"Cid" (Contén)

Persoa que mata a un fillo.

Acto de matar un proxenitor o seu fillo.

Éster hexafosfórico do inositol. Está presente de forma abundante nos tecidos de sostemento dos vexetais, especialmente dos cereais. No intestino, o ácido fitínico dá lugar á fitina, con efecto anticalcificante.

Capacidade dunha substancia de producir danos a un vexetal.

Que é brando, falto de consistencia ou de forza.

Provincia de Bélxica (3.144 km2; 1.127.091 h [estim 1998]). A súa capital é Bruxas.

Substancia que só se coñece en disolución, onde se comporta como un electrólito forte. Cos metais forma fluorosilicatos. Emprégase como axente estabilizador.

Líquido obtido mediante a reacción 2KHF2+4SO3+H2SO4 → 4HSO3F+K2SO4. Reacciona violentamente coa auga e produce unha reacción hidrolítica reversible. Ten unha acción fortemente irritante sobre as membranas mucosas e a pel.

Nomós da rexión de Grecia Central, ao N do golfo de Corinto (2.120 km2; 48.884 h [1991]). A capital é Amfissa (7.156 h [1981]). É moi montañosa, con altitudes de máis de 2.000 m, e está formada por concas separadas por serras que se comunican por medio de desfiladeiros tallados polos ríos que son de réxime torrencial. A poboación, escasa, dedícase á agricultura e á gandería. A rexión foi habitada dende finais do Neolítico e durante a Antigüidade converteuse nunha rexión sagrada pola existencia no seu territorio do santuario de Delfos. Na súa expansión colonizadora fundou a cidade de Focea en Asia Menor. Posteriormente, a súa historia identificouse coa da cidade de Delfos.

Substancia que forma parte do complexo vitamínico B. Está amplamente difundida nas follas verdes das plantas, no fígado e no lévedo de cervexa. Dentro do organismo transfórmase en ácido folínico, a forma bioloxicamente activa, que participa como coenzima en reaccións do metabolismo dos aminoácidos, purinas e pirimidinas. En medicina emprégase no tratamento das anemias megaloblásticas e, durante a xestación, como prevención de posibles defectos do tubo neural no embrión. Tamén recibe o nome de folacina.

Relativo ou pertencente ás formigas.

Cada un dos fosfoglicéridos que por hidrólise liberan soamente ácido fosfórico, dous ácidos graxos e glicerina. A maioría dos ácidos fosfatídicos conteñen un ácido graxo saturado e outro insaturado. Son monoésteres do ácido fosfórico e sintetízanse a partir do gliceril-3-fosfato. Os ácidos fosfatídicos libres son raros na natureza.

Éster fosfórico da forma enólica do ácido pirúvico. Intervén na degradación anaerobia da glicosa (glicólise), durante a que se produce por deshidratación do ácido 2-fos-foglicérico, reacción que cataliza o enzima enolase. O enlace 0~P ten unha enerxía libre estándar de hidrólise moi negativa, suficiente para permitir a transferencia do grupo fosforilo ao ADP, no seguinte paso da glicólise, para liberar ácido pirúvico. Intervén tamén nos procesos de biosíntese de glicosa. O ácido fosfoenolpirúvico tamén actúa como substrato para a fixación de dióxido de carbono durante a fotosíntese das plantas C4.

Éster fosfórico do ácido glicérico no que o grupo hidroxilo do carbono 2 ou do 3 está fosforilado. Intervén como intermediario na glicólise.

Propiedade que teñen algunhas substancias transparentes e isótropas de se converter en birrefrinxentes pola influencia dunha deformación elástica. Pódese observar mediante polarizadores. Descuberta por D. Brewster en 1816, aprovéitase para estudar as tensións mecánicas sufridas por pezas, a partir da análise da fotoelasticidade de modelos feitos en materiais transparentes. Tamén se coñece como birrefrinxencia mecánica.

Electricidade producida por efecto da luz ou de radiacións electromagnéticas en xeral.

Conxunto de respostas dos organismos ao fotoperíodo.