental (Exipto, Fenicia, Frixia e Grecia), da fecundidade vexetal, animal e humana (Isis, Cibeles, Rea, etc); e a gran deusa, como cualificación de pertenza ao grupo dos deuses de máis alta categoría (Afrodita, Hera, Atenea, Ártemis, Deméter, etc). En numerosas mitoloxías, principalmente a grega e a romana, permitíaselles aos deuses casar con mortais -aínda que estes se visen obrigados por isto a vivir menos tempo-...

2. Ser supremo. OBS: Escríbese en maiúscula cando se emprega como nome propio.
   Concepto de Deus
   O concepto de Deus, nacido como resposta ao misterio da existencia (percibido con inquietude polo home), pode aplicarse a unha potencia única (monoteísmo) ou pola contra, pode atribuírse ao conxunto de seres sobrehumanos que dominarían cadanseu ámbito da realidade (politeísmo). Esta variedade de posibilidades de aplicación do termo faino susceptible de recibir as máis diversas significacións que, incluso, poden contrapoñerse unhas ás outras, feito que implica a imposibilidade de definilo segundo unha expresión única, clara e determinada. Non obstante , o deus das relixións monoteístas, creador do universo, independentemente da tradición cultural na que se enuncie, reúne na súa natureza algunhas características ineludibles: infinidade, unidade e simplicidade. Escolas filosóficas como a de Viena afirman a existencia inicial dun monoteísmo moi rudimentario que derivaría en...

3. Persoa ou cousa pola que se sente especial admiración e veneración. Na tradición oral recóllese o seguinte dito: “O deus do usureiro é o diñeiro”.

FILOSOFOS

Filósofo alemán. Profesor en Berlín e Kiel. Discípulo de Arthur Schopenhauer, chegou ao convencemento da identidade fundamental de todas as relixións. Entre as súas obras destaca Allgemeine Geschichte der Philosophie, mit besonderer Berücksichtigung der Religionen (Historia xeral da filosofía, con especial consideración ás relixións, 1894-1917) en 6 volumes, dedicados os tres primeiros á filosofía india.