"Sion" (Contén)

1. Acción e efecto de emerxer.

2. Reaparición dun astro despois da súa eclipse ou ocultación por outro.

3. Ascensión de terra firme na zona litoral, por riba do nivel do mar, debido a diversos procesos xeomorfolóxicos e tectónicos.

4. Proceso no que a zona intermareal queda ao descuberto polo refluxo mariño.

1. Acción de emitir.

2. Cousa que se emite.

3. 1. Liberación de enerxía radiante en forma de ondas electromagnéticas a velocidade practicamente equivalente á da luz e de lonxitude de onda constante para cada emisora, moduladas en amplitude ou en frecuencia e destinadas á transmisión dunha información.

   2. Programa de radio ou televisión que se emite de forma ininterrompida.

4. 1. Produción nun punto dado e transmisión ao espazo de materia ou de radiacións.

   2. emisión de sincrotrón

      Tipo de radiación non térmica, xerada por electróns e outras partículas cargadas que trazan espirais ao redor das liñas do campo magnético, case á velocidade da luz.

   3. emisión electrónica

      Liberación de electróns dunha superficie cara ao espazo que a rodea. Pode ser primaria, cando é o resultado do aumento da temperatura da superficie, da incidencia da enerxía radiante ou dun campo eléctrico no que se implica a superficie considerada, e secundaria, cando é consecuencia do bombardeo dunha superficie con electróns ou ións. Na emisión termoelectrónica, un corpo a alta temperatura e en determinadas circunstancias pode liberar electróns, o que se coñece como efecto termoelectrónico. Na emisión fotoelectrónica, a incidencia de enerxía radiante sobre certos corpos pode producir a liberación de electróns.

   4. emisión estimulada

      Liberación dunha onda producida pola acción dunha radiación sobre a emisión propia dun material. A radiación estimulante determina a fase e a amplitude da onda estimulada.

   5. ...

1. Dispersión estable dun líquido (fase dispersa) noutro non miscible no primeiro (fase dispersante). A fase dispersa preséntase en forma de pequenas pingas esféricas dun diámetro que varía entre as décimas e as decenas do micrómetro. Se o diámetro das partículas é inferior a 0,1 μm, o sistema recibe o nome de dispersión coloidal. A miúdo, unha das fases é acuosa e a outra é un aceite. As emulsións acuosas de aceites animais, vexetais ou minerais empréganse na preparación de fibras téxtiles, cremas, locións e outros produtos.

2. Substancia química fotosensible con que se recobre de xeito uniforme o soporte das películas e dos papeis fotográficos. Nunha película en branco e negro, a emulsión está formada por unha mestura de haluros de prata (bromuros e ioduros de prata) suspendida en xelatina que, pola acción da luz, se converten en prata negra, que só se evidencia despois do revelado. A emulsión tamén pode estar formada por materiais que experimentan cambios na súa estrutura cristalina e que, ao realizar o revelado e a fixación, orixinan a imaxe. A resposta dunha emulsión, isto é, o seu grao de sensibilidade, vén especificada pola súa curva característica; no caso da emulsión en cor, cada unha das tres emulsións que a compoñen caracterízanse por unha curva propia, pero é necesario que estas tres curvas coincidan apreciablemente.

3. Produto bituminoso constituído pola emulsión directa dun betume en auga. A súa estabilidade conséguese mediante a adición dun emulxente.

1. Converter en emulsión. Empréganse dous métodos, un consiste en axitar enerxicamente as fases cuns aparellos chamados emulsores, e o outro en facer pasar por un exector os líquidos que se queren emulsionar.

2. Cubrir un soporte fotográfico cunha emulsión sensible á luz.

1. Desgaste producido na superficie dun corpo polo rozamento con outro.

2. 1. Conxunto de procesos que sofren as rochas e que modifican o seu aspecto orixinal. A erosión inclúe o desprendemento de materiais provocado polos axentes da meteorización e tamén o transporte dos detritos. A erosión oponse, desde o punto de vista xeomorfolóxico, á oroxenia. A enerxía da erosión provén tanto da gravidade terrestre como da radiación solar, e case que toda a erosión é obra de fluídos movidos pola atracción gravitatoria, que arranca e transporta os detritos ata depositalos nun nivel máis baixo. Os principais axentes erosivos son o vento e a auga. As partículas transportadas polo vento atacan as rochas. A auga produce un efecto erosivo máis poderoso ca o vento; en estado sólido erosiona por medio de glaciares e cuñas de xeo (esta acción é contundente nas rexións polares e na alta montaña), e en estado líquido erosiona a través da chuvia, de correntes de auga tanto subterráneas como superficiais, de ondas e correntes mariñas. A auga disolta na atmosfera ten un gran papel erosivo,...

   2. erosión diferencial

      Erosión que afecta a materiais de distinta dureza, de xeito que o menos resistente a un determinado axente de erosión resulta máis afectado. Pódese apreciar claramente nun dobramento anticlinal dunha serie de, por exemplo, arxilas e pedras calcarias.

3. 1. Destrución ou ulceración dun tecido orgánico provocada pola frición, compresión e a corrosión, ou ben por outro tecido contiguo que ten máis forza de crecemento.

   2. erosión dentaria

      Desgaste progresivo dos dentes que comeza no esmalte e se estende á polpa.

4. Perda gradual de diversidade xenética entre ou dentro de poboacións de plantas ou animais.

1. Acción e efecto de escindir ou escindirse.

2. 1. Forma de reprodución asexual pola que un organismo se divide en partes iguais. É o sistema de división máis usual entre bacterias, algas e protozoos, e tamén nalgúns metazoos.

   2. escisión binaria

      escisiparidade.

   3. escisión múltiple

      División dun organismo en máis de dúas partes.

3. excisión.

4. Proceso diacrónico polo cal un fonema se transforma en dous ou máis distintos a partir, xeralmente, dunha diferenciación fónica contextual. Segundo o resultado, pódese falar de fonoloxización, transfonoloxización ou desfonoloxización. Así, explícase, por exemplo, a evolución do fonema /k/ en latín (ortograficamente <c>), que deu en galego solucións diversas: CANTARE > [k]antar, CIVITATE > [ɵ]idade.

PERSOEIRO

Avogado e político. Nacionalizouse costarriqueño en 1869. Foi ministro de Estado, presidente interino (1889) e presidente da República entre 1902 e 1906. Durante o seu mandato preocupouse por solucionar a cuestión dos límites con Panamá e continuou a construción do ferrocarril cara ao Pacífico.

1. Acción de evadir ou evadirse.

2. Fuxida dun preso ou un condenado do establecemento penal no que estaba recluído.

3. Saída ilegal de diñeiro ou doutros activos líquidos dun país cara a outro.

1. Destrución ou ruína de algo.

2. Acción de xirar algunha cousa de xeito que a súa superficie interior pase a ser a exterior.

3. Cambio da disposición normal dunha parte do organismo, como as pálpedras, no que queda exposta a súa superficie interna.

4. Saída ao exterior da mucosa que envolve un orificio natural.