"Luca" (Contén)

PERSOEIRO

Toureiro. Coñecido como Luis Miguel Dominguín, foi membro dunha dinastía taurina. Tomou a alternativa na praza da Coruña en 1944 e confirmouna en Madrid en 1946. Destacou pola variedade dos seus recursos coa muleta. Retirouse en 1960 e volveu de novo en 1971 ata que se retirou definitivamente en 1973.

GALICIA

Ilustrado. Comezou a traballar no Real Consulado da Coruña en 1787, do que foi secretario en 1802. Intérprete do xefe do Estado Maior das tropas francesas na Coruña durante a invasión napoleónica, foi secretario da Junta Censora constituída polos liberais (1820). Secretario da Deputación Provincial de Ourense (1822), en 1823 reintegrouse no Real Consulado da Coruña como secretario. Destaca a súa obra Expostulatio cum morte ob interitum Rmi. Patris Martini Sarmiento e Descripción económica del Reyno de Galicia (1804), onde definiu o seu pensamento económico, presentou a xeografía e a economía intimamente ligadas e denunciou o atraso económico de Galicia, a inxustiza social e o parasitismo administrativo ao tempo que reivindicou diversas reformas.

CAPITAIS

Capital da provincia homónima, en Toscana, Italia (79.783 h [2001]), situada ao NL de Pisa, a poucos quilómetros da costa ligur. É un mercado agrícola e un núcleo industrial, con industrias téxtiles e mecánicas, manufacturas de tabaco e produción de aceite. Estación ligur e colonia latina, ocupárona os longobardos e os francos. Inicialmente xibelina, converteuse en güelfa no período do seu máximo esplendor, a finais do s XII. Desde o s XIV, o estado de debilidade interior e de vacilacións en política exterior mantívose ata o s XVII, cando, coa despoboación da cidade e o aumento da poboación rural, os terratenentes convertéronse na clase dominante. República aristocrática, ao producirse a ocupación francesa, foi un principado. Polo Tratado de Viena foi asignada a María Luísa de Borbón. Da época romana queda o anfiteatro. A catedral, do s VI, foi restaurada en estilo románico no s XI, e en gótico no interior, no s XV. Son románicas as igrexas de San Michele e de San Frediano.

GALICIA

Xornalista. Foi redactor de El Pueblo Gallego e ABC, e realizou tarefas radiofónicas en Radio Madrid. Pertenceu tamén ao Central Office of Information (COI) de Londres e foi correspondente en Galicia de Cuadernos para el diálogo. Posteriormente, foi xefe de sección en La Voz de Galicia e director de Hoja del lunes de Vigo. Ademais da tradución de A pantasma de Canterville (1983), de Oscar Wilde, escribiu Lengua, cultura y periodismo (1970) e Noticias de América (1993).

PERSOEIRO

Xornalista e político. Fundou a revista Blanco y Negro en 1891, na que incorporou as últimas novidades técnicas para a prensa gráfica, e en 1903 o xornal ABC. En 1909 creou o grupo Prensa Española. Moi ligado á monarquía e aos sectores máis conservadores do país, foi deputado nas Cortes (1893) e senador (1903). Foi condecorado coas grandes cruces de Isabel la Católica e Alfonso XII.

PERSOEIRO

Xornalista e escritor, fillo do xornalista Juan Ignacio Luca de Tena y García de Torres. Cultivou a reportaxe xornalística, o teatro, o ensaio e a novela. Foi correspondente en Londres, Washington e Oriente Medio, e director de ABC. Das súas obras destacan Embajadores en el infierno (Premio Nacional de Literatura 1956), Edad prohibida (1958), La mujer del otro (Premio Planeta 1961), Pepa Niebla (Premio Ateneo de Sevilla 1970), Hay una luz sobre la cama (1970), El triunfador (1971), Los renglones torcidos de Dios (1979) e Poemas para después de muerto (1990). En 1973 foi elixido membro da Real Academia Española.

PERSOEIRO

Xornalista, fillo de Torcuato Luca de Tena y Álvarez Ossorio. Foi director de ABC (1929) e participou activamente no alzamento do 18 de xullo de 1936. Durante a Guerra Civil Española dirixiu o xornal ABC desde Sevilla. Ao finalizar a contenda foi embaixador en Chile e Grecia. En 1946 foi elixido membro da Real Academia Española.

PERSOEIRO

Realizador e documentalista cinematográfico. Da súa etapa estudantil datan as súas primeiras filmacións, como Inauguración del Puente de San Telmo. En Vigo, na década de 1950, comezou a realizar unha serie de reportaxes, como Inauguración del aeródromo de Peinador (1950) ou Botadura del primer buque de la factoría Barreras. En 1963 organizou, en Vigo, o I Concurso de Cine Amateur, ao que se presentaron Díaz-No-riega, Guillermo Camarero, Maximino Santurio e Lino Rodríguez Madero. Do seu contacto con Díaz-Noriega xurdiron algúns traballos como Dos versiones del mar (1964) e Sever Odnum (1964). Destacan as películas Improntum (1965), Miña terra (1965), Caballos salvajes (1967), Rapsodia galaica (1968), Saudade (1969) e O Corpiño (1976).

1. Relativo ou pertencente aos lucánidos.

2. Insecto coleóptero da familia dos lucánidos.

3. Familia de insectos coleópteros, da suborde dos escarabeoideos, que está formada por individuos de dimensións grandes ou medias, coas mandíbulas moi desenvolvidas no macho e máis pequenas na femia, cun claro dimorfismo sexual. As larvas son xilófagas. Algunhas das especies máis características que se poden atopar en Galicia son Lucanus cervus cervus (en status de conservación) e Platycerus spinifer.

1. 1. Relativo ou pertencente a Lucania ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante de Lucania.

2. 1. Relativo ou pertencente ao pobo lucano.

   2. Individuo do pobo lucano.

   3. Pobo sabelio do S de Italia que se estableceu no territorio da actual rexión da Basilicata. Enfrontouse coas colonias gregas da costa e as cidades italiotas. Posteriormente aliouse cos romanos, pero rebelouse contra o seu dominio durante os enfrontamentos co rei Pirro, na Segunda Guerra Púnica e na Guerra Social.

3. ariedade lingüística italorrománica do grupo meridional intermedio que se fala en Lucania.

4. Pezas de cerámica producidas na antiga Lucania, de imitación ática con figuras vermellas, pero cuns caracteres estilísticos particulares. A produción, iniciada probablemente por ceramistas de orixe grega activos en Heraclea a finais do s V a C, distínguese polas figuras alongadas de expresións patéticas. Representan personaxes cunha pomba na man e tamén putti coas ás despregadas. Dentro deste grupo inclúese tamén a escola de Paestum.

PERSOEIRO

Poeta latino, fillo de Marco Aneo Mela e sobriño de Séneca. Foi educado en Roma e perfeccionou a súa instrución en Atenas, onde compuxo diversos poemas, que se perderon, como Iliacon, sobre a Guerra de Troia, ou Catachthonion, sobre o mundo dos mortos. En Roma, Nerón acolleuno no círculo dos seus amigos e, co gallo das festas que lle foron tributadas (Neronia, 60), compuxo as Laudes Neronis, polas que foi coroado como poeta e recibiu, antes da idade regulamentaria, a questura e o sacerdocio augural. Pouco despois (62), publicou os tres primeiros libros do seu poema Farsalia. Rompeu as súas relacións con Nerón, que o privou de recitar versos e de defender plets. Imbuído das ideas estoicas, anticesarianas e republicanas, foi un dos xefes da conspiración de Pisón (62); ao ser descuberta, foi detido e condenado. Foi admirado na Antigüidade, durante a Idade Media e o primeiro humanismo, e foi considerado un dos...

GALICIA

Historiador. Especializouse en Paleografía e Diplomática na Universidade de Santiago de Compostela e foi secretario xeral da universidade (1961-1968), vicerrector (1968-1974) e reitor (1974-1975). Concelleiro e primeiro tenente de alcalde no concello de Santiago de Compostela (1955-1961), foi deputado provincial (1958-1963). Presidente do Consello de Administración da Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Santiago (1964-1980), presidiu a Confederación Gallega de Cajas de Ahorros (1965-1980) e foi vicepresidente da Caja de Ahorros de Galicia. Escribiu El Santuario de Nuestra Señora de Pastoriza (1951), La colección diplomática del Monasterio de San Lorenzo de Carboeiro (1958), El archivo del monasterio de San Pedro de Ramiras en la Edad Media (1981), Santuarios marianos de Galicia: historia, arte y tradiciones (1995), El Priorato Benedictino de San Vicenzo de Pombeiro y su colección diplomática en la Edad Media (1996) e El Archivo del Monasterio...

PERSOEIRO

Bispo, predicador e escritor. Organizou o grupo dos irmáns bohemios. Apoiou a reforma luterana, pero achegouse ideoloxicamente a Zwingli e coincidiu coa doutrina católica na cuestión dos sacramentos, o sacerdocio e o celibato eclesiástico. Escribiu himnos (1505) e un catecismo (1522).