concordia

1. s f

   Estado de harmonía que resulta do acordo dos sentimentos, das ideas, etc, entre dúas ou máis persoas.

   Ex: Entre o grupo de excursionistas estableceuse unha gran concordia.

   Antónimos: discordia.
2. s f

   Acordo legal por estipulación ou conveniencia entre dúas ou máis partes.

3. s f [DER]

   Contrato polo que se perdoaban as pensións adeudadas nos censos. O caso máis coñecido foi o da chamada Concordia de Barcelona, asinada entre Palma de Mallorca e os seus acreedores censalistas barceloneses.

4. s f [DER]

   Convenio bilateral entre a Santa Sé e os estados para a regulamentación das actividades eclesiásticas a desenvolver no territorio estatal e para a resolución dos conflitos que xurdan eventualmente entre a potestade eclesiástica e civil. Do mesmo xeito que o concordato, ten natureza xurídica de tratado internacional e considérase fonte do dereito.

5. s f [DER]

   Instrumento xurídico autorizado que contén o tratado e o convido entre as partes en litixio.

6. concordia evanxélica [RELIX]

   Intento de reconstrución unitaria cronolóxica dos evanxeos, que se demostrou inviable pola crítica histórica.

Refráns

• Anos e vidas compoñen vilas.
• Comeredes porco e estaredes todos de acordo.
• Deus e vidas compoñen vilas.
• Máis vale un mal axuste que un bo preito.
• Unha mala avinza vale máis que un bo preito.