"Arce" (Contén)

PERSOEIRO

Compositor. Formado en Madrid e Darmstadt, pertence á Xeración do 51. A súa traxectoria musical abrangue case todos os xéneros dentro dun sistema persoal de harmonía no ton. Fundou Nueva Música (1958) e A Aula de Música del Ateneo de Madrid (1959) e en 1977 a Asociación de Compositores Sinfónicos Españoles (ACSE), da que foi presidente ata o 1988. Recibiu o Premio Nacional de Música (1973). Entre as súas composicións destacan: Objetos sonoros (1963), Alfa (1965), Desierto sibilino (1978), Itálica (1982).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Negueira de Muñiz baixo a advocación de san Miguel.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Arbo baixo a advocación de san Xoán.

1. Relativo ou pertencente a Barcelos ou aos seus habitantes.

2. Habitante ou natural de Barcelos.

PUNTA

Punta do litoral oriental da ría de Aldán, ao N da enseada homónima e ao S do cabo Udra, na parroquia de Beluso (concello de Bueu).

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou Artes e Oficios en Palma de Mallorca (1972-1973) e en 1974 trasladouse a Barcelona para estudar na Escola Superior de Belas Artes onde permaneceu un ano. A súa primeira exposición individual é de 1974. Colaborou co grupo Neon de Suro. En 1981 participou na Documenta 7 de Kassel, con obras a medio camiño entre o neoexpresionismo e a art brut. En 1983 estableceu a súa residencia en París, combinándoa con estancias en Portugal (1984) onde pintou ao aire libre, no seu taller de Artá (1986) e en diversos países africanos. En 1988 viaxou a Mali e realizou obras de pequeno formato que recolleu no libro Miquel Barceló in Mali (Miquel Barceló en Mali, 1989). A súa temática céntrase nas figuras humanas, as naturezas mortas, paisaxes e alegorías literarias. Realiza lenzos de gran tamaño, empregando materias pitóricas e elementos de desfeito a xeito de collage, pero tamén experimenta outras técnicas coma o fresco. Ademais de adicarse á pintura traballou na...

CAPITAIS

Capital da provincia homónima e da Comunitat Autònoma de Catalunya, á beira do mar Mediterráneo (1.508.805 h [1996]). Aséntase sobre unha chaira que abrangue 170 km2, dos que 60 km2 pertencen ao concello de Barcelona, (os 2/3 da superficie municipal). Ao NO, a serra de Collserola pecha o termo con altitudes superiores aos 500 m (Tibidabo 512 m). Tanto ao NL como ao SO a chaira continúa polos deltas do Llobregat e do Besòs, favorecendo o espallamento da urbanización nos concellos veciños. Situada a 41° 20’ de latitude N está baixo un dominio climático mediterráneo marítimo, con temperaturas suaves no inverno e veráns calorosos e sen precipitacións, que acadan os máximos entre setembro e outubro. A humidade relativa é alta e constante ao longo do ano (70%). O núcleo da cidade moderna, que abrangue o antigo recinto amurallado, L´Eixample, iniciado en 1860, e a coroa de municipios agregados contra o remate do s XIX, foise expandido progresivamente ata formar un conxunto...

CAPITAIS

Capital do estado de Anzoátegui, Venezuela, atravesada polo río Neveri (221.792 h [1990]). Centra as actividades gandeiras e agrícolas das concas do Unare e do Neveri. A explotación do petróleo terra dentro e o comercio desenvolveron a cidade durante os últimos vinte anos. Foi fundada co nome de Nova Barcelona polo catalán Joan Orpí, no 1638, co desexo de que fose a cidade de Nova Cataluña. Os indíxenas destruírona e Fernández de Angulo reedificouna no 1673.

1. Relativo ou pertencente a Barcelona ou aos seus habitantes.

2. Habitante ou natural de Barcelona.

CONCELLO

Concello do distrito de Braga, Portugal, no val do río Cávado. Abrangue unha superficie de 379 km2(a maior do país), nos que acolle 110.277 h (1993), distribuídos en 89 freguesías. Limita ao O con Esposende, ao S coa Póvoa de Varzim e Vila Nova de Famalicão, ao L con Braga e Vila Verde e ao N con Ponte de Lima e Viana do Castelo. Está na faixa atlántica, baixo a influencia moderadora do océano, que lle proporciona veráns temperados e invernos non moi rigorosos. Litoloxicamente, érguese sobre rochas de orixe granítica. Morfoloxicamente se sitúa na orla litoral e na área de transición á montaña, presentando, en xeral, superficies pouco accidentadas, sen pendentes acentuadas. A cidade está rodeada dalgunhas elevacións: os montes de San Gonçalo (492 m de altitude), a Peneda do Ladrão (411 m), o do Facho (324 m), o de Airó (413 m), Santa Vaia (383 m) e o da Franqueira (296 m). O elemento dominante no relevo é o val do río Cávado, que, no seu curso L-O, atravesa a cidade. Nos extremos...