"CIO" (Contén)

PERSOEIRO

Músico e compositor. Pasou parte da súa infancia e a súa adolescencia en Cambados, onde coñeceu a tradición musical galega. Estudou socioloxía na Université de La Sorbonne de París e tamén harmonía, composición e guitarra. En 1973 comezou as súas actuacións, xunto con outros músicos, na radio e a televisión, e gravou o seu primeiro disco, Vida e Morte (1974), onde musicou poemas de Rosalía, Celso E. Ferreiro e Darío X. Cabana.
En 1975 regresou a España e dedicouse á composición de temas para os seus primeiros discos Rosalía de Castro (1975), Caravel de caraveles (1976), en que recompila numerosas cancións populares galegas; Lelia Doura (1977), Canciones de amor y celda (1979) e Cántico Espiritual (1977), co que iniciou unha serie de concertos por distintos auditorios....

1. Medida tomada para evitar ou prever un dano.

2. Actitude prudente para previr un mal ou perigo posible.

1. Calidade de precioso.

2. Persoa ou cousa de gran beleza.

1. Relativo ou pertencente ao preciosismo.

2. Que ou quen está afectado de preciosismo.

3. Partidario do preciosismo.

1. Que ten un alto valor ou un prezo elevado.

2. Que é digno de estima ou aprecio polo seu valor afectivo ou sentimental.

3. Que é fermoso ou agradable.

1. Declive abrupto do terreo moi empinado.

2. Situación adversa que causa gran dano.

1. Acción de precipitar ou precipitarse.

2. Présa excesiva na realización de algo.

3. Auga que procede da atmosfera e que en forma líquida ou sólida se deposita sobre a superficie da terra.

4. Separación dunha disolución en forma de precipitado. A precipitación dun composto a partir dunha disolución pode conseguirse por diversos métodos, tanto físicos como químicos. Dos primeiros cómpre salientar tanto a concentración por evaporación de disolvente como o rozamento, que poden conducir a unha sobresaturación (solubilidade). Dos métodos químicos, o máis empregado é a adición dun reactivo coñecido como precipitante, que pode actuar formando un composto insoluble cos ións ou moléculas existentes no medio considerado, ou ben variando a polaridade deste medio.

1. Coñecemento adquirido con anterioridade.

2. Coñecemento de feitos futuros antes de que sucedan.

1. Acción e efecto de predestinar.

2. Predeterminación por parte de Deus relativa aos que serán ou son salvados ou condenados. Xurdiu en explícita controversia co pelaxianismo e foi enunciada primeiro por santo Agostiño, de maneira que a liberdade e responsabilidade humanas aparecen cuestionadas. A disputa de auxilis que se desenvolveu nos ss XVI e XVII tivo como obxecto a compaxinación desta liberdade humana coa soberanía de Deus no outorgamento da graza da salvación.

1. Acción e efecto de predeterminar.

2. Presciencia e decisión previa, por parte de Deus, de concorrer na realización dos feitos que integran o proceso do mundo e da historia e, máis particularmente, dos actos libres do home mediante os que este decide a súa salvación ou condena. Interpretouse de diversas maneiras na escolástica, tanto a partir dunha presciencia ou dunha ciencia mediana, como a partir dunha premonición física ou dun concurso simultáneo. Con todo, non deixa resoltos os problemas da liberdade do home e da última responsabilidade deste na decisión do seu propio destino.

1. Acción de predicar.

2. Anuncio público da palabra de Deus, feito en forma de discurso polos ministros autorizados, para mover aos oíntes a recibir dunha maneira consciente e libre a mensaxe da salvación e construír e edificar a Igrexa. Distínguense diversos tipos segundo a situación dos oíntes en relación coa fe e a pertenza á comunidade cristiá: a predicación misioneira ou evanxelizadora diríxese aos que aínda non cren para que se convirtan e acepten a fe; a predicación catequética expón aos crentes dun modo sistemático todo o contido doutrinal e moral da fe aceptada; a predicación litúrxica ou homilética explica a palabra de Deus proclamada na liturxia; e a predicación parenética exhorta aos membros da Igrexa a se manteren na fe e na práctica da vida cristiá. No s XVI a Reforma e a Contrarreforma déronlle primacía ao sermón, que, de acordo cos canons tridentinos se faría en lingua vulgar.

3. Atribución dun predicado a un suxeito.