"CIA" (Contén)

1. Acción e efecto de propiciar.

2. Acto con que se tenta acougar a ira de Deus ou dos deuses e de conciliar o seu favor.

3. Sacificio que se ofrecía na lei antiga para aplacar a xustiza divina e ter a Deus propicio.

1. Aplacar a ira de alguén gañando a súa benevolencia.

2. Favorecer a existencia ou a realización de algo.

1. Que ten a capacidade de facer algo propicio ou favorable.

2. Tampa cadrada de ouro macizo que cubría a arca da alianza, nos extremos da cal estaban colocadas cara a cara as figuras dos dous querubíns.

3. Templo, santos, imaxes e reliquias por medio das que se acadaban as grazas e mercedes de Deus.

4. aso sagrado no que se ofrecen sacrificios a Deus.

5. reclinatorio.

1. 1. Parte dun corpo ou dunha superficie que avulta ou sobresae.

   2. apófise.

   3. protuberancia anular

      Parte intermedia entre o bulbo, os pedúnculos cerebrais e o cerebelo. Ocupa a parte anterior e superior da fosa cranial inferior, entre o cerebelo e a canle basilar. OBS: Tamén se denomina protuberancia cerebral ou nó do encéfalo.

2. Fonte de gas que se orixina na cromosfera solar e que se propaga dentro da coroa ata alcanzar alturas de varios milleiros de quilómetros. Clasifícanse en eruptivas, son bastante brillantes e fórmanse nas rexións das manchas solares, e a súa altura pode chegar a ser duns 40.000 km; e quiescentes, tamén denominadas filamentos, menos brillantes, desenvólvense lentamente e poden durar menos, e a súa altura é aproximadamente de 75.000 km.

1. Disposición ou medida tomada por adiantado en vista dunha necesidade futura ou posible ou para evitar algo.

2. 1. Previsión e coidado que Deus ten do proceso do mundo e, particularmente, da existencia dos homes, incluída a súa liberdade, en virtude da súa sabedoría e da súa vontade amorosa, que omnipotentemente o soporta e condiciona todo. O concepto relaciónase co problema da predestinación, cuxas interpretacións fatalistas non son senón reflexo da que pode ser interpretación incorrecta do providencialismo.

   2. Deus mesmo, como providente.

1. Relativo ou pertencente á providencia divina.

2. Que acontece no momento máis necesario ou oportuno.

1. Relativo ou pertencente ao providencialismo.

2. Partidario do providencialismo.

1. 1. Unidade administrativa de primeiro grao propia de moitos estados, entre outros, Arxentina, Bélxica, Costa Rica, Cuba, República Dominicana, Ecuador, Panamá ou Italia. Equivale a outros termos autóctonos doutros estados, como Finlandia (lääni), Irán (ostān), Iraq (muḥāfaẓa) ou Mongolia (ajmag).

   2. División administrativa de segunda orde de España. Na lexislación de réxime local española vén definida como unha entidade local determinada pola agrupación de municipios, con personalidade xurídica propia e plena capacidade para o cumprimento dos seus fins. Ademais tamén se define como división administrativa do Estado para a satisfacción doutros fins, entre eles o de servir de circunscrición electoral. O Tribunal Constitucional, ademais, aplicoulle o concepto de garantía institucional que, tomado da doutrina xermánica, protéxea de xeito especial, como se se tratase dun ente básico no organigrama institucional do Estado e no que as comunidades autónomas non poden inferir nun núcleo esencial e irredutible de competencias e funcionalidade. Pero, a provincia, é contestada e cuestionada, sobre todo nas nacionalidades históricas, que a consideran un ente artificial, ahistórico, difícil de asimilar nun estado descentralizado como é o da Constitución de 1978 e necesitado de revisión e reformulación...

   3. Territorrio do Imperio Romano conquistado fóra de Italia e gobernado por un pretor. A partir do s I distinguiuse entre a provincia senatorial ou proconsular, rexión pacificada que o Senado administraba por medio dun procónsul; e a provincia imperial, rexión non pacificada gobernada por un pretor designado polo emperador. O proceso de subdivisión iniciado por Dominicano e Traxano acentuouse con Diocleciano, que dividiu o imperio en dioceses, e con Constantino. Internamente dividíase en conventos.

   4. Conxunto de mosteiros ou conventos de cada unha das ordes relixiosas que ocupan un territorio determinado e que depende dun mesmo superior ou provincial.

   5. Antigo xulgado dos alcaldes de corte que estaba separado da sala criminal e que servía para coñecer os preitos e as dependencias civís.

   6. provincia eclesiástica

      Circunscrición territorial eclesiástica, a máis ampla das existentes, constituída por un grupo de dioceses, territorialmente contiguas, denominadas sufragáneas. Está administrada por un arcebispo ou metropolitano, normalmente o da sede máis antiga ou máis importante. España organízase nas provincias de Barcelona, Burgos, Granada, Madrid, Mérida-Badajoz, Oviedo, Pamplona, Santiago de Compostela (integrada polas dioceses de Lugo, Mondoñedo-Ferrol, Ourense e Tui-Vigo), Sevilla, Tarragona, Toledo, València, Valladolid e Zaragoza.

   7. provincia relixiosa

      Circunscrición territorial propia de moitas ordes e congregacións relixiosas, meirandes ca as divisións administrativas internas dos estados.

2. División fitoxeográfica inferior á rexión, na que abundan os endemismos a nivel de xénero e especie.

3. Rexión natural, a miúdo difícil de distinguir, onde as rochas correspondentes a determinados ciclos de actividade ígnea se caracterizan individual e colectivamente pola súa composición química e mineralóxica, a textura e a estrutura, a xénese, as alteracións, os fenómenos metamórficos e todo o que indique comunidade de orixe e analoxía de evolución.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Pontevedra a partir do 4 de febreiro de 1917. Cesou en 1922. Subtitulado “Semanario popular independente”. Fundado e dirixido por Luciano del Río, Valentín Paz Andrade foi o xefe de redacción. Entre abril e xullo de 1917 saíu dúas veces á semana. Informaba sobre literatura, arte, turismo, agricultura, industria, comercio e socioloxía.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Lugo durante a década de 1920. Cesou non antes de 1928. Dirixido por Nilo Fernández Castro, contou coa colaboración de Ánxel Fole, que publicou nel o seu primeiro artigo, con motivo do terceiro centenario da morte de Góngora.

1. Relativo ou pertencente á provincia.

2. Que ou quen exerce a potestade sobre unha provincia relixiosa.

3. Cidadáns das provincias do Imperio Romano.

1. Dignidade ou cargo de provincial.

2. Época e duración do goberno dun ou dunha provincial.

3. Conxunto de provinciais.

1. Afección ou preferencia polos usos ou costumes da provincia.

2. Exaltación da afección política á provincia.

3. Doutrina que propugna as prerrogativas políticas da provincia fronte ao poder central do estado. Propio do federalismo e do anarquismo, tamén os rexionalistas e nacionalistas o consideraron un primeiro paso histórico para a afirmación da propia autonomía. En Galicia comprende, aproximadamente, o período de 1840 a 1885, no que se defenderon as prerrogativas políticas de Galicia, entendida esta como unha unidade política diferenciada, o antigo Reino de Galicia, fronte ao poder central do estado liberal. Na primeira fase do provincialismo destacaron os membros da chamada Xeración do 46: A. Faraldo Asorey, A. Romero Ortiz, P. Rodríguez Terrazo e F. Añón Paz, entre outros, que tiñan como ideal o republicanismo federal. A renovación xeracional desenvolveu nas décadas de 1850 e 1860 un segundo provincialismo, caracterizado polo rexurdimento literario, que culminou coas obras de Rosalía de Castro, E. Pondal e M. Curros Enríquez e polo desenvolvemento teórico e ideolóxico do movemento, no que destacaron...

4. Xiro ou palabra propio dunha provincia.

1. Relativo ou pertencente ao provincialismo.

2. Partidario do provincialismo.