"even" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao Benevento ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Benevento.

3. Escritura chamada tamén beneventano-casinesa (e antes, por erro, lombarda, napolitana, etc), usada na Italia meridional e en Dalmacia dende o s VIII ata o inicio do s XV. A orixe vén da minúscula cursiva documental. A evolución vai ligada especialmente á abadía de Montecassino. Caracterízase polas letras de trazado anguloso e en zig-zag, polo uso de determinadas abreviaturas e pola súa peculiar forma de puntuación.

CAPITAIS

Capital da provincia de Benevento, na Campania, Italia, situada na confluencia dos ríos Sábato e Calore (63.367 h [1998]). A súa industria dedícase á transformación dos produtos agrícolas. Cidade de orixe samnita, antigamente chamada Maleventum, os romanos cambiáronlle o nome polo de Beneventum e déronlle o estatuto de colonia romana despois das Guerras Samnitas (343-290 a C). Cando se produciu a caída do Imperio Romano, os godos apoderáronse axiña da cidade. No 571 pasou a mans dos lombardos, que a converteron nun ducado no 573 e despois en principado independente. En 1081 Robert Guiscard conquistouna e entregouna á Santa Sé, converténdose en feudo dos Estados Pontificios. En 1860 foi anexionada ao Reino de Italia.

PERSOEIRO

Físico estadounidense. En 1970 iniciou a súa formación universitaria en Berkeley para trasladarse en 1978 ao Bells Lab como investigador, onde estudiou a transferencia de enerxía no rubí e a espectroscopía óptica do positrón. Dende 1987 traballa na University of Standford, onde compaxina a actividade docente coa investigadora. En 1997 outorgóuselle, xunto con C. Cohen-Tannoudji e W. D. Phillips, o Premio Nobel de Física polo desenvolvemento de métodos para arrefriar e atrapar átomos con láser.

CIDADES

Cidade da provincia de Overijssel, Países Baixos, na beira do río Ijssel (68.004 h [estim 1992]). O sector industrial constitúe a base da súa economía, principalmente a metalurxia, as químicas, as construcións mecánicas e os pequenos estaleiros. Conserva unha igrexa románica.

PERSOEIRO

Pintor francés. De orixe belga, formouse na Académie des Beaux-Arts de Bruxelas (1889-1890) e na École des Beaux-Arts de París (1892) con P. V. Galland. En 1893 converteuse en discípulo de Gustave Moreau. Fixo composicións ao aire libre caracterizadas por un sintetismo cromático que anunciaba o fauvismo. Entre outras obras destacan L’espagnol à Paris (O español en París, 1899) e Promenade du dimanche (Paseo do domingo, 1899).

PERSOEIRO

Gravador de moedas. Xunto con Cimón, traballou na ceca de Siracusa. Asinou as súas obras, entre as que destacan unha cabeza feminina rodeada de golfiños e unha cuadriga.

1. Acontecemento posible.

2. Cousa que sucede.

1. Hernia das vísceras abdominais nun punto do organismo onde non existe orificio preexistente, xeralmente nunha cicatriz cirúrxica ou traumática.

2. Ascenso cara á cavidade torácica dunha metade do diafragma, xeralmente da esquerda, xuntamente coa pleura e o peritoneo, que se produce por atrofia, traumatismo indirecto ou aumento da presión abdominal.

1. Que pode suceder ou non.

2. 1. Aplícase ao traballo que non é fixo.

   2. Aplícase ao traballador que non ten un emprego fixo.

3. Que depende dunha circunstancia incerta e conxectural.

4. 1. Aplícase a cada un dos dereitos ou xustificacións anexos ao exercicio dun cargo fóra da dotación fixa.

   2. Aplícase aos fondos destinados nalgunhas oficinas a gastos accidentais.

1. Calidade de eventual.

2. Feito ou circunstancia de realización incerta ou conxectural.

ILLAS

Illa do arquipélago das Canarias, ao SO de Lanzarote, illa da que está separada polo estreito de Bocayna (1.659 km2, 42.938 h [1996]). De orixe volcánica, ofrece un relevo montañoso, aínda que de escasa altitude (Jandía, 802 m). As rochas volcánicas e as cinsas ocupan a maior parte da illa, polo que é moi pobre e improdutiva. Puerto del Rosario é o seu núcleo máis importante. A agricultura e o turismo son as principais fontes de riqueza.