"Bia" (Contén)

PERSOEIRO

Papa (236-250). Organizou Roma e dividiuna en sete rexións ou diaconías administradas por diáconos. Morreu martirizado en Roma durante a persecución de Decio. Na iconografía viste capa e tiara pontificais, e leva como atributos un bordón con cruz de dous traveseiros e a palma do martirio, amais dun angazo con dentes de ferro (símbolo do seu martirio). A súa festividade celébrase o 20 de xaneiro.

PERSOEIRO

Arquitecto e urbanista esloveno. Estudiou en Ljubljana e en Viena na Spezialschule de O. Wagner, do que foi asistente (1894-1896) e co que colaborou no libro Moderne Architektur (Arquitectura moderna, 1895). Das súas obras sobresaen as casas Ries (1898), Portos & Fix (1899) e Artaria (1900) en Viena. Reconstruíu Ljubljana tralo terremoto de 1895 e participou no plano regulador de Venecia (1952).

1. Relativo ou pertencente ao fabianismo.

2. Membro ou partidario do fabianismo.

PERSOEIRO

Rei de Arabia Saudí, fillo de Abd al-’Azīz II. Á morte do Rei Fay Palatino; ṣ āl, converteuse no primeiro vicepresidente do consello de ministros e príncipe herdeiro. No ano 1982 sucedeu o seu medio irmán Hālid. Practicou unha política conservadora e prooccidental.

GALICIA

Escritora. Cultivou a poesía e o xénero dramático, e colaborou en publicacións da época como Lar ou Terra con títulos como “Ilusión”, “Pétalos líricos” ou ”Vida truncada”. Da súa produción destacan Cadencias (1922), Hosanna: bajo el cielo porteño (1931), Por España y para España! El libro del combatiente. (1937), Seara (1924), Margarida a malfadada e O soldado froita e outros diálogos e monólogos. No eido da literatura dramática é autora do drama Margarida a malfadada, do diálogo cómico O soldado Froita e outros diálogos e monólogos e da zarzuela en tres actos O avarento, con música de José Jané.

PERSOEIRO

Emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico (1152-1190), rei de Italia (1155-1190) e duque de Suabia (1147-1152), fillo do duque Federico II de Suabia. Elixido emperador pola Dieta de Frankfurt trala morte de Conrado III (1152), procurou a amizade de todos os príncipes alemáns co fin de restaurar a grandeza do Imperio Romano Xermánico. Trasladouse a Italia, onde foi proclamado rei dos lombardos e despois entrou en conflito co papado. Entre 1158 e 1162 enfrontouse con éxito a Milán e aos seus aliados, e converteu a Víctor IV en papa, o que lle valeu a excomuñón por parte de Alexandre III en 1165. En 1167 enfrontouse á Liga Lombarda e, trala derrota de Legnano (1176), viuse obrigado a recoñecer as demandas de soberanía por parte das cidades da Liga Lombarda e a Alexandre III como papa. En Europa Central converteu Polonia nun Estado tributario do Imperio, concedeulle a Bohemia o rango de reino e transformou Austria nun ducado independente e hereditario. En 1189 cedeu o goberno imperial ao...

GALICIA

Agrónomo e político. Estudiou ciencias naturais nas universidades de Santiago de Compostela e Madrid, na que acadou o título de doutor (1925) e ampliou os seus coñecementos no estranxeiro. Foi catedrático de Agricultura, director do instituto de ensino medio de Pontevedra e profesor de bioloxía no instituto Lope de Vega de Madrid. Participou na Misión Biolóxica de Galicia, na que desenvolveu traballos de investigación sobre as patoloxías víricas das patacas. Foi un dos fundadores do Centro Republicano de Pontevedra (1931) e participou na fundación da Federación Republicana Gallega (FRG). Elixido alcalde de Pontevedra en abril de 1931, dimitiu ao ano seguinte e pasou a ocupar a presidencia da Deputación. Durante a Guerra Civil encargouse da dirección de Política, o diario de Izquierda Republicana, e foi nomeado por Negrín comisario xeral do exército (marzo de 1938). Trala Guerra Civil exiliouse en México, onde exerceu como profesor na Universidad Autónoma e no Instituto Politécnico...

1. Aversión forte e apaixonada.

2. Aversión apaixonada, angustiosa e obsesiva, xeralmente de carácter patolóxico, a persoas, obxectos, situacións ou actos. O mecanismo que a causa é a miúdo un conflito inconsciente. Hai diferentes técnicas psicoterapéuticas, como a desensibilización sistemática, que actúan de maneira eficaz sobre este trastorno.

1. Intolerancia a calquera tipo de ruído, en especial aos que son intensos.

2. Medo a falar en voz alta.

1. Medo á claridade.

2. Intolerancia á luz causada pola impresión penosa e ata dolorosa que produce. Este síntoma dáse en afeccións oculares, como a conxuntivite ou a queratite, e tamén en determinadas afeccións cerebrais, como a meninxite.

1. Rego longo, fondo e estreito que se fai nun terreo para poñer cimentos, levantar un valado, soterrar unha canalización, etc.

2. 1. Canle a cada lado dun camiño ou estrada para recoller a auga da chuvia.

   2. Suco que se fai no medio dos fosos secos dunha fortificación que serve para escoar a auga.

3. 1. Rego longo e fondo que se fai na terra para plantar ou sementar algo.

   2. Cada unha das fileiras de cepas que conforman unha viña.

4. Muro de terra e pedras co que se cerra unha propiedade.

5. Vela que se larga no primeiro mastro, a continuación do pau macho.

1. Ave rapaz de entre 28 e 38 cm de lonxitude e 60 e 80 cm de envergadura, de alas relativamente curtas e redondadas e cola longa. Teñen a plumaxe das partes superiores de cor cinsenta escura e as inferiores claras con manchas castañas transversais. As femias son de maior tamaño. Aliméntanse principalmente de pequenas aves. Aniñan en plataformas en árbores. Habitan zonas forestadas onde sorprenden as presas cun voo áxil e rápido.

2. Órgano vexetal con aspecto de talo moi delgado, de orixe foliar ou caulinar, que grazas ao seu acusado haptotropismo agárrase a calquera soporte e enróscase en hélice sobre el, de xeito que permite que a planta gabee.