"CIO" (Contén)

Museo de titularidade estatal, creado en 1993 a partir da fusión do Museo Etnológico Nacional e o Museo del Pueblo Español. Organízase en dúas seccións: a Alfonso XII, dedicada a coleccionar diferentes mostras da cultura material dos pobos de África, América, Asia, Europa e Oceanía; e a Juan de Herrera, dedicada a exposicións temporais e á celebración de congresos. Anualmente edita unha revista científica.

Museo de titularidade estatal inaugurado, xunto co Centro Nacional de Investigaciones Arqueolóxicas Submarinas, en Cartagena (1982). Mostra o patrimonio arqueolóxico subacuático, así como a importancia da historia marítima na Antigüidade. Destaca a súa colección de ánforas e as reproducións de embarcacións e materiais que testemuñan o tráfico marítimo antigo, así como os relacionados coa metalurxia do chumbo e da prata. O seu ámbito temporal esténdese desde a época fenicia ata o s XVIII.

Museo de titularidade estatal inaugurado en 1986, situado en Mérida nun edificio anexo ao teatro e ao anfiteatro romanos. Os seus fondos están formados por vestixios romanos que proveñen do xacemento arqueolóxico de Emerita Augusta e constribúen á divulgación do importante significado que a romanización tivo para a cultura e a arte de España. Nas dependencias da igrexa de Santa Clara atópase o Museo de Arte Visigoda.

Museo de titularidade estatal fundado en 1912 como Museo Nacional de Artes Industriales. A súa colección está composta por pezas españolas e estranxeiras, das que destacan a porcelana chinesa, os vidros romanos e visigodos, os téxtiles coptos, as alfombras españolas e o mobiliario e as xoias. Adquirido polo Estado en 1941, foi declarado Ben de Interese Cultural en 1962.

Museo de titularidade estatal situado no palacio de Dos Aguas en València, inaugurado en 1954. Os seus fondos iniciais constituíunos a colección de cerámica doada por Manuel González Martí e Amelia Cuñat. Posteriormente ampliouse aos campos da cerámica, indumentaria, pintura, escultura, moble e artes gráficas, e acadou o seu nome actual (1969). Foi declarado Ben de Interese Cultural en1962.

Museo situado en Madrid fundado en 1980. Naceu co obxectivo de constituír unha colección de instrumentos e material científico sobre a que o novo centro puidera levar a cabo o seu labor de conservación e divulgación.

Museo de titularidade estatal situado no antigo colexio de San Gregorio e noutros edificios próximos, en Valladolid. O núcleo primitivo das súas coleccións procedía das desamortizacións levadas a cabo nos conventos de Valladolid e proximidades, ás que se engadiron posteriormente adquisicións estatais, co fin de completar unha visión global da escultura española con todos os seus matices. Foi declarado Ben de Interese Cultural en 1962.

Museo de titularidade estatal con sede en Madrid. Fundado en 1877 por Antonio Cánovas del Castillo, con fins didácticos, para o ensino da arte, a súa colección reúne obras escultóricas que abarcan desde a Antigüidade ata o s XIX, moitas delas copias conseguidas pola técnica do baleirado.

Museo de titularidade estatal situado no Paseo del Prado de Madrid. Instalouse no edificio Villanueva, construído en tempos de Carlos III por Juan de Villanueva. A súa fundación correspondeu a Fernando VII, quen achegou obras das coleccións reais que, tras o seu falecemento, se vincularon á Coroa española. Abriu ao público por primeira vez o 19 de novembro de 1819, como Real Museo de Pintura y Escultura. Dependeu da Casa Real ata 1868, ano   en que se nacionalizou e se modificou o seu nome polo de Museo Nacional del Prado. En 1872 incorporou as obras do Museo de la Trinidad. Durante a Guerra Civil Española (1936-1939) foi pechado e as súas obras máis importantes trasladáronse a València e Xenebra. A incorporación de novas obras motivou a anexión do Casón del Buen Retiro (1971) e do Palacio de Villahermosa (1985-1989). Considerado como unha das mellores pinacotecas do mundo, ten coleccións dos reis das casas de Austria e de Borbón e enriqueceuse con traslados, doazóns,...

Museo de titularidade estatal situado en Santillana del Mar (Cantabria). A súa primeira apertura tivo lugar en 1979, co obxecto de coordinar os estudos da Dirección General de Patrimonio Artístico. En 2001 construíuse unha nova instalación e reabriuse. A súa creación respondeu ao interese pola conservación, investigación e difusión da Cueva de Altamira e da Prehistoria en xeral. Articúlase en dúas grandes áreas: a reconstrución en tamaño orixinal da Cueva de Altamira, e varias salas de exposicións cos restos atopados no interior da cova e en que se recrean os tempos de Altamira.

Organismo dependente da Dirección General de Instrución Pública creado por decreto de 6 de maio de 1882. Concibido como un instituto pedagóxico para a orientación e a formación dos mestres, foi o seu primeiro director Manuel Bartolomé Cossío. Destacou como servizo técnico de intercambio documental e de estudo dos sistemas educativos máis avanzados de Europa. A través das súas publicacións, os profesionais da educación coñeceron as orientacións pedagóxicas internacionais, feito que contribuíu á modernización do sistema educativo.

Museo de arte antiga fundado en 1884 baixo o nome de Museu Nacional de Belas Artes e Arqueologia, no palacio Alvor-Pombal de Lisboa. Os seus fondos iniciais proviñan do espolio artístico sofrido por numerosos conventos portugueses en 1834; posteriormente incrementáronse con doazóns e novas adquisicións. A súa colección abrangue desde restos arqueolóxicos a obras pitóricas europeas da Idade Moderna, desde o s XII ao XIX, gravados dos ss XIX e XX, así como todo tipo de obxectos preciosos e artes decorativas. En 1911 modificou o seu nome.

Institución creada en 1934 en Barcelona baixo o goberno da Generalitat. Con sede no Palau Nacional de Montjuïc, o Museu d’Art de Catalunya inicialmente amosaba ao público a evolución das artes plásticas en Catalunya desde o prerrománico ata a época moderna e pretendía converterse nun centro activo da investigación e da divulgación da arte catalá. Cerrado en 1937, foi reaberto en 1941, sen as obras dos dous últimos séculos, que constituíron o Museu d’Art Modern Barcelona (1945). Consta de tres grandes seccións, a de arte románica, a de arte gótica e a do Renacemento e o Barroco. A partir da promulgación da lei de museos catalá (1990), adquiriu a categoría de nacional e volveu integrar o Museu d’Art Modern xunto co Gabinet Numismátic e a Biblioteca dels Museus d’Art de Barcelona. É xestionado por un organismo autónomo con representación da Generalitat de Catalunya e do concello de Barcelona.

Teoría da evolución formulada por Hugo de Vries en 1900, que expresa que os seres vivos evolucionaron mediante unhas grandes mutacións inesperadas aparecidas en liñas puras, sen intervención da selección natural nin da herdanza dos caracteres adquiridos. A teoría do mutacionismo foi reforzada polas leis de Mendel, que explican o mecanismo mediante o que as mutacións se poden combinar e transmitir á seguinte xeneración.

Fenómeno que consiste no cambio de poder rotatorio específico dunha substancia disolta en auga ou nalgún outro disolvente.