"CIA" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a varias razas.

2. Que contén ou está formado por varias razas.

1. Calidade de munificiente.

2. Acto propio dunha persoa munífica.

GALICIA

Biólogo. Doutorouse en Ciencias Biolóxicas na Universidad Complutense de Madrid (1972). Investigador científico e xefe do departamento de Biotecnoloxía e Acuicultura do Instituto de Investigacións Mariñas do CSIC, foi director do Instituto de Investigaciones Pesqueras (1983-1987) e vicedirector do Instituto de Investigacións Mariñas (1990-1994). As súas investigacións centráronse na análise residual, dinámica ambiental, metabolismo e aspectos tóxicos dos compostos organoclorados, na calidade microbiolóxica das augas litorais e na súa influencia no cultivo de moluscos, na biorremediación en ambientes mariños, na produción de probióticos e probiontes, na depuración e bioconservación microbiana de residuos da industria alimentaria e na aplicación de modelos matemáticos a procesos de bioconservación, operación e deseño de bioreactores. Membro do consello editorial da revista Investigaciones Marinas, os seus artigos son habitualmente citados en Science Citation Index (SCI). Das súas...

CAPITAIS

Capital da Comunidad Autónoma de la Región de Murcia (370.745 h [2001]). De orixe musulmá e situada orixinariamente á esquerda do río Segura, conservou o seu carácter medieval ata mediados do s XIX, cando iniciou a súa expansión urbana coa formación do novo barrio do Carmen. O seu crecemento foi impulsado, en gran parte, pola construción do ferrocarril, que deu saída aos produtos da horta. Grazas a isto, o municipio de Murcia rexistrou un crecemento demográfico notable, de 111.539 h que tiña en 1900, pasou a 158.724 h en 1930, e a 249.738 h trinta anos despois. Nos primeiros anos do s XXI, a cidade continuou a medrar cara ao N e ao L. O núcleo antigo céntrase nas rúas de Platería e Trapería, onde están os monumentos artísticos principais. Durante os reinos de taifas pasou sucesivamente a diversas dinastías, en 1078 caeu baixo o dominio da Taifa de Sevilla, e máis tarde baixo os imperios almorábide e almohade, ata que en 1244 pasou a Castela polo Tratado de Almirra (1244), ratificado pola...

ENTRADA LARGA

Comunidade autónoma de España, constituída pola provincia homónima (11.317 km2; 1.197.646 h [2001]). Limita ao N coas provincias de Albacete e Alacant, ao S co Mar Mediterráneo, ao L coa provincia de Alacant e o Mar Mediterráneo e ao O coas provincias de Almería, Granada e Albacete. A súa capital é Murcia.
Xeografía física
O relevo é variado e complexo. Todas as montañas son de idade alpina e forman parte do extremo nororiental das cordilleiras Béticas. As principais cadeas, as serras de Espuña e Quípar, están formadas por materiais secundarios, terciarios e cuaternarios. A Penibética remata no cabo de Palos e abrangue as serras litorais de Almenara, Mazarrón e Cartagena. No interior atópanse as serras Subbéticas, e as serras de Carrascoy, Espuña e Taibilla. A principal conca interior é a do val Sangonera-Segura, que provén da provincia de Almería, atravesa Murcia e finaliza en Oriola (Alacant). Outras depresións importantes son as de Yecla,...

REINOS

Reino musulmán anexado á Coroa de Castela durante a Reconquista. Tras a conquista musulmá da Península Ibérica, unha parte do seu territorio quedou incorporada ao reino de Tudmir, coa cidade de Murcia como capital (despois de Orihuela). Co desmembramento do Califato de Córdoba, Murcia foi sede da Taifa do mesmo nome, incorporada ás veces á Taifa de Almería ou á de València. Mu Palatino;Palatino;mso-bidi- "Times New Roman" >ḥ ammad ibn ‘Ā’iša incorporouna ao Imperio Almorábide; á caída deste entronizouse ’ibn Mardaniš (1147-1172), quen, coa alianza de Afonso VII, freou a ofensiva almohade. Aínda así, logo de diversos golpes de estado e intentos de supervivencia, o Reino de Murcia caeu (1266) baixo Xaime I de Aragón, quen o entregou, segundo establecía o Tratado de Almirra, ao seu xenro Afonso X.

1. Relativo ou pertencente a Murcia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Murcia.

3. ariedade lingüística do castelán propia  de Murcia.

PERSOEIRO

Escritor. Musicólogo, crítico da arte e crítico literario, cultivou a poesía, a novela curta, o conto e a tradución de poetas anglosaxóns como M. Wilson e R. Eberhart. Da súa extensa obra destacan os libros de poesía Un día más o menos (1963, Premio Ciutat de Barcelona), Este claro silencio (1970, Premio Nacional de Poesía), Del tiempo y soledad (1978, Premio Francisco de Quevedo) e La bufanda amarilla (1985), a novela curta Cartas a Tobby (1972) e o libro de contos El mar sigue esperando (1982, Premio Nacional de Literatura Infantil). É membro correspondente da Academia Venezolana de la Lengua (1990).

1. Que perdeu a frescura e o brillo.

2. Capa de fungos que se cría na materia orgánica en descomposición.