"RAM" (Contén)

1. Instrumento rústico de vento, feito con cana ou madeira, que pode ter embocadura de frauta, ou ben de lingüeta (dobre ou simple e batente).

2. Corno da cabra.

1. 1. Líquido pastoso de cor marrón escura, con olor a azucre queimado, soluble en auga e alcohol diluído, que se obtén mediante o quentamento da sacarosa (180-190°C) ou glicosa (198°C), engadindo pequenas cantidades dun álcali. Pode conseguirse un líquido ou un sólido amorfo máis ou menos escuro, como resultado da caramelización de distintos hidratos de carbono en presenza de álcalis. O caramelo úsase na elaboración de flans, cremas e outras especialidades pasteleiras, ademais de como colorante en determinadas bebidas, en xeral non alcohólicas.

   2. Alimento de formas moi diversas (pastillas, barras, etc), que está formado por unha pasta de azucre, glicosa e outros ingredientes concentrados mediante calor que, unha vez fríos, endurecen sen cristalizar. Polo xeral, engádeselle aroma e cores. Na súa formulación poden intervir graxas, diversos recheos, acidulantes, etc.

2. carambelo.

3. Aroma característico do viño de Madeira e de determinados viños licorosos.

GALICIA

Fotógrafo. Coñecido como Vari Caramés, ao longo da súa traxectoria profesional organizou numerosas exposicións individuais, entre as que destacan as celebradas no Ateneo da Coruña (1985), no Centro de Estudos Fotográficos en Coimbra (1987), no Círculo de Bellas Artes de Madrid (1989), na Bienal de Fotografía de Vila Franca de Xira, en Lisboa (1995), e dúas retrospectivas, unha no Festival Internacional de Fotografía, en Bos Aires, e outra en Montevideo, na sala do ministerio de Educación y Cultura. Amais participou en exposicións colectivas como: Antropologia e memória (1987) da Fundação Gulbenkiam, en Lisboa; Confrontaciones (1988), no Museo Español de Arte Contemporáneo, en Madrid; Fotografía española contemporánea. Un paseo por los 90 (1995), celebrada en Lisboa, Atenas, Varsovia, Bremen, Utrecht e Manchester; 150 años de fotografía española (1999), no Círculo de Bellas Artes de Madrid; e Desde mi ventana (2000), no Château de Eau, en Toulouse. Colabora en numerosas publicacións...

GALICIA

Economista. Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidad de Málaga, doutorouse na Universidade de Santiago de Compostela coa tese La Hacienda del municipio de Vigo 1900-1975. Profesor axudante na facultade de Dereito de Santiago de Compostela ata o ano 1982, na que foi decano, e catedrático de Facenda Pública da facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en diversos medios de comunicación e é autor de Fiscalidad de las áreas metropolitanas (1992), Introdución a la hacienda local y autonómica (1994), Los problemas de la financiación autonómica, una perspectiva desde Galicia (1997), Gobiernos autonómicos y sostenibilidad de la deuda pública, el caso de la Xunta de Galicia (1998) e Capital público y crecimiento económico en las comunidades autónomas (1999). Foi presidente do Consello Galego de Relacións Laborais.

PRAIAS

Praia do fondo da enseada da Pobra do Caramiñal, na beira setentrional da ría de Arousa, no litoral da parroquia e concello da Pobra do Caramiñal.

GALICIA

Parroquia do concello de Pobra do caramiñal, a. baixo a advocación de Santa maría a antiga.

PERSOEIRO

Arquitecto, astrónomo e teólogo. Estudiou nas universidades de Alcalá e Salamanca e doutorouse en Teoloxía en Louvain. Foi monxe cisterciense, abade do mosteiro beneditino de Montserrat de Emaús (Praga) e bispo de Campania, de Otranto e de Vigevano. Realizou numerosas observacións meteorolóxicas e físicas, e intentou aplicar á astronomía unha formulación mecánica. Como arquitecto destaca o deseño da fachada da catedral de Vigevano e o tratado Arquitectura civil recta y oblicua (1667-1668). A súa obra máis destacada é Mathesis vetus novis operationum compendiis (Método antigo para os novos compendios de operacións, 1670) na que expón o fundamento xeral dos sistemas de numeración de base n, que propón como vantaxosos fronte ao uso dos decimais e inventa un sistema de logaritmos perfectos, precursor dos cologaritmos.

PERSOEIRO

Historiador. Doutorado en Dereito en Madrid en 1910, estudiou economía en Múnic, Berlín, Viena e Londres. Foi discípulo de Flores de Lemus. Catedrático das universidades de Murcia (1916) e de Sevilla (1918), e conselleiro de estado (1931-1933) e do Banco Urquijo (1933). Dedicouse á investigación da historia económica e especializouse no s XVI, principalmente no reinado de Carlos V. Foi un dos fundadores dos Anuarios de historia del derecho español. Entre as súas obras sobresaen: Sevilla, fortaleza y mercado (1924), Carlos V y sus banqueros (1943-1949), El crédito de Castilla en el precio de la política imperial (1949), El despotismo ilustrado de los Amigos del País (1956), Informe de Olavide sobre la ley agraria (1956), Siete estudios de historia de España (1969) e Otros siete estudios de historia de España (1978). Postumamente apareceron: Recuerdos de mi infancia (1987), El historiador (1989), Libro...