"PL" (Contén)

1. Acción e efecto de complicar ou complicarse.

2. Calidade do que é complicado.

3. 1. Circunstancia que complica unha situación.

   2. Aparición, durante o curso normal dunha enfermidade, dunha afección ou unha síndrome que a agrava.

4. Situación que presenta dificultades.

5. Momento da obra dramática, en especial na tradición clásica, no que o conflito se intrica con novas peripecias, de xeito que o heroe ve desaparecer, sucesivamente, posibilidades de solucionalo e a tensión dramática é cada vez maior. No curso da representación, cada episodio incrementa a súa complicación ata o remate, que pode adoptar a forma dun conflito aberto ou ben resolverse na catástrofe ou momento no que o heroe paga o seu erro tráxico.

1. de complicar ou complicarse.

2. Que é difícil de comprender ou de solucionar.

3. Que está formado por varios elementos que entorpecen a súa comprensión.

4. Aplícase á persoa cunha forma de ser difícil de comprender.

1. Facer que algo sexa difícil.

2. Poñer a alguén nunha situación comprometida.

3. Facerse difícil ou escura algunha cousa.

4. Implicarse alguén nunha situación apurada.

1. Que amosa complicidade.

2. 1. Persoa que auxilia o delito que van perpetrar outros, aos que axuda con actos de preparación ou simultáneos, pero sen tomar parte directa nin necesaria na execución do mesmo.

   2. Quen participa nalgunha cousa sen actuar directamente.

1. Forma secundaria de participación nun delito á que corresponde un grao medio de responsabilidade entre a do autor e a do encubridor. A complicidade pode ser moral, como a instrución ao delincuente para a realización do feito; material, mediante a execución de actos anteriores ou simultáneos que favorezan a consumación do delito; e negativa, como a actitude pasiva daquel que consente o delito ao non facer nada para evitalo.

2. Colaboración entre dúas ou máis persoas de forma non expresa.

1. Relativo ou pertencente a Alcalá de Henares.

2. Relativo ou pertencente á Universidad Complutense.

3. Natural ou habitante de Alcalá de Henares.

CAPITAIS

Capital do Imperio Bizantino construída por Constantino I sobre a antiga Bizancio e consagrada o 11 de maio do 330. Organizouse segundo a administración e as leis de Roma e axiña se converteu na capital política do Imperio de Oriente, trala división do Imperio Romano (395), e no centro relixioso e intelectual do mundo romano oriental. Viviu o momento de máximo esplendor baixo o Emperador Xustiniano (527-565), quen fixo da cidade o centro do comercio entre Europa e Asia. O pazo imperial, o hipódromo, o Senado, a igrexa patriarcal de Santa Sofía e o foro de Constantino constituían o centro da vida urbana. Os contactos entre o pobo e o emperador producíanse unicamente durante as manifestacións que, con motivos lúdicos, se realizaban no hipódromo. Había catro faccións distintas: branca, vermella, verde e azul, pero só as dúas últimas tiveron importancia. Os verdes (prasinoi), representantes tradicionais do monofisismo e orixinarios dos barrios pobres, recibiron o favor do Emperador Anastasio,...

ENTRADA LARGA

Denominación que recibiron os oito concilios celebrados pola Igrexa cristiá en Constantinopla entre os anos 381 e 1341. A Igrexa só considera como ecuménicos catro, os tres primeiros e o sexto, denominado IV Concilio.
Concilio I (381)
Segundo concilio ecuménico da Igrexa católica, convocado polo Emperador Teodosio I, ao que asistiron 150 bispos orientais, que condenaron o arianismo e o macedonianismo, definiron o Espírito Santo como parte integrante da Santísima Trindade e reafirmaron as resolucións adoptadas no Concilio de Nicea (325).
Concilio II (553)
Quinto concilio ecuménico convocado polo Emperador Xustiniano coa intención de atraer á fe ortodoxa os monofisitas. Condenou os Tres Capítulos, escritos de Teodoro de Mopsuestia, Teodoreto de Ciro e Ibas de Edesa, acusados de nestorianismo, un movemento enfrontado aos monofisitas.
Concilio III (680)
Sexto concilio ecuménico convocado polo Emperador Constantino...

IGREXAS

Igrexa bizantina situada na antiga Constantinopla. A construción primitiva incendiouse durante a revolta suscitada polo exilio de Xoán Crisóstomo. Reconstruída por Teodosio II (415), foi novamente devastada no 532. Nese mesmo ano, Xustiniano comezou a edificar o novo templo dedicado á divina sabedoría. Construído por Antemio de Tralles e Isidoro de Mileto, consagrouse no 537. No 577, a cúpula tivo que refacerse e, tralos terremotos dos ss IX e X, renovouse a igrexa. No 1204 saqueárona os latinos e trala conquista de Istambul polos turcos (1453), converteuse en mesquita. En 1934 transformouse en museo de arte bizantina. Trátase dunha construción de plano central en forma de rectángulo, precedido dun nártex interior e doutro exterior. O interior divídese en catro grandes piares enlazados entre si e co resto do edificio por un conxunto de arcadas e bóvedas. O corpo central cóbrese cunha cúpula de grandes dimensións (65 m de altura e 31 m de diámetro) levantada sobre catro pendentes. O máis...

1. Acción de contemplar.

2. Atención con respecto a unha persoa ou a unha cousa por mor da súa importancia. OBS: Normalmente, emprégase en plural.

3. Estado espiritual que comporta unha experiencia peculiar de sensacións, que ordinariamente quedan fóra do alcance da consciencia, e unha unión inmediata con elas que fai que sigan parecendo como eminentemente reais. As condicións que posibilitan a contemplación son a reflexión, a meditación e un certo esforzo ascético. É unha práctica presente nas grandes relixións dende épocas antigas: no brahmanismo, a ascética física e mental (ioga) e a contemplación mística (bhakti) son dous camiños para acadar a liberación (moksa); no budismo, a contemplación serve para acadar o nirvana; e no taoísmo, o obxecto da contemplación é configurar imaxinativamente as realidades divinas que habitan o propio corpo, que se prepara así para acadar a supervivencia. Na Biblia, a contemplación cara a cara con Deus é o anhelo máis radical do crente, que non pode cumprirse sen que este morra. O achegamento do home a Deus prodúcese, polo tanto, en virtude da iniciativa divina, mediante...