"BRU" (Contén)

Xénero de pequenas bacterias Gram-negativas, inmóbiles e aerobias, da familia das bruceláceas. Son parasitas de diversos animais, incluso do ser humano, aos que lles ocasionan diferentes enfermidades coñecidas co nome xenérico de bruceloses.

Nome xenérico das enfermidades infecciosas causadas por bacterias do xénero Brucella. A reserva natural destas bacterias son os animais, sobre todo o gando bovino (B. abortus) o cabrún (B. melitensis), o porcino (B. suis), o ovino (B. ovis) e os cans (B. canis). A enfermidade pódese transmitir ao ser humano por contacto directo ou pola inxestión de produtos animais, especialmente leite e os seus derivados. A especie B. melitensis, primeira en ser descuberta en 1887 por D. Bruce, é a que provoca a maior parte de bruceloses no ser humano e produce o cadro clínico coñecido como febre de Malta. A especie B. abortus, que no gando causa abortos, no ser humano provoca a enfermidade de Bang, de síntomas semellantes á febre de Malta.

Alcaloide extraído da noz vómica. Preséntase como dihidrato ou tetrahidrato en forma de pos amargos, cristalizados en pequenas agullas. Emprégase como desnaturalizante de alcohois e aceites, e en forma de hidrocloruro ou de nitrato en medicina, coas mesmas indicacións ca a estricnina, aínda que parece que se lle descubriron claras propiedades carcinóxenas. En análise química ten utilidade para separar mesturas racémicas.

Hidróxido de magnesio, de fórmula Mg(OH)2. Preséntase en cristais tabulares romboédricos, incoloros ou brancos, de brillo vítreo ou nacarado. Ten dureza 2,5 e peso específico 2,38-6,40.

Grupo de expresionistas alemáns. Constituído en Dresden en 1905, formaron parte del Ernst Ludwing Kirchner, o seu principal promotor, Fritz Bleyl, Erich Heckel e Karl Schmidt-Rottluff. Todos estudiaban na Escola Técnica de Dresden. O nome, elixido por Schmidt-Rottluff, amosaba a idea que tiñan se servir de ponte para o futuro. En 1906 adheríronse Emil Nolde, que abandonou axiña o grupo, e Max Pechstein, en 1907, o holandés Lees van Dongen e, en 1910, Otto Müller. Inicialmente, reaccionaron contra o realismo e o impresionismo, evitando o decorativismo e a sensibilidade do gozo para enfrontarse coa natureza desde un ángulo crítico que proxectaba, mesturando a deformación expresiva, a reacción dramático-subxectiva do artista. Cultivaron a paisaxe, o retrato e o figurativismo e renovaron as artes gráficas. En 1911 o grupo trasladouse a Berlín e disolveuse en 1913. Entre tanto, en 1911 formárase Der Blaue Reiter, a segunda manifestación expresionista.

Theodor Tagger.

Nome que reciben os insectos coleópteros da familia dos brúquidos ou dos curculiónidos; emprégase especialmente para referirse ás larvas que se están a desenvolver no interior de sementes.

Conxunto de reflexos de orixe muscular, que consisten na flexión lixeira dos xeonllos ao dobrar pasivamente a caluga do enfermo en decúbito supino e na flexión ou extensión dun membro inferior ao dobrar intensamente o membro oposto; estes aparecen en casos de irritación meninxia (meninxite).

[Bruxelas 1568 - Anveres 1625) Pintor. Segundo fillo de Pieter Brueghel o Vello. Recibiu o sobrenome de Velours polo seu amor ao veludo, a súa cor delicada e o seu sentido do luxo. Residiu en Milán durante algún tempo, onde foi protexido polo cardeal Federico Borromini. En 1597 estableceuse en Anveres. Foi elixido decano do gremio de pintores en 1602 e, en 1610, foi nomeado pintor de cámara do arquiduque Alberto. Pintor de flores, sobresaen a serie dos Cinco Sentidos (1617) e Flores sobre a mesa. Colaborou con Rubens entre 1615 e 1618. Influíu sobre os seus fillos Jan II o Novo (1601-1678) e Ambrosius (1617-1675).

o Vello (Breda?, Brabante Setentrional 1525? - Bruxelas 1569) Pintor flamengo, chamado tamén Boeren Brueghel (Brueghel dos campesiños). Actuou de ponte na pintura flamenga, entre o gótico e o barroco aínda que presentou marcados trazos renacentistas. Impuxo unha temática interesada polo pobo flamengo e a natureza que o envolve. Ingresou en 1551 no gremio de pintores de Anveres. Entre 1552 e 1554 fixo unha viaxe por terras de Francia e de Italia. En 1555 debuxou unha serie de cadros de Hieronymus Bosch, feito que lle influíu notablemente. Desde 1560 dedicouse plenamente á pintura. O seu estilo caracterízase pola indiferenza a toda beleza ideal, o sentido irónico, o fondo ata un certo punto pesimista, as paisaxes amplísimas e as escenas cheas de personaxes. A súa obra é moi numerosa: Combate entre o entroido e a coresma (1559-1560), A caída de Ícaro (1562); entre 1563 e 1564 realizou A adoración dos Reis, O triunfo da morte e...

o Novo (Bruxelas 1564? - Anveres 1638) Pintor flamengo. Fillo primoxénito de Pieter Brueghel o Vello, foi chamado Brueghel dos infernos debido á súa afección ás pinturas de incendios. Foi discípulo de Gilles van Coninxloo. Atribúeselle O rapto de Proserpina e O Incendio de Troia.