"EAT" (Contén)

Artello.

Edificio situado en Ourense. Construído entre 1837 e 1839 por Santiago Sáenz Martínez, nun estilo entre o barroco e o romanticismo. Experimentou varias remodelacións e ampliacións, como a instalación dun cine en 1915. A piques de ser derrubado en 1975, unha campaña de sensibilización logrou que se restaurase e reabrise na década de 1990. A fachada principal organízase con tres corpos: baixo, principal con dous pisos e superior, rematados por unha cornixa; e caracterízase pola sobriedade.

Edificio situado en Santiago de Compostela. Construído entre 1840 e 1841, destaca a fachada de cantaría, en estilo neoclasicista tardío. Conta cun baixo de soportal, aberto con cinco vans: tres arquitrabados e dous rematados en arco de medio punto rebaixados, sobre os que se alzan dúas alturas, case ausentes de decoración ao exterior. O piso principal, de maior altura, organízase en cinco vans arquitrabados e o superior, amodo de ático, conta con cinco ventás cadradas, separadas por resaltes circulares de pedra. Sufriu varias reformas.

Edificio situado en Tui. Construído entre 1842 e 1844, destacou pola peculiaridade da súa planta elíptica. Ao exterior presenta un aspecto macizo. A fachada principal organízase en tres pisos separados por impostas e en que se abren vans. Tiña tres portas de acceso. En 1891 acolleu a celebración dos primeiros Xogos Florais integramente en galego. Pechado desde 1972, en 2000 recibiu a denominación de Fundación de Interese Galego e constituíuse a Fundación Teatro Principal de Tui, para intentar adquirir o inmoble e recuperar a súa actividade cultural.

Edificio situado en Pontevedra. Foi construído por encargo da xunta do Liceo Casino de Pontevedra cara a 1864 segundo un proxecto de Filipe Bouza Tredis. Adquirido por Manuel Becerra Armesto en 1880, cambiou o seu nome polo actual. En 1897 realizouse nel a primeira exhibición de cine da cidade. Foi reconstruído tras o incendio de 1980.

Teatro de ópera situado en Madrid. Orixinariamente (1708) construído pola compañía italiana de Bartoli, en 1818 encargóuselle a Antonio López Aguado un novo proxecto que concluíu Custodio Moreno. En 1850 abriuse ao público como Teatro de Oriente, pero en 1925 desaloxouse polo seu estado ruinoso. Despois da Guerra Civil, reabriuse como sede da Orquesta y Coro Nacionales de España. Desde 1986 Francisco Rodríguez Partearrovo dotouno dunha maquinaria escénica que permitiu reabrilo como teatro de ópera en 1997. Cun aforo máximo de 1.750 localidades e un escenario de 1.400 m2 destaca o salón Goya e o Palco Real, de dobre altura e tripla anchura. A sala do teatro, de catro plantas de altura, pódese percorrer por todo o arredor. Foi declarado BIC (1993).

Edificio situado na Coruña. A súa construción (s XIX) amosa un estilo ecléctico. Inicialmente recibiu o nome de Teatro Principal, pero despois dun incendio (1867), foi reconstruído por Faustino Domínguez Coumes-Gaye, desde 1909 recibiu o nome actual. Desde entón sufriu varias modificacións no que respecta á decoración, iluminación e estrutura do interior, en especial a adaptación realizada en 1910 para proxeccións cinematográficas.

Teatro situado en Vigo. Proxectado por   A. Rodríguez Sesmero, inaugurouse en 1900. Da decoración interior encargouse o escenógrafo Arturo D’Almonte e as esculturas realizounas M. Gómez Román. En 1904 adquiriuno J. García Barbón e desapareceu en 1910 por mor dun incendio. No seu terreo edificouse o Teatro García Barbón.

Teatro estatal fundado en París en 1920. O seu primeiro director foi o actor Gremier, que ostentou o cargo ata 1933. Creouse coa finalidade de ofrecer espectáculos de calidade a uns prezos accesibles, especialmente para un público popular. Foi dirixido por notables personalidades, das que destaca Jean Vilar (1951-1963), co que a compañía acadou un gran prestixio.

Aplícase á variedade de comedia togata que tomou o nome da trábea, indumentaria propia dos cabaleiros, personaxes principais destas obras. En latín denominábase fabula trabeata. De ambiente burgués e carácter cómico, pero sen caer na grosaría, gozou dunha vida moi limitada.

Compañía de teatro creada en Vigo en 1989 por Avelino González Fernández e Cándido Pazó. En 1993 fusionouse con Ollomol Teatro Submarino para dar lugar á compañía Ollomoltranvía. Da súa produción destacan O merlo branco (1989, Premio Xeración Nós de Teatro Infantil 1991) ou A mostra (1992), dirixidas por Cándido Pazó.

Compañía teatral fundada en 1987 por Vicente Montoto. A súa primeira representación foi Cochos (1987), de R. Vidal Bolaño. Dos seus espectáculos destacan Tríngulin Trángala (1988), Cea para dous (1990), Copenhague (1995), Volve o Cabaré, (1992), Zocos (1998), A señorita Xulia (2000), O retrato de Dorian Grai (2001), Mulleres (2002, Premio María Casares á mellor actriz principal) e Pallasos (2004), ademais dos recitais poéticos A elas e a Cunqueiro (1991) e Lorenzo varela, irmán, compañeiro, camarada (2005).

Compañía teatral constituída en Ourense en 1967, a partir do Teatro Juvenil de Ourense (1962), baixo a dirección de Segundo Alvarado. Representaron Antígona (1967), Edipo abandonado (1969) e Don Hamlet (1970), entremeses cervantinos e pezas curtas. En 1970 unha parte dos actores constituíron Histrión-70.

Ponte formada por catro resistencias, dúas fixas e coñecidas, unha variable, e a que se quere medir. Está alimentada polos extremos dunha diagonal cunha tensión axeitada, e nos extremos da outra ten un galvanómetro para detectar a posición de equilibrio.