"ECA" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 560.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Masa de materias fecais endurecidas, retidas no colon ou na ampola do recto.
-
CIDADES
Cidade do departamento do Seine-Maritime, Francia (20.808 h [1991]). Porto pesqueiro, onde, ademais das industrias auxiliares da pesca, radican as destilerías do licor bénéditine, elaborado na súa abadía. Do seu patrimonio monumental destacan as ruínas do castelo dos Duques de Normandie.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Federación constituída en 1927 en Edimburgo para proporcionarlles aos bibliotecarios de todo o mundo un foro no que intercambiar ideas, promover a cooperación, a investigación e o desenvolvemento internacional nos diversos campos da actividade bibliotecaria. En 1971 estableceu a súa sede na Royal Library da Haia.
-
PERSOEIRO
Compositor, organista e pianista. Foi catedrático de órgano e director do conservatorio de Parma. Actuou por toda Europa e compuxo pezas para piano e óperas, como La capanna dello zio Tom (1953).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escultor angolano. Foi profesor na Escola de Belas-Artes de Porto. Contribuíu á renovación da escultura monumental portuguesa.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Herbario de algas.
-
-
Lugar no que se arquivan, conservan, expoñen e proxectan materiais cinematográficos.
-
Colección de filmes.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
herbario.
-
-
Aplícase á castaña que non desenvolve sementes.
-
Partícula de neve.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Revista cultural editada en Ourense a partir de maio de 1985. Cesou a súa edición no segundo semestre de 1987 (nº13). Subtitulada “Información, creación e humor”, estaba dirixida por Xosé Manuel del Caño e Manuel Díaz Olleros. Nun principio tivo unha periodicidade mensual que logo pasou a ser bimensual e semestral. Malia que a maior parte dos seus textos se redactaron en galego, incluíu tamén algunhas colaboracións en castelán e portugués. A revista estruturouse en tres grandes bloques: o primeiro incluíu información cultural e literaria, o segundo creacións orixinais, e o terceiro humor gráfico. Ademais, dedicou algúns números monográficos a Rosalía de Castro, Uxío Novoneyra, Castelao e Manuel María.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Termo do verbo dos daordes, ou xerga dos telleiros, que corresponde á voz ‘carta’.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Arquivo onde se conservan documentos sonoros de toda clase, en especial discos fonográficos e cintas magnetofónicas.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Liñaxe de orixe discutida. Uns investigadores opinan que é orixinaria de Portugal; outros, que procede do Rei Ramiro II de León; hai algúns que a vinculan mesmo coa casa real de Hungría, pois dous príncipes deste país viñeran á Península en tempos de Afonso VI a loitar contra os mouros e, en recoñecemento, o rei deulles os lugares de Fuenteseca ou Fonseca e o couto de Coutiño, en Galicia; desde aquela os descendentes dos príncipes tomarían os apelidos de Fonseca e Coutiño. A opinión máis espallada é que desde antano esta familia se estableceu no lugar de Quintana da Fonseca, topónimo do que derivaría o apelido. Deste lugar era señor Men Rodríguez de Fonseca, que tomou parte na conquista de Toledo, e que pasou despois a Portugal. Unha das liñas da estirpe instalouse en Castela a finais do s XIV, cando Pedro Rodríguez de Fonseca (?-1419), señor de Olivença, se trasladou desde Portugal á corte castelá. Nesta liña destacaron, entre outros, Alonso I de Fonseca, Alonso II de Fonseca, Alonso III...
-
GALICIA
Arquitecto. Formouse na Escuela Superior de Arquitectura de Madrid e exerceu como arquitecto e xefe da sección de arquitectura da Deputación de Ourense. Das súas obras destacan a granxa-escola da Deputación de Ourense e os traballos de rehabilitación e restauración do Teatro Principal de Ourense, da Casa da Xuventude da Rúa de Petín, do mosteiro de San Pedro de Rochas e a restauración do claustro novo do mosteiro de San Salvador de Celanova, que recibiu a medalla Europa Nostra en 1983. Colaborou na revista Obradoiro.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Economista e empresario. Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1989 participa na fundación de Viñedos do Rosal S A e Adegas das Eiras S A, fusionadas posteriormente en Bodegas Terras Gauda S A, empresa que preside xunto con Viñedos e Bodegas Pittacum S L. Foi presidente da Fundación Galicia-Empresa (1996-1998) e membro do consello de administración da Editorial Galaxia, da Irmandade dos Viños Galegos e do Capítulo Serenísimo do Viño Albariño. Foi galardoado co premio San Martiño (1995) e Centro Galego de Barcelona (2001). Pertence ao consello rexedor da Fundación Carlos Casares.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Bispo de Ávila (1445), arcebispo de Sevilla (1453) e arcebispo de Santiago de Compostela (1460-1463). Arcediano do Salnés, participou nas loitas civís castelás. En 1460 permutou a súa praza de arcebispo de Sevilla co seu sobriño, elixido arcebispo de Santiago. Na sé compostelá enfrontouse ao conde de Trastámara e tivo que someter a diocese, pola forza, á súa autoridade. No 1462 organizou a recepción de peregrinos nos mosteiros de San Francisco e San Domingos. Malia a resistencia do seu sobriño, volveu a Sevilla en 1463.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Arcebispo de Santiago de Compostela (1464-1506), sobriño de Alonso I Fonseca. Retido en Noia por Bernal Yáñez (1465), durante o seu cativerio a cidade e a sé de Santiago foron conquistadas. Trala súa liberación estableceuse en Redondela e volveu a Santiago a mediados de 1469, onde liberou boa parte das posesións do arcebispado que permanecían en mans dos Irmandiños, coa axuda de Xoán Pimentel e Pedro Álvarez de Soutomaior. Enfrontouse coa nobreza galega polas posesións das vilas de Pontevedra, Noia e Padrón e diversas fortalezas, pero foi derrotado e cercado en Santiago mentres P. Álvarez de Soutomaior despoxou o arcebispado dos señoríos de Padrón, Fisterra, Muxía e Malpica, e das vilas de Pontevedra, Vigo e Redondela. Partidario de Isabel de Castela, co apoio dos Reis Católicos recuperou boa parte das vilas que foran usurpadas polos nobres. Dende o comezo da conquista de Granada foi gobernador de Castela (1491). Acompañou á infanta Catalina a Inglaterra (1501) para a súa voda con Arturo,...
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Arcebispo de Santiago (1508-1524) e de Toledo (1524-1534), fillo de Alonso II Fonseca e de María de Ulloa, condesa de Monterrei. Estudiou en Salamanca e foi cóengo de Santiago e de Cornado. Fundou en 1519 o Colexio de Santiago en Salamanca para acoller, entre outros, a clérigos galegos que ían estudar á Universidade de Salamanca. En 1522 fundou un pequeno colexio de teoloxía en Santiago de Compostela, onde xa existía un Colexio de Gramática desde 1501; en 1525 solicitou do Papa Clemente VII a bula de fundación para un novo colexio en Santiago de Compostela, que puidera ter o alcance dos Colexios-Universidade, como o de Alcalá de Henares, sostido con todas as rendas reunidas dos dous colexios existentes en Santiago e outras novas que Fonseca propoñía. A autorización papal mediante bula de 15 de marzo de 1526 posibilitou a creación da Universidade de Santiago de Compostela. No seu testamento de 1531 estableceu todos os detalles da creación e construción do colexio Santiago Alfeo, tamén coñecido...
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escritor portugués. Foi un dos fundadores da revista Presença, inicio do vangardismo na literatura portuguesa. Entre as súas obras destacan Poemas (1925), Mar coalhaldo (1932), Caminhos magnéticos (1938), Rio turvo e outros contos (1945), onde se incluíu o conto O barâo, e Bandeira preta (1956).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Construción situada en Santiago de Compostela. Fundouno o arcebispo Alonso III de Fonseca para acoller os centros de estudo que deron orixe á universidade compostelá. Comezou a funcionar en 1527 co nome de colexio de Santiago Alfeo. Trazárono Juan de Ávila e Alonso de Covarrubias. Ten planta cuadrangular cun patio central. Na fachada, obra de Covarrubias, destaca a portada formada por dous corpos e cun programa iconográfico que alude á sabedoría cristiá. O corpo baixo concíbese como un arco triunfal; enmarcadas entre columnas xónicas sitúanse as figuras de Santiago Alfeo e a Virxe. No corpo superior sitúanse as imaxes de san Pedro e san Paulo, enmarcadas entre columnas corintias, e as de santa Catarina e san Ildefonso, ás beiras da ventá, que remata nun frontón triangular. No friso que separa os dous corpos represéntanse os Doutores da Igrexa. Trala porta de acceso hai un vestíbulo cuberto cunha bóveda de crucería ao que se abre a antiga capela. O patio ten dous corpos. O inferior está...