"RG" (Contén)

Asociación cultural creada en decembro de 1996 en Santiago de Compostela. O seu principal obxectivo é fomentar e estender en Galicia a afección pola arte lírica (ópera, zarzuela, canción, lied, etc) e outras manifestacións musicais. A primeira e actual xunta directiva está presidida por José Víctor Carou Fernández. O concerto inaugural da asociación tivo lugar o 24 de setembro de 1997 no Teatro Principal de Santiago de Compostela. Dende 1998 edita a revista trimestral Cavatina, primeira revista feita en Galicia e en galego totalmente dedicada á ópera e á lírica, con especial atención á actualidade musical galega. Entre as actividades organizadas, destaca o Ciclo de Novos Intérpretes Galegos, así como o ciclo de conferencias e concertos “Unha pequena historia da ópera”, en colaboración coa Universidade de Santiago de Compostela. Nas súas temporadas de concertos interviñeron, entre outros intérpretes, Teresa Berganza, Cecilia Lavilla, Enrique Viana, Ángeles Blancas, xunto aos galegos...

Grupo alemán do Hallstatt final caracterizado por ricas sepulturas tumulares.

Xénero de moluscos da clase dos bivalvos que teñen a cuncha alongada en forma de tubo. O extremo superior do mesmo está tapado por unha lámina perforada. Viven soterrados perpendicularmente no fondo da area. Son propios dos mares cálidos.

Xénero de mofos da subdivisión ascomicotina, de coloración diversa, con conidióforos de extremo globuloso, cuberto de fiálides que producen rosarios de conidiósporas. Abundan sobre materias orgánicas en descomposición e son produtores de aflatoxinas. Hainos que son parasitos de animais como o A. fumigatus, causante da asperxilose. Outras especies úsanse na elaboración de bebidas alcólicas a base de arroz como o sake, na produción de salsa de soia e na industria queixeira. Pola facilidade do seu cultivo puro e do seu ciclo de vida curto empregáronse como material en investigación xenética.

Liñaxe de orixe leonesa que se estendeu por Valderas, Mansilla e Carbajal de Fuentes, no Reino de León, e tamén por Castela, Galicia, Andalucía, Asturias, México e Chile. As súas armas levan na metade dereita, en ouro, unha faixa atravesada no alto e debaixo dela un lobo negro andante; na metade esquerda, en vermello, unha cruz de ouro grande. A rama galega presenta escudo partido: a primeira partición, en campo de ouro, unha faixa de azul, acompañada de dous lobos de sable, un arriba e outro abaixo; e, a segunda, en campo de goles, unha cruz de ouro, que toca coas súas beiras os bordos do escudo.

División territorial administrativa da Igrexa católica. A primeira documentación data do s III cando aparece nomeado o seu bispo Basílides. A súa xurisdición abranguía todo o convento asturicense da Gallaecia, a actual diócese de Ourense, que no s VI aparece xa como independente, e parte da de Lugo. As comarcas de Trives, Caldelas, Robleda e Valdeorras permaneceron baixo a xurisdición astorgana ata a época contemporánea. Na provincia de Lugo a comarca de Quiroga ficou na diócese de Astorga ata 1955, data na que se adaptou a administración eclesiástica á civil. Pertenceu á arquidiócese de Braga pero durante o Cisma de Occidente dependeu de Santiago de Compostela. Permaneceu na arquidiócese compostelá ata 1851, ano no que pasou a depender de Valladolid. En 1999 a diócese de Astorga comprendía cinco arciprestados asentados no territorio da Comunidade Autónoma de Galicia (Valdeorras, Fontei, Trives-Manzaneda, A Veiga do Bolo e Viana do Bolo), que inclúen os concellos do Barco de Valdeorras,...

Tipo de torques segundo a clasificación establecida por López Cuevillas e Pérez Outeiriño. Caracterízase por ter a vareta de arames enrolados e os remates de dobre escocia. Localízanse no norte de Galicia e Asturias.

Familia feudal de Carniola, orixinaria do castelo do mesmo nome, que apareceu por vez primeira no 1220 con Errandus de Owersperch. Os seus membros foron grandes camarlengos (1407), mariscais hereditarios de Carniola (1643), baróns (1550) e despois condes (1630) do Sacro Imperio. En 1641 compraron o señorío de Gottschee. Dende 1653 os cabezas de familia foron Príncipes do Sacro Imperio, título que se estendeu á totalidade da familia no 1791, ano no que tamén recibiron o ducado de Gottschee. Acadaron os ducados de Münsterberg e de Frankenstein (Silesia) en 1654, territorio vendido a Prusia en 1791.

ou Augusta Cidade de Suabia, en Baviera, Alemaña, situada entre os vales do Lech e do Wertach (258.457 h [1997]). Centro tradicional da industria téxtil desde 1840 acolle industrias mecánicas, eléctricas, aeronáuticas e electrónicas (Siemens), instaladas polas grandes empresas do Rhur e de Berlín. Ten universidade. Antiga colonia militar fundada por Druso no ano 15 a C co nome de Augusta Vindelicum, constituíu un importante centro comercial na vía Claudia. Capital da Raetia Secunda durante o s IV, foi saqueada polos hunos no s V. No s VI pasou a ser bispado e dependeu dos duques de Suabia e Baviera. Durante toda a Idade Media, destacou como unha das cidades máis prósperas da Alemaña. En 1276 Rodolfo de Habsburgo outorgoulle os privilexios de cidade imperial libre. Durante os ss XV e XVI, Augsburgo viu aumentar a súa potencialidade económica, impulsada polas ilustres familias comerciantes dos Fugger e dos Welser e converteuse no primeiro centro bancario...

Principado eclesiástico do Sacro Imperio Romano-Xermánico, pertencente ao círculo de Suabia, que se estendía desde Allgäu ata máis alá do Danubio. Os bispos de Augsburgo, que residen desde 1258 en Dillingen, tomaron a xurisdición sobre a cidade en 1316. O principado foi incorporado a Baviera en 1803.

Documento presentado na Dieta de Augsburgo de 1530 redactado en latín e alemán por Melanchthon en termos máis ben moderados, e aprobado preventivamente por Lutero. A primeira parte contén a formulación da fe luterana, procurando mencionar pouco os puntos de diverxencia, e a segunda sinala os abusos que os católicos han de corrixir. O Emperador Carlos V encargou a Johann Ech e Konrad Wimpina a redacción da resposta, coñecida co nome de Confutatio Pontificia. Melanchthon respondeulle coa Apoloxía. O mesmo Lutero rechazou finalmente o documento, considerado por el mesmo irenista.