"ILE" (Contén)

PERSOEIRO

Botánico francés. Profesor do Institute of Horticulture de Gand, da Escola de Farmacia de Montpellier (1851-1881), da que foi director, e da Facultade de Medicina de Montpellier, dirixiu o Xardín Botánico de Montpellier (1881-1888). Foi o primeiro en determinar e describir a filoxera e en preconizar a introdución das variedades americanas de vide resistentes a este insecto (1875), sobre as que publicou unha monografía. Tamén estudou a mera da vide.

1. Polímero do etileno.

2. Material plástico termoplástico obtido mediante a polimerización do etileno a alta presión (que pode chegar a unhas 1.500 atm) ou a baixa presión (entre 10 e 40 atm). En ambos casos a polimerización ten lugar en presenza dun catalizador. Segundo se obteña a alta ou baixa presión, o polietileno será de baixa ou alta densidade, respectivamente. A causa da súa tenacidade, rixidez, propiedades dieléctricas, resistencia química e impermeabilidade, utilízase moito na fabricación de sacos, bolsas, envases, caixas, tubos, cables telefónicos ou cubertas agrícolas.

1. Relativo ou pertencente ao polifiletismo.

2. Aplícase a un grupo taxonómico que inclúe organismos de orixe filoxenética diferente.

CIDADES

Cidade de Macedonia, situada ao NL de Pelagonia (67.371 h [1994]). É un importante centro de produción e de elaboración de tabaco. Antiga capital de Serbia, a parte vella ten certo aire oriental.

1. de privilexiar.

2. Que ou quen goza dun privilexio, dunha preferencia ou dunha vantaxe.

3. Que é moi bo ou que destaca entre os da súa clase.

4. Aplícase á persoa ou grupo social que gozaba de certas prerrogativas ou exencións tributarias no Antigo Réxime. Foi o caso dos membros do estamento militar e do patriciado urbano, que gozaban de privilexio nobiliario, ou os eclesiásticos, que gozaban de privilexio clerical e privilexio de foro.

1. Conceder un privilexio.

2. Liberar a alguén dunha carga ou concederlle unha exención ou prerrogativa que outros non teñen.

1. antaxe exclusiva ou excepcional, exención dunha obriga, da que se goza por concesión dun superior ou por unha circunstancia propia.

2. Disposición que emana do poder lexislativo, con forza de lei, en virtude da que se outorga a unha persoa ou a unha categoría de persoas un dereito especial ou un trato de favor, cun certo carácter de permanencia, distinto do que dá a lei común.

3. Documento en que consta a concesión a perpetuidade dun privilexio. Normalmente chámase diploma cando o conceden os soberanos, a palabra adoita indicar os emanados da chancelaría papal (bula maior). As chancelarías reais expedíronos en pergamiño e denomináronse de formas diversas: precepto, privilexio rodado, privilexio real maior ou carta. Adoitaban ir incluídos en compilacións xerais ou particulares de vilas, xeralmente encadernados nun volume (libro de privilexios) e miniaturizados.

4. Inmunidade persoal pola que toda persoa que deliberadamente e sen causa eximente cause unha ofensa grave e externa a un crego, incorrerá en excomuñón reservada ao papa. Recollido no código de dereito canónico, foi promulgado no canon catorce do Concilio II de Letrán (1179).

5. 1. Dereito que tiña o xuíz superior de instruír un preito pendente ou iniciado polo seu inferior.

   2. Dereito dalgunhas xurisdicións especiais para atraer a instrución dos preitos e as dilixencias que pertencen ao foro común.

6. Privilexio en virtude do que ningún crego nin persoa asimilada podía ser xulgado por un tribunal secular, agás en casos de desaforo. De orixe romana, sancionaba aos que obrigaban aos cregos a presentarse ante un tribunal civil. En España foi recoñecido no Decreto-Lei de Unificación de Foros (1868) e no Concordato de 1953, aínda que posteriormente se aboliu.

7. Dereito temporal de gozo exclusivo dun procedemento industrial implantado por primeira vez nun país.

8. Dereito temporal de aproveitar exclusivamente unha produción ou un procedemento industrial non coñecido ou non usado ata entón.

9. ...

1. propeno.

2. Dirradical de fórmula
   
   
   FORMULA
   derivado formalmente do propano por perda de dous hidróxenos en dous átomos de carbono veciños.

3. Líquido incoloro, de olor clorofórmico e baixa inflamabilidade, que ferve a 96°C. Emprégase como disolvente e fumigante.

4. Líquido incoloro e de cheiro etéreo, que ferve a 34°C, de fórmula
   
   FORMULA2
   Emprégase na preparación do propilenglicol, tensioactivos e deterxentes.

PERSOEIRO

Fotógrafo francés. Oficial de artillaría do exército francés, comezou na fotografía como amateur a partir de 1889. Considerado un dos fundadores do pictorialismo en Francia, foi membro do Linked Ring Brotherhood e do Photo Club de París (1894), que presidiu en 1921. Empregou o desenfoque óptico como técnica de distanciamento para “baleirar” as imaxes e crear atmosferas impresionistas ou simbolistas. Escribiu varios tratados sobre o material e técnicas fotográficas como a goma bicromatada en Les Procédés d’Art (1906), con Demachy.