"OMI" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor, economista e político. Trala súa militancia no partido republicano de Salmerón, foi acusado de participar nos atentados cometidos polos anarquistas durante o ano 1896 en Barcelona. Despois de pasar uns anos en Madrid, regresou a Catalu-nya en 1903 como líder dos catalanistas republicanos. Foi un dos fundadores do Institut d’Estudis Catalans (1907), centro no que presidiu a sección de ciencias. En 1909 foi nomeado presidente da Unión Federal Nacionalista Republicana e director de El Poble Català. A partir dese momento incrementou a súa actividade política: foi rexedor do concello de Barcelona en 1909, deputado a Cortes en 1910 e 1914 e, aínda que abandonou a política en 1916 tralo fracaso do Pacto de Sant Gervasi (1914), tomou parte activa na campaña pola autonomía de Catalunya en 1918. En 1931, trala instauración da República, volveu á política como membro da comisión redactora do Estatut d’Autonomia. Foi conselleiro de Xustiza e Dereito da Generalitat en 1933 e deputado...

PERSOEIRO

Lingüista, fillo de Pere Coromines i Montanya. Estudiou na facultade de Filosofía e Letras de Barcelona, nos Estudis Universitaris Catalans e na Fundació Bernat Metge. Completou a súa formación en Montpellier (1927) con Maurice Grammont e Georges Millardet; en Madrid (1928) con Menéndez Pidal e Américo Castro; en Zúric (1929) con Louis Gauchat, Arnald Steiger e Jakob Jud; e en París (1930) con Oscar Bloc, Mario Roques e Antoine Meillet. Doutorouse en Madrid cun traballo sobre Vocabulario aranés (1931). Pompeu Fabra introduciuno (1930) nos traballos de lexicografía do Institut d’Estudis Catalans, centro do que pasou a ser membro a partir de 1950. Foi profesor de filoloxía románica na Universitat de Barcelona ata 1939, ano en que se exiliou. Estableceuse primeiro en París, e pouco despois, en Arxentina. Neste país foi profesor da Universidad de Cuyo (Mendoza) ata 1948, data do seu nomeamento como profesor de filoloxía románica na Universidade de Chicago. Dúas constantes básicas na...

GALICIA

Xurista. Doutor en Cánones (1814) pola Universidade de Santiago de Compostela, foi catedrático e decano desta facultade. Exerceu como deputado nas Cortes de 1823 e xubilouse dos seus cargos universitarios en 1866.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada na Coruña. O primitivo templo gótico do s XIII, erixido xunto á porta de Aires, destruíuse en 1589 tralo ataque de Drake. No 1617 edificouse un templo clasicista que foi substituído a partir de 1762 por unha construción do dominicano frei Manuel dos Mártires. De estilo barroco e de orde dórica, ten planta de cruz latina cunha soa nave, cuberta cunha bóveda de medio canón con lunetos e cunha bóveda de media laranxa sobre o cruceiro. No exterior destaca o desprazamento da torre da fachada con respecto ao eixe de simetría do edificio. No interior, cómpre salientar os retablos neoclásicos de Xosé Antonio Estévez e as tallas barrocas de Mateo de Prado (1653). A capela clasicista do Rosario, onde se venera a patroa da cidade, concluíuse en 1676; no seu interior destaca un retablo de Domingo de Andrade.

GALICIA

Filólogo, pedagogo e poeta. En 1904, ao tempo que estudiaba na Escola Normal de Mestres de Santiago de Compostela (1906-1909), estableceu un colexio na capital do Eume. Rematada a carreira, estudiou o bacharelato. No ano 1910 aprobou as oposicións de maxisterio e pasou a exercer de mestre na Escola Graduada de Lugo, traballo que realizou simultaneamente co exercicio libre do ensino secundario. O seu desenvolvemento persoal e intelectual articulouse ao redor do autodidactismo, a lectura continua e o exercicio da docencia; concibía a educación como un proceso de formación completo que debía abranguer tanto o plano intelectual coma o político, social e ético. En 1917 aprobou, sen pasar pola Escola de Estudios Superiores de Maxisterio, as oposicións para a inspección de ensino primario. Exerceu este novo cargo en Ourense ata 1936. Nesa mesma cidade, ademais de casar con Elisa Pavón Rodríguez, achegouse ao xornalismo e foi redactor xefe do Diario de Orense, e colaborador de La Zarpa...

1. Que contén cromo(III), é dicir, cromo en estado de oxidación +3.

2. Ácido diprótico que se obtén segundo a reacción K 2 CrO 4 +H 2 SO 4 ⇋H 2 CrO 4 +K 2 SO 4 . Oxidante enérxico, emprégase moito na anodización do aluminio, na obtención de catalizadores e no cromado electrolítico.

3. Solución case saturada de dicromato de sodio ou de potasio en ácido sulfúrico concentrado. De propiedades oxidantes fortes e limpadoras, emprégase no laboratorio para lavar os obxectos de vidro.

1. Anión de fórmula CrO 2- que se pode considerar derivado do ácido cromoso por perda do hidróxeno.

2. Calquera sal do ácido cromoso.

1. Relativo ou pertencente ao cromosoma.

2. Representación gráfica na que se indica a posición relativa dos xenes dentro do cromosoma. Constrúese a partir das frecuencias de entrecruzamento e da observación das aberracións cromosómicas. Os mapas poden ser de distintos tipos, pero a ordenación dos xenes é sempre a mesma en todos os mapas da mesma especie. Tamén se denomina mapa xénico.

1. Impresión feita en catro cores, tres delas son as da tricromía (amarelo, magenta e cian) e a cuarta é o negro ou outra cor escura, para reforzar o conxunto. Obtense pola reprodución por superposición das tres imaxes monocromáticas das tres cores primarias e da negra ou doutra cor escura, que adoita facerse na mesma impresión do texto.

2. Conxunto de procedementos necesarios aos que haberá que someter certos documentos para imprimir unha publicación en cor. Por exemplo, nas aplicacións de tratamento de fotografías, estas veranse habitualmente en pantalla co sistema RGB, mais para imprimilas será necesario gardalas conforme ás especificacións CMYK; isto significa que cando se confeccionen os fotolitos en base aos que se imprime, haberá catro por páxina. Un para a cor cian, outro para o magenta, un máis para o amarelo e un cuarto para o negro. Nun programa de deseño cada cor ten a súa propia canle e haberá un procedemento similar de separación de cores.

PERSOEIRO

Pintor serbio. A súa obra evolucionou dende as formas xeométricas ata as propostas minimalistas nos anos cincuenta e a arte conceptual dende os setenta.

PERSOEIRO

Compositor ruso. Realizou estudios musicais en San Petersburgo e foi profesor de canto. Autor de numerosas cancións, iniciou xunto con Glinka unha tradición operística rusa baseada na canción popular. Influíu en Mursorgskij cos seus estudios sobre a adaptación da lingua rusa á música. Da súa produción destacan as óperas Esmeralda (1841) e Rusalka (1855), e as fantasías Baba-Yaga (1862) e Kazochok (1864).