"BAL" (Contén)

1. Ruído de voces que produce confusión.

2. Ruído intenso producido pola tempestade, o vento, o trono, ou outros elementos da natureza.

1. Acción de balbucir.

2. Forma imperfecta e vacilante de falar propia dos nenos.

3. icio de pronuncia que consiste nunha articulación imperfecta e titubeante das palabras.

1. Que balbuce.

2. Que fala de maneira dificultosa ou vacilante

1. Falar articulando as palabras dun xeito peculiar, cunha pronuncia vacilante ou entrecortada, a causa dunha emoción forte, por timidez, porque non se sabe qué dicir, etc.

2. Falar ou pronunciar dunha forma imperfecta ou vacilante, especialmente o meniño cando aprende a falar.

PERSOEIRO

Poeta castelán. É o autor das obras El Bernardo o La Victoria de Roncesvalles (1624), poema épico erudito, Grandeza mexicana (1604), poema descritivo, e El siglo de oro en las selvas de Erífile (1607), recompilación de 12 églogas en verso e prosa.

PENÍNSULAS

A máis oriental das tres penínsulas meridionais de Europa, ocupada polos estados de Albania, Grecia, Bulgaria, Eslovenia, Croacia, Bosnia-Herzegovina, Iugoslavia, Macedonia e o territorio europeo de Turquía. O seu límite setentrional está formado pola terminación oriental dos Alpes centrais, a planicie húngara e a cunca do Danubio. Está rodeada polos mares Adriático, Xónico, Exeo, de Mármara e Negro. A península está constituída por un núcleo central flanqueado por serras de dobramento alpino: os Alpes Dináricos e os montes Balcáns. Os ríos da península son xeralmente curtos e teñen que franquear as montañas por desfiladeiros fondos. As costas son moi recurtadas, especialmente as dos mares Adriático, Xónico e de Mirto, bordeadas por numerosas illas. A flora da Península Balcánica é unha das máis ricas de Europa. A fauna é unha mestura de tres elementos principais: as formas mediterráneas dominan ao S e ao SO, as especies de estepa orixinarias de Asia atópanse nas terras baixas do L e no...

1. Relativo ou pertencente aos Balcáns ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante dos Balcáns.

3. Conxunto de linguas que comprende esencialmente o grego moderno, o romanés, o búlgaro e o albanés. Estas linguas faladas nos Balcáns pertencen (agás o turco, introducido a partir do s XIV) á familia indoeuropea: antigamente o tracio, o ilirio, o dacio, o epirota, o grego antigo e o macedonio antigo, entre outros. Actualmente, o búlgaro, o macedonio, o serbocroata e o esloveno (eslavos), o romanés (románico) e o albanés e o grego, de difícil filiación. Segundo a evolución histórica e cultural empregouse o alfabeto cirílico (búlgaro, macedonio e serbocroata por parte dos falantes de tradición ortodoxa) ou o latino (esloveno, romanés e serbocroata, de falantes de tradición católica, e tamén no turco, que substituíu ao árabe no s XX, e no albanés moderno); o grego moderno conservou o seu propio alfabeto. A pesar da súa diversidade, existen conexións profundas entre as diversas linguas balcánicas. O feito lingüístico representado polas afinidades entre estas linguas ten un interese teórico moi...

SERRAS

Serra de dobramento terciario da Europa sudoriental que forma parte do sistema alpino. Comeza nas costas do Mar Negro; ao longo de máis de 300 km as súas estruturas presentan unha dirección L-O, e serven de fronteira entre Bulgaria e Iugoslavia chegando ata o Danubio ao paso das Portas de Ferro, onde se enlazan cos Alpes de Transilvania. Os cumios máis altos son o Midzur (2.168 m), o Vezen (2.198 m) e o Botev (2.376 m). A rexión dos Balcáns está moi pouco poboada, agás algunhas cuncas e vales amplos apropiados para o establecemento humano. Os Balcáns son ricos en recursos minerais, deles extráese: cobre, ferro, zinc, chumbo e carbón. Son moi coñecidas tamén as súas fontes termais. Ao S dos Balcáns e paralelamente esténdense os Antibalcáns ou Sredna Gora.

ENTRADA LARGA

Nome con que se coñece o conxunto de países da Europa sudoriental e a rexión que ocupan (rexión Balcánica).
Xeografía
A noción unitaria dos Balcáns non se desenvolveu ata o s XIX. O concepto de Península Balcánica, creado polo xeógrafo alemán Zeune por analoxía coas Penínsulas Ibérica e Itálica, a partir dos montes Balcáns, estendeuse ao conxunto dos territorios do S do Danubio, o Sava e o Kupa. Desde un punto de vista político abrangue os actuais estados de Albania, Bulgaria, Grecia, Eslovenia, Croacia, Bosnia-Herzegovina, Iugoslavia, Macedonia, a Turquía europea e tamén Romanía, debido aos seus vencellos históricos e culturais, se ben non pertence á península. É unha rexión montañosa, prolongación do sistema alpino, que está constituída polas cadeas Dináricas, os montes Balcáns, o Rodope e o Pindo, que alternan con cuncas interiores...

PERSOEIRO

Produtor, distribuidor, guionista e realizador cinematográfico. Coa participación dos seus irmáns Francesc Balcázar (produtor) e Jaume Jesús Balcázar (realizador), tentou, con resultados económicos irregulares, agrupar nunha soa empresa estas ramas da cinematografía. Fundou en 1951 Produciones Balcázar SA e máis tarde a produtora Filmax. Como director realizou La encrucijada (1959), Cena de matrimonios (1962), Con la muerte a la espalda (1967), Las primeras experiencias (1974) e Julieta (1983), películas das que tamén foi o guionista.

PERSOEIRO

Artista plástica. Estudou Arquitectura en Barcelona e Arte na Universidade de Iowa (1971). Deuse a coñecer entre os anos 1976 e 1979 con accións de carácter conceptual. En Nova York realizou vídeos, cine experimental, instalacións e montaxes, cunha especial preocupación pola manipulación da imaxe. Colaborou a miúdo con músicos.  Ademais da súa actividade como creadora, Balcells impartiu cursos en diversos centros e universidades. É autora dunha ampla obra que lle valeu numerosos premios entre os que se atopan o Premio Visual Studies Workshop, Rochester, Nueva York, por From the Center (1982), a Medalla de Oro al Mérito de las Bellas Artes (2009) ou o Premio a mejor artista da asociación Nacional MAV, Mujeres en las Artes Visuales (2010). 

PERSOEIRO

Educadora e líder feminista. Catedrática de Economía Política e Ciencias Sociais do Wellesley College, redactora do xornal The Nation de Nova York, delegada do Primeiro Congreso Feminino da Haia e secretaria da Liga Feminina Internacional pro Paz e Liberdade (1919-1922), en 1946 obtivo o premio Nobel da Paz xuntamente con John R. Mott. Escribiu Our slavic fellow citizens (Os nosos compatriotas eslavos, 1910) e Approaches to the great settlement (Aproximación aos grandes centros sociais, 1918).