"qu" (Contén)

1. Calidade de inicuo.

2. Acción inicua.

1. 1. Que se move moito e non acouga.

   2. Aplícase ás cousas que presentan máis movemento ou excitación do normal.

2. Que se atopa nun estado de excitación ou ansiedade.

3. Que é propio das persoas bulideiras ou axitadas.

4. Que difunde axitación e desorde.

5. Aplícase ás persoas que emprenden novas iniciativas ou actividades constantemente.

1. Poñer inquedo a alguén.

2. Poñerse inquedo alguén.

1. Estado de quen está inquedo.

2. Cousa que preocupa ou inquieta.

3. Preocupación ou desexo por posuír coñecementos ou realizar actividades. OBS: Nesta acepción adoita empregarse en plural.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada na Coruña a partir de febreiro de 1946. Cesou a súa edición en xaneiro de 1950 (nº11). Subtitulouse “Revista Literaria de la Peña Domingo de La Coruña”. Incluíu sobre todo información cultural e contou coa colaboración de destacados intelectuais e artistas coruñeses.

1. Condición de inquilino.

2. Relación de arrendamento que existe entre o inquilino e o caseiro.

3. Dereito que adquire o inquilino dunha propiedade arrendada.

4. Cantidade que o inquilino paga en concepto de arrendamento.

1. Facer as xestións precisas para coñecer unha cousa.

2. Coñecer unha determinada información.

3. Facer preguntas a alguén co obxectivo de adquirir unha información que se desexa.

4. Pedir que alguén diga algo que coñece.

1. Acción e efecto de inquirir.

2. Institución xudicial creada polo papado na Baixa Idade Media, para perseguir a herexía. Aínda que existen precedentes antigos na loita contra as desviacións da doutrina cristiá oficial, frecuentemente mesturados con motivos políticos, a Inquisición como tal naceu en 1231 co Papa Gregorio IX, quen determinou que o bispo do lugar constituíra un tribunal integrado por teólogos das ordes mendicantes, que inquirira se existía delito de herexía. O seu ámbito de actuación estaba centrado no Sacro Imperio Romano-Xermánico e no Reino de Aragón; posteriormente espallouse de xeito irregular por Europa e América. O seu obxectivo inicial foi perseguir a herexía cátara, aínda que tamén se ampliou a focos declarados heréticos pola Igrexa (fraticelli, begardos ou valdenses), científicos e teólogos sospeitosos de desviacións dogmáticas, así como noutras actividades e grupos sociais considerados heterodoxos (menciñeiros, bruxas, adiviños). En realidade, foi unha forza de choque espiritual, perfectamente...

1. inquiridor.

2. 1. Membro principal dos tribunais do Santo Oficio, xuíz instrutor das causas que se abrían na súa xurisdición. Por riba de todos os inquisidores dos tribunais de distrito estaba o inquisidor xeral.

   2. inquisidor xeral

      Inquisidor nomeado polo papa, que tiña como misión inspeccionar, regular e ordenar o funcionamento de todos os tribunais do Santo Oficio, especificar o equilibrio entre delitos e penas, aconsellar e dirimir dúbidas dos inquisidores locais e decidir os procedementos cando as circunstancias o aconsellasen; presidía o Consello Supremo da Inquisición, que o asesoraba; e podía procesar a calquera bautizado, polo que a súa autoridade era a máis ampla despois da do papa. Para ser inquisidor, agás se se era de condición nobre, precisábase o estatuto de limpeza de sangue. A maioría eran de extracción eclesiástica e da nobreza, licenciados en teoloxía, dereito canónico ou civil ou graduados en filosofía, gramática ou retórica. Desde a refundación da Inquisición en Castela polo Papa Sisto IV (1478), ata a súa primeira abolición por Napoleón I Bonaparte, os inquisidores xerais do Santo Oficio español, foron, no s XV Tomás de Torquemada, OP; 1º inquisidor xeral de Castela e Aragón (1483-1496). No s...

1. Que inquire ou que serve para inquirir.

2. Procedemento indagatorio secreto para perseguir e xulgar os delitos, oposto ao sistema acusatorio. Permaneceu vixente en España ata a aprobación da Ley de Enjuiciamiento Criminal de 1882.