"CIA" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 3047.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Nome que adoptou en 1974 o Partido Socialista del Interior, creado en 1968 ao redor de Enrique Tierno Galván. Manifestábase socialista de esquerda, autoxestionario, terceiromundista e federalista, e tivo un carácter intelectual e universitario. En 1977 obtivo 4 deputados e 3 senadores, e viuse obrigado a integrarse no PSOE (1978).
-
VER O DETALLE DO TERMO
Organización política fundada en 1875 en Lisboa polo obreiro de orixe suíza José Fontana e núcleos influídos pola Asociación Internacional de Traballadores. Adoptou unha liña política reformista e antimonárquica e intentou elevar o nivel cultural da poboación. O golpe de estado de 1926 declarouno fóra da lei e foi refundado, cunha orientación moderada, por Mário Soares (1972), co novo nome de Partido Socialista. Tras a revolución de 1974 participou nos primeiros gobernos provisionais, tivo a maioría relativa na asemblea constituínte de 1975 e gobernou en 1976-1978 e en 1983-1985 (en coalición co Partido Social Demócrata). Nas eleccións anticipadas de 1985 só obtivo o 20% dos votos. Estes resultados foron mellorando paulatinamente ata que gañou as eleccións lexislativas de 1995 por maioría simple e António M. de Oliveira Guterres formou goberno en minoría. Nas eleccións presidenciais de 1996 Jorge Sampaio, en substitución de M. Soares, foi elixido presidente do país.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Organización política rusa que xurdiu en 1901 da fusión dos grupos populistas moi influídos polo anarquismo e polo revisionismo. Defendía a colectivización da terra no marco do mir (‘comunidade campesiña tradicional’) e o acto terrorista individual. Participou, con Aleksandr F. Kerenskij, no goberno provisional formado en marzo de 1917. Co triunfo da Revolución de Outubro, o PSR escindiuse: a á dereita, cos menxeviques, abandonou o congreso dos soviets, mentres que a á esquerda apoiou, temporalmente, os bolxeviques.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Organización política catalá fundada o 22 de xullo de 1936 a partir da fusión do Partit Comunista de Catalunya, a Federació Catalana del PSOE, a Unió Socialista de Catalunya e o Partit Català Proletari. O seu crecemento durante a guerra foi notable. Desde os primeiros momentos do exilio, a dirección do PCE tentou integralo baixo a súa autoridade e, a partir de 1949, o PSUC quedou fortemente ligado ao PCE, perdendo a súa independencia. De acordo coa súa concepción da loita pola democracia, tivo un papel destacado na Asemblea de Catalu-nya e participou no Consell de Forces Polítiques de Catalunya. Legalizado en maio de 1977, no V congreso (1981) a ocasional alianza dos sectores leninistas e históricos provocou a desfeita eurocomunista e a case ruptura co PCE. O VI congreso (1982) implicou o retorno á ortodoxia eurocomunista e a tendencia prosoviética emprendeu a creación dunha organización paralela que constituíu o Partit dels Comunistes de Catalunya (PCC). O VII congreso reafirmou a súa...
-
VER O DETALLE DO TERMO
Agrupación política italiana fundada en 1892, co nome de Partito dei Lavoratori Italiani, por Filippo Turati, Andrea Costa e Gregorio Agnini. Dominou o sector sindicalista entre 1904 e 1908. A gran crise produciuse coa cuestión da adhesión á Terceira Internacional no congreso de Livorno (1921), onde se produciu a escisión principal, a dos leninistas, que fundaron o Partito Comunista Italiano. O secretario do PSI, Giacomo Matteotti, foi asasinado (1924) e os socialistas reagrupáronse no exilio e asinaron en 1934 un pacto de acción cos comunistas para unha colaboración coa Resistenza. En 1947 escindiuse en dúas ramas: o PSI, guiado por Pietro Nenni, e o PSDI (Partito Socialista Democratico Italiano), guiado por Giuseppe Saragat. O afastamento entre o PSI e os comunistas permitiu a súa entrada nos gobernos de coalición dirixidos pola democracia cristiá. No período de 1978-1985, con Alessandro Pertini, acadou a presidencia da república, e o seu secretario xeral, Bettino Craxi, encabezou entre...
-
VER O DETALLE DO TERMO
Indicación xeográfica protexida segundo a Orde do 29 de outubro de 2001 da Consellería de Agricultura, Gandería e Política Agroalimentaria, que reciben as patacas dalgúns concellos da comarca de Bergantiños, de Terra Chá, da Mariña Lucense, da Terra Lemos e da comarca da Limia que sexan da variedade Kennebec. As patacas teñen forma de redonda a oval, con presenza de ollos moi superficiais, cun calibre entre 40 e 80 mm, pel lisa e fina de cor amarela clara, e a carne de cor branca con textura firme e cremosa ao cocer.
-
-
Dignidade de patricio.
-
Orde dos patricios ou conxunto de todos os que, na Roma antiga, constituían a nobreza.
-
Conxunto de cidadáns ou burgueses honrados, dunha cidade ou vila, no Antigo Réxime.
-
-
-
Relativo ou pertencente aos patricios.
-
Membro da clase dominante romana que, como nobre, gozaba de todos os dereitos e privilexios na Antigüidade. Constituíron unha caste social pechada, contraria a calquera tipo de innovación que puidese ameazar os seus privilexios. Posuíron durante moito tempo a exclusividade do exercicio das maxistraturas e dos cargos sacerdotais e ata a promulgación da Lex Canuleia, tiveron prohibido contraer matrimonio con membros doutra clase social. Por todo iso, enfrontáronse cos plebeos ata a chegada da República (cando a plebe conseguiu acceder ao Senado) e, máis tarde, baixo o goberno dos emperadores, que adquiriron a potestade de elevar os plebeos ao rango de patricios.
-
Persoa que, polo seu nacemento, ou ben por outras virtudes, sobresae entre os seus concidadáns.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Antropónimo que ten a súa orixe no latín patricius, que designaba a quen era membro dunha familia de patres, ‘de pai nobre’, é dicir, descendente dos primeiros que con Rómulo e Remo fundaron Roma. A súa festividade celébrase o 17 de marzo.
-
-
Relativo ou pertencente ao patrucio.
-
casa patrucial.
-
-
-
Relativo ou pertencente aos paulicianos.
-
Membro dunha seita do Imperio Bizantino que era orixinaria de Mannali, Asia Menor, e cuxa primeira comunidade se estableceu en Armenia (s VII). Perseguidos, algúns pasaron ao Islam e outros, refuxiados en Bulgaria, confundíronse cos bogomilos. A doutrina, dualista, atribúe a creación a un deus malvado. Negaban tamén a realidade do corpo de Xesús Cristo e, con Marción, refusaban todo o Antigo Testamento. Exerceron influencia nos cátaros.
-
-
PERSOEIRO
Rei de Grecia (1947-1964), fillo segundo de Constantino I de Grecia e de Sofía de Prusia. Viviu no exilio en Reino Unido (1924-1935) e volveu a Grecia como diádoco ao ser restaurada a monarquía co seu irmán Xurxo II, a quen sucedeu. Casou con Federica de Hannover e coidou do retorno de Grecia á normalidade política e económica, despois da ocupación alemá e da Guerra Civil (1946-1949).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Tenor italiano. Considerado un dos intérpretes operísticos máis importantes de finais do s XX, debutou en 1961 no papel de Rodolfo na ópera La Bohème, de G. Pucini. Dotado dunha voz ampla, tecnicamente moi segura, e cunha gran capacidade para a interpretación escénica, especialmente nos papeis cómicos, actuou nos escenarios máis importantes do mundo, como La Scala de Milán (1965) ou a Metropolitan Opera de Nova York (1968), cun repertorio que abrangue óperas, recitais e cancións napolitanas e italianas. Realizou numerosas gravacións discográficas e compartiu cartel con José Carreras e Plácido Domingo no espectáculo Os tres tenores, que presentou en distintas cidades do mundo, como Roma (1991) e Los Angeles (1994). Rodolfo, Radamés (Aida), Manrico (Il Trovatore), Nemorino (L’elisir d’amore) e Cavaradossi (Tosca) foron algúns dos seus papeis máis destacados. Recibiu varios premios Grammy, a Commendatore di Gran Croce da República de Italia e a Légion d’Honneur en Francia.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Cada un dos fascículos dun libro medieval formado por un folio pregado en catro.
-
GALICIA
Teólogo e escritor. Foi catedrático de Xeografía e Historia no Instituto de Pontevedra e de Historia de España na Universidad Central de Madrid. Contribuíu á fundación da Real Sociedad Geográfica de España e publicou Programa de la Historia crítica de España, La oratoria e Destino geográfico de la Península española.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Observador meteorolóxico. Foi instrutor de voo de Aviación Civil e instrutor e inspector de Mercancías Perigosas da Federal Aviation Administration en EE UU. Desde 1986 realiza as predicións meteorolóxicas na TVG. Escribiu Guía meteorológica del Camino de Santiago.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Asociación de escritores galegos creada como iniciativa de 27 autores o 10 de maio de 1989. Previamente, en abril de 1977 e co apoio do PEN Club catalán, un total de 47 autores galegos pediran a creación da sección galega do Internacional PEN, que non foi aceptada. A partir de 1990, xa como asociación recoñecida polo Ministerio do Interior, participou en diferentes eventos do PEN Club International, como a organización do LX Congreso Internacional celebrado en Santiago de Compostela en 1993 e no que participaron máis de 500 escritores. Presidido por Alfredo Conde (1990-1991), Úrsula Heinze (1991-1996), Carlos Casares (1996-1999) e Luís González Tosar, ademais de promocionar actos literarios, defende a liberdade de escritores represaliados e os dereitos lingüísticos dos pobos. Instituíu o Premio Rosalía de Castro para homenaxear a escritores doutras linguas da Península Ibérica.
-
MONTES
Monte situado no límite entre as parroquias de Dozón, no concello homónimo, e Arnego (Rodeiro). O seu cumio acada os 914 m de altitude.
VER O DETALLE DO TERMO -
PICOS
Pico máis elevado da serra de Francia, na provincia de Salamanca, situado no Sistema Central da Península Ibérica. Acada os 1.723 m de altitude.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Profesora e escritora. Licenciada en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela, estudou belas artes na Academia de San Fernando en Madrid. A súa actividade literaria centrouse na poesía, se ben tamén escribiu teatro e colaborou con diversas publicacións con artigos sobre arte e literatura, especialmente da obra de R. Otero Pedrayo e Álvaro Cunqueiro. Publicou os poemarios Con los pies en la frontera (1976), Ya soy para tu muerte (1980), Galicia, fondo val (1982), en que contrapón o mundo rural ao urbano e onde o amor, a terra e a morte son os temas principais; e O santuario intocable (1992), con algúns elementos mitolóxicos. Ademais, traduciu unha escolma de poemas de Eusebio Lorenzo Baleirón (2000) e publicou as pezas teatrais A volta de Edipo (Premio Abrente de Teatro, 1974) e Algún deus está a soñar. Foi galardoada nos Xogos Minervais de Santiago de Compostela (1970) e nos III Xogos Florais Populares...
VER O DETALLE DO TERMO