"GR" (Contén)

Engràcia Pareto i Homs.

Grupo valenciano de artistas de vangarda formado en 1957. Foi o primeiro foco de introdución do informalismo en València e, ao igual que os demais grupos artísticos da posguerra, naceu coa intención de conectar a creación artística valenciana co panorama internacional. Entre 1960 e 1964 o grupo perdeu a súa cohesión debido ás diferentes traxectorias artísticas dos seus integrantes. Dos seus membros destacaron Manuel Gil, Salvador Sòria, Monjalés, Eusebi Sempere, Isidoro Balaguer e Andreu Alfaro e o galego Xosé María de Labra. Editou a revista Arte Vivo (1957-1961).

Parque etnográfico situado no Cebreiro (Pedrafita do Cebreiro). Dependente da Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo, está integrado por un pequeno poboado con pallozas, cunha mostra de mobiliario e útiles domésticos no seu interior, convertido en museo desde 1970; a igrexa prerrománica de Santa María a Real do Cebreiro (s IX) e unha hospedaxe fundada no s IX para atender os peregrinos que se dirixían cara a Santiago de Compostela.

Parque etnográfico situado en Allariz. Xurdiu como un proxecto de recuperación e saneamento das beiras do río Arnoia. Está integrado polo Muíño do Burato (1992), museo dedicado aos muíños hidráulicos que se poden atopar ao longo do río e onde se mostra a moenda do cereal; o Museo do Tecido O Fiadeiro (1994), onde se amosan os aparatos empregados no cultivo e transformación do liño, un antigo tear en uso e un pequeno obradoiro, ademais de pezas antigas tecidas á man; o Museo do Coiro Fábrica de Curtidos Familia Nogueiras (1994), sobre o proceso e ferramentas empregadas no curtido e que mostra os curtidoiros e as ferramentas propias do oficio; e o Museo Galego do Xoguete (1995), que mostra unha colección de xoguetes. Pertence ao Consello Galego de Museos.

Partido político creado en 1933 a partir da Federación Agraria que xurdira o ano anterior no antigo concello de Valadares. Declarouse antiforista, progresista, de esquerdas, antiburgués e anticaciquil, e o seu programa tivo un marcado influxo galeguista. Limitaba o seu ámbito de actuación a Galicia e segundo as súas listas de afiliados, acadou unha importante implantación, especialmente entre os labregos da provincia de Pontevedra. Apoiou o proxecto da Autonomía de Galicia pero, despois do fracaso das eleccións de 1933, desapareceu como partido político para desenvolver un papel sindical. En 1936 decidiu apoiar o programa do Partido Galeguista.

Corrente política liberal exaltada durante as cortes de 1836-1837, despois de que os feitos de La Granja (12 de agosto de 1836) obrigasen á raíña rexente María Cristina das Dúas Sicilias a nomear un goberno liberal radical. Defendeu o poder soberano da nación e pretendía a configuración dunha monarquía constitucional (Constitución de 1837) e unha certa modernización económica do país, especialmente a través da desamortización. Ademais, a súa base social heteroxénea e a carencia tanto dunha organización interna como dun programa claro favoreceron un case constante afastamento do poder e a escisión da á esquerdista (Partido Democrático). Tivo que recorrer a golpes militares e ao dereito de rebelión para gobernar en 1840-1843 e 1854-1856. O éxito da Revolución de Setembro de 1868 levou a Joan Prim i Prats ao caudillismo, pero despois da súa morte produciuse a definitiva disgregación do partido.

Grupo político republicano xurdido a partir do acordo entre Nicolás Salmerón Alonso e Manuel Ruiz Zorrilla no exilio en abril de 1880. Doutrinalmente, pretendía combinar un certo unitarismo, o republicanismo e o reformismo social radical de 1872. Pero o revolucionarismo conspiratorio de Ruiz Zorrilla e a política de intransixencia contra o réxime monárquico orixinaron unha serie de crises internas. O fracaso das conspiracións de 1883 e, sobre todo, a de 1886 (do brigadier Villacampa), determinaron a escisión de Salmerón, que pasou a constituír o Partido Republicano Centralista. O grupo ruiz-zorrillista, encabezado sobre todo por Esquerdo Zaragoza, tivo que aceptar o electoralismo e desbotar as conspiracións. Aínda así, non se puido evitar a disgregación que se produciu na asemblea de Madrid en marzo de 1895.

Encíclica de Pío X promulgada o 8 de setembro de 1907. Complementou o decreto do Santo Oficio Lamentabili, onde se condenaba o modernismo. A primeira parte intenta presentalo como un sistema coherente de pensamento, mentres que a segunda presenta disposicións prácticas para a formación dos sacerdotes.

Historia ou descrición dunha enfermidade.

Edición xeral das obras dos Padres gregos, preparada por Jean-Baptiste Pitra e realizada por Jacques-Paul Migne en 161 volumes (1857-1866). Comprende todos os escritos cristiáns gregos ata o Concilio de Florencia (1439), co texto orixinal e a versión latina.

Construción situada en Castrelo de Miño. Ten planta rectangular con dous patios e conta con dous andares, segundo a pendente do terreo, descendente de S a N. Posúe unha capela independente.