"To" (Contén)

1. Porción pequena dun terreo ou de calquera outra cousa.

2. Comida que transporta unha ave no pico para alimentar as súas crías.

1. Pan, xeralmente sen lévedo, feito con moita fariña, moi pouca auga e sen sal que se facía cocer unha segunda vez para que se endurecese e se conservase mellor. Antigamente se empregaba para abastecer os barcos.

2. 1. Doce feito, basicamente, con flor de fariña, ovos, azucre, manteiga e, posteriormente, cocido no forno, que se caracteriza pola súa lixeireza e esponxosidade. Hai diferentes tipos de biscoitos, en función da proporción dos ingredientes básicos, da adición doutros (chocolate, froitas, etc), do tempo de cocción, etc. Emprégase tamén como base doutras moitas preparacións de pastelería, pois a súa suavidade permite casalo con outros produtos doces como marmelada, chocolate, froitos secos, crema, nata, etc. Na tradición oral recóllense, entre outros, os seguintes ditos: “Pouco me gusta o biscoito cando non é moito”; “Biscoito de monxa e regalo de aldea, doullos a quen queira”.

   2. biscoito borracho

      Doce elaborado xeralmente como biscoito cortado en anacos e bañado cun xarope de auga e ron, ou doutro licor, azucrado e queimado.

3. 1. Pasta fina e tenra de caolín cocida no forno, á que se lle deixa a superficie en estado mate, sen tinturas nin verniz. Coñecido xa nas manufacturas do Extremo Oriente, difundiuse en Europa a partir da segunda metade do s XVIII.

   2. Calquera pasta cerámica non esmaltada, despois de recibir a acción do lume.

1. Que divide en dúas partes iguais.

2. Lugar xeométrico dos puntos que equidistan dos dous lados planos dun ángulo diedro, que queda dividido en dous diedros iguais. Dous planos non paralelos determinan catro ángulos diedros, para os que se distinguen dous planos bisectores.

3. Lugar xeométrico dos puntos que equidistan dos costados dun ángulo, que queda dividido en dous ángulos iguais. Dúas rectas que se cortan determinan catro ángulos, iguais dous a dous. As súas bisectrices son dúas rectas perpendiculares entre elas.

PERSOEIRO

Político prusiano, artífice da unidade alemana. Nacido nunha familia de junkern (nobreza latifundista), estudiou en Berlín e en Göttingen. Ingresou na administración prusiana en 1835. En 1847 foi deputado no primeiro Landtag (Parlamento) xeral de Prusia. Extremadamente conservador, pediu a creación dun banco de crédito agrario e defendeu a represión do movemento revolucionario de 1848. Mostrouse realista e calculador cando Austria impuxo a Prusia a renuncia a unha primeira forma de unidade nacional alemá (Olmütz, 1850). Entre 1851 e 1859 foi conselleiro da embaixada de Prusia na Dieta de Frankfurt, onde avogou pola causa de Prusia e da unidade alemá contra a hexemonía de Viena, coa axuda de Rusia e da Francia de Napoleón III. Entre 1859 e 1862 foi embaixador prusiano en San Petersburgo e en 1862 en París. Nese mesmo ano chegou a primeiro ministro e ministro de Asuntos Exteriores de Guillerme I de Prusia. En 1864 logrou, grazas á colaboración de Austria, que Dinamarca cedese...

1. Elemento metálico de número atómico 83 e peso atómico 208,980, que pertence ao grupo 5B da táboa periódica, de cor branca brillante (cando é puro) tirando a rosada, de moi pouca condutividade térmica (a máis baixa de todos os metais, agás o mercurio). É o metal máis diamagnético, o que presenta maior efecto Hall, o de coeficiente de dilatación térmica máis negativo e o que presenta maior aumento de volume ao solidificarse. Foi illado en 1737 por Hillot, malia que J. H. Pott e T. O. Bergman son considerados os seus descubridores científicos. Constitúe o 3·10 -6 % da codia terrestre e ocupa, por orde de abundancia, o lugar 73 entre os elementos. Aparece en estado puro ou combinado con algúns minerais. Os minerais máis explotables dos que se pode obter o bismuto son a bismutina (sulfuro de bismuto) e a bismita (óxido de bismuto). Orixinalmente, obtíñase por torrefacción redutora a pouca temperatura. Na actualidade case todo o bismuto se obtén como subproduto doutras metalurxias....

2. Po branco amorfo, de olor semellante ao alcanfor, insoluble en auga e soluble en alcohol e aceite. De acción antiséptica, é adecuado para combater as amigdalites e outras afeccións farínxeas.

3. Cristais lustrosos higroscópicos, que se presentan en forma de pentahidrato. Constitúe o composto máis importante do bismuto, tanto polo seu uso directo (en pinturas, medicamentos, etc) como por usarse na preparación de moitos outros compostos.

4. Po branco cristalino, soluble en ácido e insoluble en auga, que se obtén por hidrólise do cloruro de bismuto. Empregouse na elaboración de fármacos, pigmentos e perlas artificiais.

5. Trióxido de bismuto que se encontra na natureza en forma do mineral chamado bismita e que se obtén por descomposición térmica do carbonato ou do nitrato de bismuto. Emprégase na preparación de fármacos, para colorear esmaltes e en vidros refrinxentes.

6. Denominación non sistemática do carbonato básico de bismuto. Utilízase como astrinxente, antiácido e absorbente, e a súa opacidade aprovéitase para a exploración radiolóxica.

7. Denominación non sistemática do sal de bismuto básico do ácido gálico. Emprégase como antidiarreico e como protector e secante en úlceras e feridas.

8. Nome non sistemático do dihidroxinitrato de bismuto. Ten forma de po branco, formado por cristais moi pequenos, inodoros, case insípidos, insolubles en auga e en alcohol. De acción antiácida e absorbente, emprégase en farmacia, perfumería, cosmética, esmaltes cerámicos, etc.