"asia" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ás personaxes de nome Anastasio.

2. Denominación xenérica aplicada a dúas constitucións, a primeira decretada polo Emperador Anastasio I (491-518) e, a outra, polo Emperador Xustiniano (527-566) que é complemento da anterior, cun texto do epítome grego chamado Basílicas. Limitaba os dereitos dos cesionarios de accións ou créditos adquiridos por un prezo concreto e reducía o importe a reclamar do debedor da cantidade realmente satisfeita pola transmisión.

REXIÓNS

Rexión asiática de Turquía. A península de Anatolia está constituída por un núcleo antigo, a Plataforma Central (con 700 m de altitude media ao O e 400 ao L), ao redor da que se sitúan os cordais do dobramento alpino: montes do Ponto ao N e montes Tauro ao S. O clima da Plataforma Central é continental; os ventos son secos e a vexetación é esteparia. Na costa as temperaturas son máis suaves e hai máis humidade. O ámbito que comprende o nome de Anatolia foi aumentando co paso dos séculos. Na época bizantina, Anatolia era un distrito militar no O da Península; a comezos da época otomana era a parte asiática do imperio que comprendía o O e o N da Península; o actual estado turco comprende, administrativamente, a totalidade do territorio asiático, incluídos os sectores armenio e mesopotámico.

1. Ausencia ou interrupción do desenvolvemento dun tecido ou dun órgano.

2. Alteración grave da médula ósea caracterizada por unha diminución das células nai hematopoéticas, cunha notable redución da produción dos elementos sanguíneos. Diferénciase a aplasia medular primitiva ou idiopática, de causa descoñecida, da aplasia medular secundaria, que pode ser debida a unha exposición a diversos axentes tóxicos. As consecuencias clínicas son: anemia, por falta de hemacías; trastornos hemorráxicos, por falta de plaquetas, e alteracións inmunitarias, por falta de leucocitos.

1. 1. Acción de abandonar alguén a relixión que profesa xeralmente para adherirse a outra.

   2. Rexeitamento total da fe cristiá, unha vez recibido o Bautismo.

2. 1. Para un relixioso, abandono, sen dispensa, dos votos solemnes.

   2. Para un ordenado in sacris, abandono das ordes, sen licencia, e retorno á vida laica.

3. Acción de desertar, de abandonar unha doutrina, un partido, unha agregación calquera.

CONTINENTES

É o maior dos continentes (45.077.999 km2; 3.611.658.000 h [estim 1998]). Non hai, en rigor xeográfico, transición con Europa, (fálase dun Gran Continente Boreal ou da Eurasia), pero considérase como fronteira convencional a marcada polos montes Urais, o Mar Caspio e os estreitos do Bósforo e dos Dardanelos. Está separada de América do Norte polo estreito de Bering e do resto de América polo Océano Pacífico; o Océano Índico, o Mar Vermello e o istmo de Suez sepárana de África. Deste xeito, os seus extremos (excluíndo as súas illas e arquipélagos) pódense situar nos 26° 10’ de lonxitude L (no cabo Baba, en Turquía), pola parte occidental, e 164° de lonxitude O (no cabo Dežnev, en Siberia) pola parte oriental, e entre 77° 41’ N (cabo Čel’Uskin, en Siberia) e 1° 16’ de latitude N (no cabo Buru, na península de Malaca).
Xeografía física

Xeoloxía e relevo
Asia é o continente de maior extensión e, ao mesmo tempo, o de maior altitude...

1. Relativo ou pertencente aos asiánicos.

2. Termo creado para designar un grupo de pobos do Oriente Próximo antigo onde as súas linguas, chamadas tamén asiánicas, non se identificaban nin como semíticas nin como indoeuropeas. Entre estas linguas incluíase o sumerio, o elamita, o casita, o hatti, o lubio, o licio, o lidio e o cario. O estudio, moi difícil pola escaseza de documentos ou pola escuridade destes, revelou o carácter artificioso desta denominación feita sobre unha base simplemente xeográfica.

1. Relativo ou pertencente a Asia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Asia.

3. Dise do estilo literario artístico ou exuberante, complicado e artificioso.

4. Unha das formas sociais que teñen ou tiveron vixencia histórica segundo os autores que se inspiraron nos estudios de Marx sobre a evolución histórica das sociedades. O modo de produción que corresponde á forma social asiática baséase na propiedade estatal da terra, instituída para levar a cabo traballos colectivos a grande escala implicados nunha agricultura de irrigación artifical. No interior da comunidade local, moi cohesionada pola ausencia da propiedade privada do solo, existe un forte vencello entre a agricultura e o resto da produción. A necesidade de irrigación artifical reclama un poder central regulador. A supraestrutura política deste modo de produción é o despotismo oriental. Esta forma social foi dominante no Exipto, Mesopotamia, Persia, India, China e outros países dende o artellamento das comunicades primitivas ata a introdución do capitalismo comercial. A partir do 1956 ampliouse a países non asiáticos: América precolombina, África precolonial e Mediterráneo protohistórico.

5. Luxo estremo.

6. Os territorios que compoñen a ampla área de Asia e Oceanía, posúen de antigo unha rica tradición teatral que destaca pola súa orixinalidade e diversidade. Nos máis de corenta estados e nacións situados neste continente pódese identificar case un centenar de diversas formas de espectáculo teatral, con trazos pertinentes e diferenciais que refliten as características culturais, sociais e lingüísticas de cada comunidade na que se produce e desenvolve. Con todo, durante os séculos nos que esta tradición se creou e desenvolveu, producíronse interferencias, transferencias e intercambios. Así, malia os trazos diferenciais, é posible establecer paralelismos e características comúns; ademais, as diferentes escolas teñen unha mesma raíz, pois todas elas proceden do teatro pacego, folclórico, ritual ou relixioso. En xeral, pódense distinguir tres grandes liñas de traballo teatral: o teatro de actor, que é o máis importante e o que presenta maior número de variantes, o teatro de sombras...

PERSOEIRO

Segunda muller de Pericles. Nacida en Mileto, viviu en Atenas como hetera. Pertencía ao círculo intelectual máis avanzado da época xunto con Anaxágoras, Protágoras, Herodoto e Fidias. Acusada de ateísmo polos opositores de Pericles, el mesmo se encargou de defendela.