"RIM" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 390.
-
GALICIA
Político. Licenciado en Dereito pola Universidade de Deusto. Foi profesor de Facenda Pública nas universidades de Deusto e Complutense de Madrid. Accedeu ao corpo de inspectores fiscais (1954) e foi vicesecretario (1956) e secretario xeral técnico (1962) do Ministerio de Facenda. Ocupou a dirección do Instituto de Estudios Fiscales (1960-1965) e a presidencia da Compañía Telefónica Nacional de España (1965-1973). Ministro de Facenda con Carrero Blanco (1973), foi nomeado por Carlos Arias Navarro vicepresidente segundo do goberno (1974), cargos dos que dimitiu ese mesmo ano tras o cesamento de Pío Cabanillas. Foi presidente da Universidad Pontificia de Comillas, fundador do Instituto de Estudios Financieros e dos Cuadernos Bibliográficos de Hacienda Pública, presidente de Aluminios de Galicia (ALUGASA) e de Sema-Metra Ibérica, conselleiro da CTNE ata 1983 e do Banco Hispano Americano. Escribiu Notas de...
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Instrumento construído en metal, tamén chamado trompa ou arpa de boca. Consta dun corpo en forma de pera ou de ferradura, cunha lingüeta de ferro ou aceiro no medio, fixada só por un extremo. O instrumento colócase entre os dentes suxeitándoo cunha man, mentres a outra fai vibrar a lingüeta. A caixa de resonancia é a propia boca do músico. Está a se recuperar o seu uso, que ata hai poucos anos estaba reducido case exclusivamente á zona da Fonsagrada.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Medida da cantidade de calor producida polos organismos vivos.
-
PERSOEIRO
Físico e meteorólogo, fillo de Carl Anton Bjerknes. Profesor da Universidade de Estocolmo, aplicou a hidrodinámica e a termodinámica aos movementos a grande escala da atmosfera. Creou, en colaboración co seu fillo Jacob Aall Bonnevie Bjerknes, o actual método de previsión do tempo baseado na teoría da fronte polar. Foi tamén profesor das universidades de Oslo e de Leipzig, e director do departamento de Meteoroloxía do Instituto Xeofísico de Bergen.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Boletín dirixido aos centros estatais de ensino primario, que apareceu posiblemente no ano 1954 na cidade da Coruña. Utilizaba a lingua castelá e non tivo unha periodicidade regular; normalmente editábase un número ao comezo do curso escolar e outro ao final. Entre as seccións figuraban títulos como “Sección oficial”, “Exposiciones y concursos”, “Ponencias” ou “Cáritas escolares”. Presentaba datos estatísticos, un almanaque escolar, comentarios, informes de inspección, etc. A sección “Cáritas escolares” ofrecía unha visión do maxisterio dende unha óptica relixioso-caritativa.
-
PUBLICACIÓNS
Publicación que apareceu o 15 de xaneiro do 1899 en Ourense e que cesou o 15 de decembro dese mesmo ano. Dirixida por Xosé Álvarez y Álvarez, como redactores figuraban Emilio Amor Rolán e Pío Ramón Ogea, e entre os colaboradores Salvador Padilla, Xoán Rodríguez Quesada, Xosé Fernández López, Pilar Pereira, Marcial Quesada, etc. As súas seccións eran: “Sección pedagógica” (unha tribuna libre para os mestres), “Sección de noticias”, “Quejas y reclamaciones”, “Sección legislativa” (disposicións oficiais), “Sección científico-recreativa” e “Correspondencia particular”. A periodicidade era mensual, entregábase os días 15 de cada mes. A temática era a propia dunha publicación profesional na que se combinan artigos científicos con colaboracións literarias; ás veces, recollía tamén artigos doutras revistas pedagóxicas do Estado. A publicación foi fundada pola Asociación Provincial de Primera Enseñanza e figuraba como director o secretario da Asociación. Dende xaneiro de 1900 a liña desta revista...
VER O DETALLE DO TERMO -
PUBLICACIÓNS
Publicación que se editou na Coruña a comezos do século XX. En 1902 recibiu un premio nun concurso de xornais agrícolas que convocou a Asociación de Agricultores de España e a Cámara Agrícola de Madrid.
VER O DETALLE DO TERMO -
PUBLICACIÓNS
Publicación aparecida probablemente no ano 1958 na Coruña. De periodicidade irregular, editábase en castelán. Constaba das seccións tituladas “Vida Profesional”, “Noticiario Escolar”, “Sección Legislativa” e outras. Desenvolve información referida a certificados de estudios primarios, calendario do curso escolar, entre outros temas.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Na tradición francesa, xogo literario que consistía en compoñer unha serie de versos sobre rimas predeterminadas escollidas ao chou. A invención deste xogo, que tivo un éxito considerable nos salóns preciosistas do século XVII, atribúeselle ao poeta francés Dulot. Durante o s XVIII a moda comezou a decaer aínda que continuou practicándose como xogo de sociedade.
-
CIDADES
Cidade do Brasil, no estado de Espírito Santo, ao N de Rio de Janeiro (125.800 h [1980]). Atravesada polo río Novo do Sul. A súa economía baséase na gandería e na agricultura (café, cana de azucre, millo e tabaco).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Rama da física experimental que trata a medida da enerxía en forma de calor que se transfire en cambios físicos ou químicos. A calor pode ser medida cuantitativamente mediante o calorímetro, coa observación dos efectos que produce. Os máis importantes son: a elevación da temperatura dunha substancia ao subministrarlle calor, o cambio de fase dunha substancia, como de sólido a líquido ou de líquido a gas, e a transformación da enerxía química, eléctrica ou mecánica en calor, ou viceversa. Son obxectos da calorimetría as medidas da calor de combustión, da calor de reacción, da capacidade calorífica, da calor específica e das calores de transformación.
-
-
Relativo ou pertencente á calorimetría.
-
Coeficientes que expresan a cantidade de calor recibida pola unidade de masa dun corpo en función das variacións de presión P, volume V e temperatura T, cando unha destas permanece constante. Estes coeficientes son a calor específica a presión constante C p , a calor específica a volume constante C v , a calor de aumento de presión isoterma h, a calor de dilatación isoterma l e os coeficientes, sen nome propio, λ e μ.
-
-
-
Aparato que mide a cantidade de calor emitida ou absorbida nun proceso físico ou químico. Hainos de diversos tipos: o calorímetro non isotérmico, que o fai mediante o aumento de temperatura, ou o calorímetro isotérmico que o realiza a través dunha transformación física, xeralmente unha dilatación ou un cambio de estado dun corpo de masa e calor específica coñecidos, denominado corpo calorimétrico.
-
Calorímetro non isotérmico que utiliza como corpo calorimétrico un metal dunha gran condutividade calorífica, como por exemplo o cobre, para acadar unha igualación rápida de temperaturas. É válido para un intervalo de temperaturas duns 300°C.
-
Calorímetro aneroide somerxido no hidróxeno líquido nun vaso Dewar, ideado por Walther Hermann Nernst.
-
Calorímetro non isotérmico empregado para determinar as calores de combustión de combustibles sólidos e líquidos mediante o proceso seguinte: unha masa coñecida de combustible introdúcese nunha bomba de aceiro chea de osíxeno para asegurar a combustión completa; despois, a bomba colócase nun calorímetro de auga, onde se provoca a combustión. Coa medida da elevación de temperatura e o coñecemento da masa de auga, xunto co equivalente de auga do calorímetro e da bomba, pódese calcular a calor de combustión.
-
Calorímetro non isotérmico disposto para determinar o equivalente mecánico da calor. Calcúlase medindo as temperaturas na entrada e na saída dun tubo, envolto por unha resistencia eléctrica, por onde pasa un caudal de auga coñecido. Cómpre saber, ademais, a potencia eléctrica gastada.
-
Calorímetro non isotérmico utilizado para calcular as calores específicas a temperatura ambiente por medio da temperatura na que queda unha mestura da substancia problema cun líquido, a unha temperatura inicialmente diferente e tamén coñecida.
-
Calorímetro isotérmico, ideado por Robert Wilhelm Bunsen, empregado para medir a calor específica das substancias a partir da contracción de volume que se produce ao fundir unha certa cantidade de xeo, cando se introduce a substancia problema a temperatura elevada.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Agrupación cultural compostelá fundada en 1921 e impulsada por Salvador Cabeza de León, Camilo Díaz Baliño, Enrique S. Guerra e Bernardo del Río. Representou No quinteiro, de Xesús San Luís Romero, e O Alalá, de Francisco Porto Rey (1922); Axúdate, de Charlón Arias e Sánchez Hermida (1923); A lenda de Montelongo, de Rey Pose e Buhigas Alavarrieta, e Vaites...vaites!, de Frade Giráldez (1924); e Antón de Freixide de Manuel María González (1925). Despois dun parón na súa actividade, achegouse de novo ao teatro trala Guerra Civil. En 1959, R. López Veiga-Ponte asumiu a dirección do grupo, que puxo en escena, entre outras, Unha noite no muíño (1959) e O fidalgo (1967), ambas as dúas de San Luís Romero; Os vellos non deben de namorarse, de Castelao (1961); Catuxa de Houlihan, de W. B. Yeats (1966); A noite vai coma un río, de Cunqueiro (1966); As bágoas do demo, de Valenzuela (1967); A...
-
VER O DETALLE DO TERMO
Aparello co que se miden as forzas capilares.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Xénero de aves da familia dos caprimúlxidos ao que pertencen as avenoiteiras.
-
-
Relativo ou pertencente aos caprimúlxidos.
-
Ave da familia dos caprimúlxidos.
-
Aves insectívoras nocturnas ou crepusculares, de ollos grandes, peteiro e patas pequenas, ás longas e colas amplas. Os sexos presentan plumaxes similares e crípticas. Aniñan directamente sobre o chan e capturan os insectos durante o voo. Nos voos de exhibición, practicados ao solpor, fanse aparentes as manchas brancas que adoitan presentar os machos nas puntas das ás. A especie centroafricana Macrodipteryx longipennis presenta en cada á unha enorme pluma que remata nunha ancha bandeira no extremo. En Europa está presente o xénero Caprimulgus, de especies coñecidas como avenoiteiras.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Que é moi célebre.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Procedemento volumétrico de análise de substancias redutoras, baseado no uso dunha solución patrón dun sal de cerio cuadrivalente como axente valorante oxidante. O ión cerio(IV) é un oxidante forte en medio ácido segundo a semiecuación Ce4+e- → Ce3. Xeralmente, en volumetría úsanse, debido á súa estabilidade, as solucións de sulfato de cerio(IV) en ácido sulfúrico 1 M, como valorantes e como indicadores a ferroína, ou o ácido N-fenilantranílico (ambos os dous compostos de Fe(II)). Como o cerio(IV) é un oxidante de forza análoga ao permanganato, a cerimetría ten aplicacións semellantes á permanganimetría, aínda que o uso do cerio(IV) presenta diversas vantaxes: dá un só produto de redución, o ión Ce(III), de xeito que a estequiometría do proceso volumétrico é sempre simple e definida; permite preparar solucións estables no tempo e resistentes á luz, e pode empregarse en presenza de concentracións altas de ión cloruro.
-
-
Acto, público ou privado, que se realiza na celebración dunha solemnidade relixiosa ou profana, segundo unhas normas ou uns costumes establecidos.
-
Maneira de tratar a unha persoa de forma respectuosa, gardando as debidas formalidades.
-
Saúdo ou outro acto, xeralmente esaxerado e afectado, que se lle dá a alguén. OBS: Úsase polo xeral en plural.
-