"dis" (Contén)

1. Acción de disipar ou disiparse.

2. Conduta de quen se entrega desenfreadamente aos praceres e diversións.

1. de disipar ou disiparse.

2. Que ou quen se entrega en exceso aos praceres ou diversións.

1. Que ou quen disipa.

2. Dispositivo de protección empregado para a disipación voluntaria de enerxía, polo xeral en forma de calor.

1. 1. Facer que algo físico perda progresivamente intensidade, ata chegar a desaparecer, evaporándose ou esparexéndose as partes que a integran.

   2. Facer desaparecer, pouco a pouco, algo inmaterial, especialmente unha dúbida, sospeita ou ilusión.

2. Gastar cartos ou bens, sen prudencia, en cousas que non pagan a pena ou das que non se tira proveito ningún.

3. Perder algo físico intensidade progresivamente ata chegar a desaparecer.

4. Desaparecer pouco a pouco algo inmaterial, especialmente unha dúbida, sospeita ou ilusión.

5. Transformarse unha forma de enerxía en enerxía térmica.

1. Que, durante o seu decurso, se produce disipación de enerxía.

2. Estado da materia que ten lugar cando un sistema se afasta do equilibrio térmico ao recibir agresións externas que sobrepasan un valor crítico.

3. Sistema que evoluciona, mediante un proceso irreversible, cara a un estado de equilibrio, cun mínimo de enerxía libre.

1. Relativo ou pertencente á dislalia.

2. Que ou quen padece dislalia.

1. Relativo ou pertencente á dislexia.

2. Que ou quen padece dislexia.

1. Acción e efecto de dislocar ou dislocarse.

2. Conxunto de defectos lineais que destrúen a regularidade da rede cristalina dun cristal real. Distínguense dúas clases de dislocacións: unha é a de cuña, na que a distorsión da rede cristalina está producida pola introdución parcial dun plano de átomos extraordinario; a dislocación está onde acaba bruscamente a intromisión deste plano no interior do sólido. A outra clase de dislocación é a helicoidal, que acostuma describirse ofrecendo un procedemento imaxinario de producila. Así, suponse que dentro dun cristal real se produce un corte parcial e que o material dun lado deste corte se despraza oblicuamente con respecto ao material doutro lado. Como consecuencia, as filas de átomos perpendiculares á aresta do corte, isto é, a dislocación, determinan un tipo de pendente en espiral.

3. Deformación producida polas forzas oroxénicas e tectónicas, especialmente as fallas e os dobramentos, que afecta ás rochas sedimentarias.

4. Cambio estrutural nos cromosomas a causa da perda ou o desprazamento dalgúns segmentos cromosómicos.

5. 1. Desprazamento dun constituínte dende a súa posición normal cara á periferia do enunciado e a súa substitución dentro deste enunciado por un pronome átono. Hai dislocación á esquerda cando este desprazamento se realiza cara á posición inicial (Este libro, cando o mercaches?), e dislocación á dereita cando o constituínte se sitúa na parte final do enunciado (Non o quero, a teu irmán).

   2. dislocación temporal

      Desprazamento nos valores temporais de determinadas formas verbais. Os exemplos máis claros de usos dislocados son o presente histórico, onde se produce o desprazamento dun tempo presente cara ao pretérito (En 1969 o home chega por vez primeira á Lúa) e o presente prospectivo, cun desprazamento cara ao futuro (Luís comeza no seu traballo a vindeira semana).

6. Modificación na posición habitual do acento dunha palabra, que pasa a outra sílaba diferente por necesidades rítmicas. Emprégase para dotar o poema dun ritmo máis marcado, con frecuencia en composicións para ser bailadas ou cantadas, ou para axustar a rima dun verso aos restantes na estrutura á que pertence.

1. Sacar ou desprazar algo do seu sitio, especialmente un óso ou articulación.

2. Saír ou desprazarse algo do seu sitio, especialmente un óso ou articulación.

SEMANARIOS

Semanario editado na Coruña, probablemente entre os anos 1907 e 1916, que cesou con poucos números publicados.

1. Tornar menor algo no referente á súa extensión, intensidade ou número.

2. ir unha cousa a menos na súa extensión, intensidade ou número.

PERSOEIRO

Produtor cinematográfico. Especializado en debuxos animados, tralo seu primeiro éxito co personaxe do rato Mickey (1928), realizou a súa primeira longametraxe Snow White and de Seven Dwarfs (Brancaneves e os sete ananos, 1938), á que seguiu Pinocchio (1940), Fantasy (Fantasía, 1940), Dumbo (1941) e Bambi (1942). Creador das figuras do pato Donald e do can Pluto, a partir de 1948 dedicouse a dirixir a produtora cinematográfica Walt Disney Produtions e os parques de atraccións Disneyland e Disneyworld. Deses anos destacan as películas con actores reais como Treasure Island (A illa do tesouro, 1950), Robin Hood (1951) e Mary Poppins (1964). Ademais, continuou a produción de debuxos animados cos filmes Cinderella (A cincenta, 1950), Alice in Wonderland (Alicia no país das marabillas, 1951), Peter Pan (1953), Sleeping Beauty (A bela durminte, 1959) e 101...