face

(< lat facĭes)

s f
Parte anterior da cabeza dunha persoa onde están os ollos, a boca e o nariz.

Ex: O atracador cubría a face cunha media.
Sinónimos: cara, faciana, rostro, cara.
s f Antónimos: cruz, dorso, reverso.
1. Lado principal, en oposición ao posterior, dun obxecto plano ou laminar con dúas superficies.
  
  Ex: A face da folla é moi rugosa. A face desa tea ten unha cor distinta.
2. Parte principal dunha moeda, medalla ou selo, que ten representada a cara dunha divindade, rei, personaxe ou calquera outro debuxo.
  
  Ex: A moeda caeu coa face para arriba.
  Sinónimos: anverso, cara, cara. Antónimos: cruz, dorso, reverso.
3. [MAT]
  Cada un dos planos que delimitan un ángulo diedro.
  Sinónimos: cara, cara.
4. [CONSTR]
  Cada unha das superficies dunha obra, en especial, a oposta á posterior.
  Confrontacións: fachada.
s f
Parte visible de algo.

Ex: Hai tempo que non o vexo, parece que desapareceu da face da Terra.
Santa Face [RELIX/ARTE]
Representación do pano da Verónica co rostro de Xesús que, segundo a tradición, quedou gravado nel. Foi unha iconografía moi empregada no Oriente cristián, especialmente no mundo bizantino, e en Occidente nas épocas gótica, renacentista e barroca. Entre outras representacións, cómpre destacar as do mestre de Flémalle, A. Dürer, El Greco e Zurbarán.

Palabras veciñas