fuga

Acción e efecto de fuxir.

Derivación da corrente provocada por un illamento defectuoso ou por efectos externos como acumulación de po, humidade, etc, nun illante, nun circuíto ou nunha instalación.

Acción de escapar un gas ou un líquido dun recipiente, dun tubo, ou de calquera espazo onde está contido, a través dunha fenda, dunha xuntura defectuosa, etc.

Forma musical contrapuntística monotemática, de desenvolvemento complexo e baseada na imitación do tema. Os seus precedentes formais son o canon, a caccia e o ricercare. A fuga escolástica iníciase cunha exposición onde aparece o tema, denominado tamén suxeito, e a resposta nunha segunda voz; a partir da segunda entrada ata que entran todas as voces, a resposta vai acompañada da exposición do contrasuxeito ou tema secundario; segue despois un período de transición denominado episodio ou divertimento, que consiste en modular as diferentes voces con elementos do suxeito ou do contrasuxeito; na contraexposición preséntase en primeiro lugar a resposta, seguida do suxeito; aparece unha nova exposición na tonalidade relativa e con incursións en tonalidades veciñas; un pedal de dominante serve de introdución ao stretto, que consiste nunha serie de entradas sucesivas moi próximas ao tema; a fuga acaba coa conclusión, sobre un pedal de tónica, onde reaparece o material temático da obra. Entre as fugas máis notables destacan as de J. S. Bach nas súas obras O clave ben temperado e A arte da fuga.

Punto imaxinario onde converxen as liñas paralelas nun debuxo en perspectiva.