"PAL" (Contén)

1. Sílice hidratada, de fórmula SiO 2 ·nH 2 O que aparece en masas diseminadas e amorfas e que presenta forma de ril e aspecto viscoso. O seu brillo é de vidro ou de cera e a súa densidade 2,1-2,2. Pode ter todas as cores, e ás veces tamén é irisado.

2. idro de cor branca opalina, translúcido e moi difusor, que se emprega en luminotecnia.

PERSOEIRO

Compositor e pianista, fillo do compositor galego Emilio Otero Val. Foi un membro destacado da coral Airiños da Terra, do Centro Gallego de Santander. Autor de diversas obras musicais, entre as que destacan a foliada A muller de Roque e a muiñeira Meigas de Campos, nos seus concertos como solista destacou polo seu repertorio galego. Por este labor recibiu a medalla de ouro do Apóstolo Santiago.

PERSOEIRO

Mestra e pianista, filla do compositor galego Emilio Otero Val. Formou parte da coral galega Airiños da Terra, do Centro Gallego de Santander, onde organizou un grupo de baile e a sección feminina de gaitas. Recibiu, xunto ao seu irmán, a medalla de ouro do Apóstolo Santiago.

1. 3 lapa.

2. 1. Termo do barallete ou xerga dos afiadores que corresponde á voz ‘culler’.

   2. Termo da xerga das palilleiras que designa o pau arredondado e alongado que remata en dous redondeis e pasa de lado a lado na almofada típica de Noia.

DINASTIAS

Dinastía hindú que reinou en Bengala entre os ss VIII e XII. O seu fundador, Gapala, chegou ao poder nun período de anarquía. Foron reducidos polas dinastías dos Sena e Gāhadavāla. Os monarcas máis importantes desta familia foron Devāpāla (s IX) e Rāmapāla (s XII).

MONTES

Monte que está situado na parroquia de Penouta (Viana do Bolo). O seu cumio acada os 1.581 m de altitude.

1. 1. Secuencia de fonemas constituída por un ou máis morfemas que poden ser illados por conmutación. É unha unidade propia da lingua escrita, en que aparece separada doutras por espazos en branco. En función da súa composición morfemática, as palabras clasifícase en invariables ou monomorfemáticas, constituídas por só un lexema (por, con, onte, pero), e variables ou polimorfemáticas, cun lexema e varios morfemas flexivos ou derivativos (nen-a-s; patad-ón-s, re-escrib-i-r). Dentro das segundas distínguense entre palabras simples e compostas. Son palabras simples as que, ademais dos morfemas flexivos, só contan cun lexema (casa-s, flor-es) e son palabras compostas as constituídas por máis dun lexema, en xeral por dúas ou máis palabras (paporrubio, vichelocrego, estrela de mar, agridoce, porco bravo). Segundo a súa capacidade para formar por si soas enunciados, as palabras clasifícanse en...

   2. Representación escrita dos fonemas que constitúen unha palabra.

2. 1. Capacidade de expresarse de maneira oral.

   2. Acto de fala.

   3. Dereito a falar nunha reunión ou asemblea.

3. Promesa que se fai sobre a propia honra respecto á veracidade do que se di.

4. Algo que se di. Na tradición oral recóllense ditos como: “As boas palabras vencen e gañan. As boas palabras aloumiñan; as malas espiñan. Uñas de gato e palabras de santo. Palabra solta non ten volta. Sandan as coiteladas e non as malas palabras. Boas palabras non manteñen. A palabras tolas, orellas xordas. Palabras sen feito, gaita sen punteiro. Palabras de burro non chegan ao ceo”.

5. Ditos infundados que non se axustan a ningunha realidade.

6. ...

1. Relativo ou pertencente a palacio.

2. Que é propio de quen vive na corte.

1. Edificio maxestoso e luxoso que se utiliza como vivenda dun rei ou dun gran señor. Con frecuencia, como en Oriente Próximo, constitúe unha verdadeira fortificación e centro de administración dun goberno. En Micenas e en Grecia construíronse nas acrópoles e en Roma illáronse do resto da poboación, como a Domus Aurea de Nerón, no Palatino. Na Alta Idade Media deu lugar ao castelo fortificado e na época gótica apareceron os palacios urbanos. Nos países islámicos conservou o aspecto externo de fortaleza, aínda que con interiores moi refinados como a Alhambra de Granada. Os palacios urbanos renacentistas abríanse a un patio central cuadrangular, como os de Strozzi ou Medici-Ricardi en Florencia. A finais do Renacemento apareceu o palacio extraurbano, rodeado de xardíns, que se desenvolveu durante a época barroca. O palacio de Versailles imitouse en toda Europa durante os ss XVIII e XIX. Os palacios contemporáneos utilizáronse como sedes de corporacións ou ministerios.

2. Edificio grande onde está instalada unha institución, un museo ou onde se desenvolven determinadas actividades.

PERSOEIRO

Xurista e política. Foi a primeira presidenta xeral de Nuevas Generaciones do PP (1977-1978), senadora (1986-1989), deputada (1989-1999) e ministra de Agricultura, Pesca e Alimentación (1996-1999). É vicepresidenta da Comisión Europea, comisaria de Transportes e Enerxía e de Relacións co Parlamento Europeo desde 1999 e presidenta do consello de Política Social do PP desde 2004. Recibiu a Medalla de la Orden del Mérito Constitucional (2003) e a Medalla de Ouro de Galicia (2003).

GALICIA

Pintora e decoradora. Coñecida como Pury del Palacio, as súas figuras, bodegóns e interiores amosan un debuxo firme e estilizado, con fortes contrastes cromáticos. Da súa obra destaca Nenúfares (1990) e Giovannas en negro (1996). Recibiu a primeira medalla do Salón de Otoño de Madrid (1968).

PERSOEIRO

Novelista. Despois dunha primeira etapa republicana, marcada pola súa colaboración como crítico radical na Revista Europea e a publicación de obras como Nuevo viaje al Parnaso (1879), na súa obra distínguense dúas etapas claramente diferenciadas pola súa conversión relixiosa (1889). Do primeiro período destacan Marta y María (1883) e La hermana San Sulpicio (1889), e do segundo La alegría del capitán Ribot (1899) e Tristán o el pesimismo (1906). Posteriormente, evolucionou cara ao subxectivismo idealista, que reflectiu en La hija de Natalia (1923), e cara a unha prosa de tema bucólico, como en Sinfonía pastoral (1929).

PERSOEIRO

Politicóloga, xurista e política. Foi vicepresidenta do consello dos Colexios de Avogados Europeos e presidenta do consello executivo da Academia de Dereito Europeo. Foi eurodeputada polo PP (1994-2002), membro da Convención Europea e ministra de Asuntos Exteriores (2002-2004). Recibiu a Gran Cruz de la Real y Distinguida Orden Española de Carlos III (2004).

PERSOEIRO

Médico e historiador, marqués de Villarreal de Araba e de Casa Palacio. Especializouse no tema dos xudeus valencianos relacionados con Colón, a Inquisición e a Biblia incunable de València. Publicou, entre outras obras, Contribución al estudo de los burgueses y ciudadanos honrados de Cataluña (1957).

PERSOEIRO

Músico e mestre de capela. Despois de traballar en diversas capelas catedralicias, foi nomeado en 1826 mestre de capela da catedral de Santiago de Compostela. Neste posto desenvolveu un intenso labor musical que deu como resultado unha inxente produción, da que destacan sete misas, 36 motetes, 21 salmos e nove vilancicos.