"mita" (Contén)

Relativo ou pertencente ao pobo de Efraín.

Individuo pertencente ao pobo de Efraín.

Relativo ou pertencente a Elam ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Elam.

Individuo do pobo elamita.

Pobo orixinario da rexión de Elam, situada ao N do Golfo Pérsico e ao L do baixo Tigris, no O do actual Irán. Entre o II milenio a C e o s VII a C desenvolveu un reino independente que foi sometido en diversos momentos polos estados veciños. O estado desapareceu trala conquista dos asirios, dirixidos por Asurbanipal ao redor do 646 a C, e o pobo integrouse no Imperio Asirio.

Lingua dos habitantes de Elam. Aínda que está documentada dende o III milenio a C e foi unha das tres linguas oficiais do Imperio Persa, non se sabe moito da súa filiación lingüística. Segundo as últimas teorías, podería ser a lingua que deu orixe ás falas drávidas do subcontinente Índico. Estas dúbidas obedecen ao feito de que non se coñece moito a súa morfoloxía (segundo algúns investigadores, trátase dunha lingua aglutinante) a causa da escaseza das fontes históricas e da falta de textos literarios. A fase mellor documentada do elamita, que evolucionou pouco no decurso do tempo, é a das inscricións reais aqueménidas (a miúdo trilingües: persa aqueménida, babilónico e elamita). Do seu estudo dedúcese que era unha lingua de sufixos, que ao se uniren á raíz, esta parece que non cambiaba e que tanto o nome como o pronome se declinaban (nove casos). Durante o Imperio Persa, o elamita foi principalmente a lingua de Susa e posteriormente mantívose ata finais do s X en forma de khozi (lingua...

Conxunto dos dous sistemas de escritura que empregaban os elamitas. O primeiro, denominado protoelamita (2900-2500 a C), deriva da escritura sumeria e, coma esta, posuía centenares de ideogramas e logogramas, a maioría deles aínda sen descifrar. O protoelamita evolucionou á chamada escritura lineal (2500-2230 a C), que, na súa fase máis recente, dispuña duns setenta signos. Cara ao 2230 a C, os elamitas abandonaron este sistema e comezaron a utilizar o sumerio-acadio, con algunhas modificacións que aparecen reflectidas en tres fases: o elamita antigo (2230-1300 a C), durante o que se produce unha primeira simplificación da escritura cuneiforme a base de eliminar numerosos ideogramas; este proceso proseguiu na etapa seguinte (1300-520 a C), o elamita medio, e rematou na terceira e derradeira, o neoelamita, en que o sistema constaba só de cento trinta signos, oitenta silábicos e o resto ideográficos.

Persoa relixiosa que vive con austeridade, retirada do trato coa xente, e dedicada á oración e á meditación.

Persoa que libremente elixe vivir afastada da xente.

Persoa que coida dunha ermida ou santuario.

Cangrexo da división dos anomuros, de abdome con exoesqueleto mol, que se protexe no interior dunha cuncha de gasterópodo baleira. Ten atrofiados os apéndices do lado dereito do abdome, que presenta pequenas espiñas coas que se fixa ao interior da cuncha, ademais de dous pares de patas reducidas que só colaboran na suxeición. Á parte do par de pinzas presentan dous pares de patas funcionais. Algúns órganos, como as glándulas dixestivas, as gónadas e os órganos excretores, preséntanse no abdome en vez de na posición orixinal no cefalotórax. Aliméntanse, xeralmente, de restos orgánicos. En caso de perigo, o cangrexo introdúcese na cuncha e só se pode ver, dende o exterior, parte das pinzas. Nas costas areosas ou lamacentas galegas están presentes os xéneros Clybanarius, Dardanus, Diogenes, Paguristes e Pagurus. Por ter un abdome mol, tamén recibe o nome vulgar de cu podre.

Relativo ou pertencente aos fatimitas.

Membro da dinastía fatimita.

Arte propia do período califal fatimita. Relacionouse coa arte árabe de Persia e de Sicilia. Caracterizouse pola construción nas mesquitas dunha fachada monumental con pórtico e dous minaretes de planta cadrada, polo emprego da bóveda de aresta e dos mocárabes, e pola abundancia de nichos. Utilizou o perpiaño e a columna. No Cairo consérvanse as mesquitas de Al-Azhar, al-Ḥākim (s X-XI), al-Aqmar e al-Ṣālih Ṭalā’, e uns cantos mausoleos do s XII. As fortificacións tiñan un acceso recto de dobre fachada e estaban enmarcadas por torres. Con respecto ás artes menores destacaron na realización de cerámicas con reflexos metálicos, os vidros tallados, pintados e estampados, a talla en marfil, o traballo en madeira e a fabricación de ṭirāz de liño con bordados de fíos de seda.

Dinastía árabe xiíta de califas que gobernou no N de África (909-973), en Exipto (969-1171) e en Oriente Medio. Xurdiu en Tunisia no s X cando ‘Ubayd Allāh, membro do movemento ismaelita e suposto descendente de Fátima, se proclamou mahdī e obtivo o apoio das tribos bérberes. Os seus sucesores proclamáronse califas e estenderon os seus dominios ata Exipto, onde se trasladaron no 969. O novo imperio, con capital no Cairo desde o 972, acadou, durante o reinado do Califa al-Azmīz, a súa máxima extensión territorial, ao controlar Sicilia, Siria, Palestina, Mesopotamia e Ḥaḋramawt. A súa decadencia iniciouse en tempos do Califa al-Ḥākim e continuou ata que no 1171 Saladino depuxo o último califa fatimita e estableceu a dinastía aiúbida en Exipto. A época fatimita foi, en xeral, unha época de prosperidade económica e de gran tolerancia relixiosa.

Botar pola boca o contido do estómago.

Expulsar violentamente o que está no interior de algo.

Relativo ou pertencente aos haxemitas.

Membro da dinastía descendente de Hāšim, antecesor de Mahoma. Os haxemitas foron xerifes da Meca ata que Husayn ibn ‘Alī foi proclamado rei de ‘Al-Ḥiǧāz (1916). Desterrados de Arabia, ocuparon o trono de Xordania e de Iraq.

Pertencente ou relativo a Xeusalén ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Xerusalén.

Acción de imitar.

Cousa que imita outra.

1. Maneira, segundo os pitagóricos, en que as cousas se relacionan cos nomes e coas entidades superiores.

2. teoría da imitación /

   Doutrina segundo a que a arte consiste en imitar. En Platón, a arte é imitación, aparencia sensible e esta é a imitación das ideas. Para Aristóteles, a arte poética (creadora) comporta imitacións de determinadas accións. Modernamente, a imitación artística enténdese como actividade reveladora da forma esencial da realidade que o obxecto real realiza inadecuadamente.

Termo que indica unha serie de sons repetida de forma analóxica. É un procedemento contrapuntístico no que se reproduce un motivo unha ou máis veces. Ten diferentes formas: por movemento directo, por movemento contrario, por movemento retrógrado e por diminución ou aumento dos valores rítmicos do modelo. A imitación é a base de formas musicais como o canon e a fuga.

Fenómeno psíquico, consciente ou non, caracterizado pola reprodución activa dunha conduta observada anteriormente noutro individuo.

Proceso polo que, segundo o sociólogo Gabriel Tarde, teñen lugar os vínculos que conforman a sociedade. Non se imita tanto á persoa como o que representa e, polo tanto, aquilo que se capta é o grupo.