"Tura" (Contén)

PERSOEIRO

Compositor arxentino. Dirixiu en Bos Aires un coro galego co que gravou varias cancións galegas. Estreáronse en Santiago de Compostela (1964) sete números da súa Cantata escénica de Macías o Namorado, en que colaboraron Otero Pedrayo, Cabanillas e Antonio Lorenzo. Realizou as cancións Longa noite de pedra e Tempo de chorar de Celso E. Ferreiro e Sin niño e Arredor de min de Rosalía de Castro, e musicou os seis poemas galegos de Federico García Lorca (1995).

1. Produto que resulta dun traballo manual.

2. Fábrica ou establecemento industrial.

3. Proceso de fabricación de bens.

PERSOEIRO

Comerciante e armador. Estableceuse en Vigo en 1750 e dedicouse á compra e venda dos botíns acadados polos buques corsarios que abordaban aos británicos. Constituíu unha empresa navieira (1760) e construíu a primeira fábrica de salgadura de Galicia (1767?). En 1773 obtivo de Carlos III as primeiras concesións para comerciar coas Antillas. As súas boas relacións permitiron que en 1783 o porto de Vigo se abrise ao comercio con Montevideo e Bos Aires e, desde 1794, ao libre comercio con toda América. Rexedor de Vigo, promoveu a construción da igrexa parroquial de Santa María de Vigo.

1. Oficio ou dignidade de maxistrado.

2. Período de tempo que dura o cargo de maxistrado.

3. Conxunto dos maxistrados da administración de xustiza.

4. Xulgado do Estado español que se ocupa en única ou primeira instancia das causas relativas a materias de traballo e seguridade social. Co tempo pasou a denominarse xulgado do social.

1. Acción de mesturar ou mesturarse.

2. 1. Resultado de mesturar dúas ou máis cousas.

   2. Reunión de sentimentos, calidades ou cousas abstractas, diferentes.

3. Tecido feito de fíos de diferentes fibras e cores.

4. Superposición de dous sinais eléctricos ou máis co fin de obter outros de características determinadas.

5. Sistema formado por dous compoñentes ou máis, en calquera proporción, que poden separarse por medios físicos. As mesturas constituídas por dous compoñentes son denominadas binarias e son as máis correntes. Pódense considerar diversos tipos de mesturas segundo a fase de cada compoñente. Un destes tipos é o caso dun sólido con outro sólido. No caso de mestura de sólidos con líquidos o obxectivo pode ser a disolución ou dispersión do sólido no líquido. No caso das mesturas de líquido con líquido, preséntanse dúas posibilidades segundo que os líquidos sexan miscibles ou non. Pódense obter tamén mesturas dun gas cun sólido ou ben mesturas dun sólido cun gas. A mestura dun gas cun líquido pódese producir por unha absorción con disolución ou por unha reacción; a mestura dun líquido cun gas poder ser producida por evaporación ou por atomización do líquido. Nunha mestura de gases perfectamente homoxénea, cada gas conserva a súa presión inicial, que é denominada presión parcial. Toda mestura de gases...

6. Sistema gasoso constituído por aire e carburante que se utiliza nos motores de combustión interna. A relación teórica entre o paso do aire e do carburante necesarios para producir unha combustión completa é denominada relación estequiométrica, e sitúase ao redor de 15. Na práctica, a relación de pesos entre o aire e o carburante, denominada relación de mestura, é diferente do valor estequiométrico durante o funcionamento do motor. Nun motor de explosión a relación da mestura debe ser máis alta ca a estequiométrica cando xira a réxime normal, e máis baixa cando funciona a poucas revolucións ou a plena potencia. Nun motor diésel a relación da mestura é sempre moi inferior á estequiométrica, agás cando funciona a plena potencia. Unha mestura rica é aquela en que a cantidade de aire é insuficiente para a combustión completa do carburante; no caso contrario fálase de mestura pobre.

7. Operación que consiste en mesturar dous compoñentes sólidos ou máis, xeralmente en forma granular ou de po, para obter un produto homoxéneo.

8. Concepto que expresa o grao de desorde termodinámica dunha mestura de fluídos. O grao de mestura dun sistema é nulo cando os parámetros termodinámicos (enerxía libre, entropía) son iguais á suma dos de cada un dos compoñentes. Nun sistema formado por dúas fases separadas por unha parede impermeable, o grao de mestura é nulo.

9. ...

1. 1. Que ou quen mestura.

   2. Que serve para mesturar.

2. Circuíto ou dispositivo capaz de superpor dous sinais eléctricos ou máis e obter un sinal equivalente á suma ou unha combinación deles, que despois é amplificada. Posúe diversas entradas a unha saída común e a miúdo permite a regulación independente e a vontade de amplitude de cada unha delas. Os mesturadores empréganse en electroacústica co fin de mesturar sinais.

3. Aparato que se emprega para a mestura de materiais sólidos.

1. Xuntar unha cousa con outra para que formen un todo.

2. Xuntar persoas ou cousas distintas nun mesmo lugar.

3. Tratar cousas diferentes xuntas e confundíndoas.

4. Facer que alguén participe ou tome parte nun asunto que, normalmente, pode traer problemas.

5. Desordenar ou revolver cousas que estaban ordenadas.

6. Xuntarse unha cousa con outra para formar un todo.

7. Xuntarse persoas ou cousas distintas nun mesmo lugar.

8. Tratarse cousas diferentes xuntas e confundíndoas.

9. Participar ou tomar parte nun asunto que pode xerar problemas.

10. Relacionarse ou ter trato con algo ou alguén.

1. Estrutura microscópica dun corpo.

2. Estrutura metálica que se pode observar por medio dunha micrografía.

1. Obxecto ou cousa que presenta un tamaño moi reducido.

2. 1. Pintura de tamaño moi pequeno. Orixinariamente, o termo facía alusión ás iluminacións que, realizadas con minio, se empregaban para realzar as letras maiúsculas nos códices; desde o s XVII vinculouse coa palabra ‘diminuto’, relacionado con todo tipo de iluminación de manuscritos, e posteriormente identificouse coa pintura de pequeno tamaño, especialmente co retrato destinado a medallóns e cos debuxos de obxectos. Estilisticamente está desvinculada da miniatura propia dos manuscritos e presenta, pola contra, estreitas relacións coa pintura. Moitos pintores realizaron miniaturas, entre os máis detacados están os británicos I. Oliver, S. Cooper e R. Cosway (s XVIII), o francés J. Petitot, o italiano R. Carriera e F. de Liaño e F. A. Meléndez na Península Ibérica. A súa decadencia comenzou coa aparición da fotografía (s XIX).

   2. Pintura de figuras pequenas ou ornamentos feita sobre pergamiño ou papiro empregada na ilustración de importantes obras relixiosas ou profanas. Está técnica desenvolveuse en Bizancio, no Occidente cristián, na India budista e na Persia islámica. Un dos primeiros exemplos que se conserva data de 1900 a C: o Libro dos Mortos. A Ilíada pita (s V) é un dos manuscritos gregos máis antigos, con traballos que seguían a tradición romana. A pintura bizantina tivo un período de produción brillante entre os ss X e XIII, entre os seus códices destaca a Xénese de Viena (s VI). En Irlanda do Norte e Inglaterra as miniaturas foron importantes, nelas as tradicións célticas dominaron sobre as achegas clásicas mediterráneas e deixaron pezas como o Libro de Durrow (s VII) ou o Libro de Kells (s VIII). Na Europa de culto latino foron escasas durante a Alta Idade Media; as dúas pezas máis importantes da época foron o Salterio Ashburnham e a Biblia Amiatina. Aproximadamente por estas datas,...