"car" (Contén)

1. Acción de encarecer ou encarecerse.

2. Interese ou empeño co que se pide ou se recomenda unha cousa.

1. Subir o prezo dunha cousa.

2. 1. Dicir cousas favorables de algo ou de alguén salientando as súas calidades e méritos.

   2. Destacar en exceso a importancia ou o interese de algo.

3. Pedir ou encargar algo con interese e insistencia.

4. Aumentar de prezo algunha cousa.

1. Acción de encargar ou encargarse.

2. Cousa que se lle encarga a alguén. Na tradición oral recóllese o seguinte dito: “Encargas sen diñeiro chegan ao primeiro regueiro”.

3. Aplícase á persoa ou á cousa que ten algo como misión.

4. Persoa que ten ao seu cargo un negocio en representación do dono.

5. Axente diplomático inferior ao embaixador, ao ministro plenipotenciario e ao ministro residente.

1. Acción de encargar ou encargarse.

2. Cousa que se lle encarga a alguén. Na tradición oral recóllese o seguinte dito: “Encargas sen diñeiro chegan ao primeiro regueiro”.

1. de encargar ou encargarse.

2. Aplícase á persoa ou á cousa que ten algo como misión.

3. Persoa que ten ao seu cargo un negocio en representación do dono.

4. Axente diplomático inferior ao embaixador, ao ministro plenipotenciario e ao ministro residente.

1. Poñer a alguén ao cargo de algo ou alguén.

2. Mandar a alguén que realice un traballo ou unha xestión.

3. Pedir a alguén que traia ou subministre algunha cousa.

4. Poñerse alguén ao cargo de algo ou alguén.

PERSOEIRO

Arqueólogo e historiador portugués. Doutor en Historia (1984) e profesor catedrático na Universidade de Coimbra desde 1991, especializouse en museoloxía, arqueoloxía e epigrafía romana. Director do Ficheiro Epigráfico e secretario de redacción da revista Conimbriga. Colaborou, entre outras publicacións, en Revista de Guimarães, Archivo Español de Arqueología, Veleia, Espacio, Tempo e Forma e Studia Historica. Entre as súas obras destacan Divindades indígenas sob o domínio romano em Portugal. Subsídios para o seu estudo (1975), Inscrições romanas do Conventus Pacensis. Subsídios para o Estado da Romanização (1984), Introdução ao estudo da epigrafía latina (1987), Roteiro epigráfico romano de Cascais (1994), Para uma história da água no concelho de Cascais (1995) e Estudos sobre epigrafia (1998). Pertenceu á Associação dos Arqueólogos Portugueses, á Associação Portuguesa de Museologia...

1. Acción de encarnar ou encarnarse.

2. Dogma segundo o cal o Verbo de Deus se manifesta en Cristo por unión hipostática, de tal forma que este, sen perder a súa natureza divina, se fixo home (carne). A idea xenérica dun ser divino que entra na carne (nun corpo humano) pertence ao patrimonio relixioso común no ámbito complexo das manifestacións da divindade. Na formación do concepto cristián da Encarnación foron decisivos, por un lado, a linguaxe bíblica, que a miúdo denomina carne á realidade humana total (corpo e espírito) e, polo outro, a expresión de san Xoán Evanxelista, que escribiu: “o Verbo fíxose carne”. Desta forma articúlase o misterio da Encarnación pola que Cristo contén dúas naturezas: o Cristo-Deus, derivado da natureza divina, e o Cristo-home, derivado da natureza humana. Os tratados teolóxicos encargados de estudar a Encarnación son a cristoloxía, que profundiza na constitución interna de Cristo, e a soterioloxía, que intenta establecer as relacións de Deus coa redención dos homes. Ireneo de Lyon cuñou a expresión...

3. Representación material dunha determinada idea.

4. 1. Cor que se lle dá á carne humana na pintura e na escultura.

   2. encarnación de pulimento

      Encarnación que é brunida e lustrosa.

   3. encarnación mate

      Encarnación que non é brunida.

5. Esmalte neutro ou cor natural, non heráldica, coa que se representan nos escudos as partes denudas do corpo humano.

6. ano.

1. de encarnar ou encarnarse.

2. Que é dunha cor semellante á do sangue ou da carne.

3. Cor semellante á do sangue ou da carne.

4. Técnica que consiste na aplicación, nunha escultura de madeira, dunha capa de xeso sobre a que se aplica directamente unha cor semellante á da carne humana.

1. 1. Ad-quirir forma corporal un espírito.

   2. Representar algo ou alguén un concepto abstracto ou unha determinada calidade.

2. Facer o papel dun determinado personaxe nunha representación dramática, nunha película ou en calquera tipo de espectáculo.

3. Colocar o cebo no anzol.

4. Dar cor de carne a unha pintura ou a unha escultura.

5. Restituírse a carne dunha ferida ao ir sandando.

6. 1. Facerse corpóreo algo inmaterial, especialmente un espírito ou un concepto.

   2. Facerse o Verbo home.

7. ...

1. de encarnizarse.

2. Que é moi violento, cruel ou sanguinario, fundamentalmente un combate ou unha batalla.

1. Acción de encarnizarse.

2. Crueldade que manifesta alguén cando insiste no dano qu se lle causa a outro.

1. Cebarse con furia os animais na súa víctima.

2. Amosarse desmesuradamente cruel con alguén ou con algo.