"To" (Contén)

1. Aplícase á prefloración en que cada sépalo ou pétalo cobre o precedente.

2. Aplícase á planta con prefloración contorta.

Aplícase á primeira porción do túbulo renal e aquela que segue a asa de Henle.

de contraer ou contraerse.

1. Aplícase ás vocais e ás formas que resultan dunha contracción.

2. Aplícase aos adxectivos e nomes gregos que se caracterizan pola contracción da vogal da desinencia coa vogal do tema ou do radical. Así, por exemplo, no termo grego τεῐχους, procedente de τεῐχεος (xenitivo de τεῐχος ‘muro, muralla’), ου é unha vogal contracta.

3. Aplícase aos verbos gregos con radical rematado nas vocais a, e ou o, que se combinan coa vogal temática e ou a (Ex: τιμῶμεν por τιμα-ω-μεν).

4. artigo contracto

   Forma adoptada, segundo a gramática tradicional, polo artigo determinado cando se combina coas preposicións a, de, en, con e por. Por exemplo, dos (de+os), nas (en+as), coa (con+a), ó (a+o), pola (por+a), etc.

Que está en contradición con outra cousa.

Que contén ou implica contradición.

1. Aplícase, en sentido relativo, a dous termos ou a dúas proposicións nas que unha delas é negación da outra.

2. Aplícase, en sentido absoluto, a un termo ou a unha proposición que presenta unha contradición.

Aplícase á teoría na que os axiomas permiten demostrar tanto un teorema coma a súa negación.

Que tende a opoñerse a unha corrente eléctrica.

Forza electromotriz desenvolvida en certos elementos ou aparellos intercalados nun circuíto eléctrico que tende a opoñerse ao paso da corrente. Aparece sempre que a enerxía eléctrica se transforma en calquera outro tipo de enerxía que non sexa calor.

de contrafacer.

Que ou quen é torto, mal feito ou deforme.

oz feminina máis grave, de tesitura comprendida entre as de soprano e de tenor, que abrangue dende o fa 2 ao sol 4 . Orixinariamente tamén designaba os castrati ou os cantantes masculinos con voz de falsete. Nos inicios da ópera, este tipo de voz usouse na representación de personaxes femininos cómicos, tráxicos e, ao rexeitar os castrati, tamén en papeis heroicos. Moitos compositores escolleron esta voz para papeis das súas obras, como Rossini para a voz de Rosina en Il barbiere di Siviglia (O barbeiro de Sevilla, 1916) ou para a súa Cinderella na Cenerentola (1817). Entre as contraltos máis relevantes sobresaen, entre outras, Kathleen Ferrier, Clara Butt e Helen Watts.

Cantante que ten a voz de contralto.

Aplícase ao instrumento que ten un rexistro correspondente á voz de contralto.

de contrapoñer ou contrapoñerse e contrapor ou contraporse.

Aplícase á representación de dous mobles iguais que se colocan opostos e invertidos un respecto do outro.

Disciplina musical que consiste na superposición de varias liñas melódicas e que ten como base o concepto de intervalo. O termo provén do latín contrapunctus (‘contra nota’), ou sexa, ‘nota contra nota ’ e, por extensión, ‘melodía contra melodía’. Oposto á harmonía, historicamente máis recente e que ten como principio básico o acorde, utiliza as liñas melódicas simultáneas sen prescindir das conxuncións verticais e os sons considéranse en función das súas distancias recíprocas. Estilo polifónico dos compositores flamengos e italianos do Renacemento (Ockeghem, Palestrina), chegou á súa expresión máis perfecta durante o s XVI. No momento en que apareceu a escritura harmónica, gozou dun gran florecemento grazas a J. S. Bach. Segundo o carácter rítmico dado ás partes que fan o contrapunto do canto dado, existen cinco tipos de contrapunto, que poden constar de 2 a 8 voces: no primeiro, as partes do contrapunto están formadas polos mesmos valores que os do canto dado (contrapunto ‘nota...

Procedemento literario derivado da técnica musical coñecida co mesmo nome baseado na combinación simultánea de varios elementos antitéticos unidos harmonicamente, pero que manteñen a súa independencia. Acadou un maior desenvolvemento no eido da narrativa, onde se manifesta mediante a unión de distintos núcleos ou argumentos a través de puntos de enlace. Iniciado por James Joyce en Ulysses (1922), John Dos Passos ensaiou en Manhattan transfer (1925) un modelo de construción fragmentaria que implicaba a alternancia paralela de varios núcleos narrativos: cada capítulo incluía varias escenas que reflectían unha sucesión de vidas no marco común de Nova York. O procedemento asentouse con Point counter point (Contrapunto, 1928), de Aldoux Huxley. Posteriormente, empregárono autores como William Faulkner, Jean Paul Sartre ou Camilo José Cela. No teatro, consiste na presentación dunha serie de intrigas paralelas que se suceden contrastando unhas con outras; e en poesía prodúcese cando se superpoñen...

Elemento secundario que complementa e contrasta con outro principal nunha situación determinada.