"RCA" (Contén)

ILLAS

Illa de maior tamaño do arquipélago das Illes Balears, que ocupa a posición central dentro do arquipélago (3.624 km2; 841.669 h [2001]).
Xeografía
A costa é moi regular, aberta ás baías de Pollença e Alcúdia ao NL, e á de Palma ao SO. O relevo está constituído por dúas aliñacións montañosas, a serra da Tramuntana e as serras de Llevant, orientadas de SO a NL. Entre elas esténdese unha chaira central. O clima é mediterráneo. Na distribución da poboación destaca o continuo crecemento da cidade de Palma de Mallorca, que en 1900 representaba o 25% da poboación total e en 1981 chegaba ata o 54,32%. En 1986 comezou un leve retroceso en beneficio dos municipios da periferia urbana. En 1991, a poboación ocupada era do 35,4%. O sector primario representa o 4,7% da poboación activa e os servicios ocupan o 66,2% da poboación activa. A industria (14,5%) e a construción (14,6%) son actividades complementarias. A agricultura e o comercio foron as actividades básicas...

REINOS

Territorio que comprendía Mallorca, Eivissa, os condados do Rosellón e Sardeña, o señorío de Montpellier e outros territorios occitanos, e posteriormente Menorca. Foi creado á morte de Xaime I de Aragón en 1276. Co Decreto de Nueva Planta do 28 de novembro de 1715, converteuse nun simple título nobiliario.

1. 1. Sinal que se lle fai a algo ou alguén para distinguilo doutros.

   2. marca de canteiro

      Sinal que coloca o canteiro en cada unha das pedras labradas para diferenciar o seu labor.

2. 1. Distintivo externo particular e exclusivo que un fabricante pon nas súas mercadorías para garantir a súa procedencia.

   2. Empresa que fabrica produtos de marca.

   3. marca rexistrada

      Signo ou nome representativo dunha fábrica inscrita no rexistro competente e que goza de representación legal.

3. Trazo ou conxunto de trazos que deixa algo ou alguén no lugar en que estivo.

4. Acción de marcar.

5. 1. ...

DIARIOS

Diario deportivo publicado en Donostia a partir do 21 de decembro de 1938. Baixo o subtítulo “Semanario gráfico de los deportes”, deulle grande importancia ao material gráfico. En 1940 trasladouse a Madrid e, a partir do 25 de novembro de 1942, editouse en formato saba. En 1984 pasou a formar parte do Grupo Recoletos. En marzo de 2002 cambiou o deseño, e acadou a metade da cota de mercado e converteuse no xornal máis distribuído en España, por riba dos diarios de información xeral. Dirixido por Elías Israel a partir de 2001, inclúe información de máis de 60 deportes, cun papel destacado para o fútbol.

TERRITORIOS

Territorio do extremo N de Aquitania, que limitaba ao N con Berry, ao L con Auvernia, ao O con Poitou e o condado de Angulema e ao S con Lemosín. Divídese en Alta Marca, que tivo a súa capital inicialmente en Charroux e logo en Gueret, e en Baixa Marca, con capital en Belac. Parece que foi separado de Lemosín cara a 940 polo duque de Aquitania e concedida como condado a Bosón I o Vello. No s XIII pasou á casa de Lusignan e incorporouse ás posesións da coroa francesa en 1531.

PERSOEIRO

Eclesiástico, político e historiador francés. En 1622 foi nomeado presidente do Parlamento de Pau. En 1641 publicou De concordia sacerdotii et imperii, onde expoñía ideas galicanas e, cando modificou a obra, o Rei Luís XIII   de Francia nomeouno bispo de Courresan. Con motivo do Tratado dos Pireneos foi convocado á illa dos Faisáns para asesorar os representantes franceses. O cardeal Mazzarino nomeouno delegado francés na Conferencia de Céret, onde a súa superioridade erudita permitiulle confundir os delegados de Filipe IV e facer a división máis favorable a Francia. Luís XIV de Francia recompensouno co nomeamento de bispo de París pero morreu pouco despois.

PERSOEIRO

Artista plástico estadounidense. Foi un dos fundadores do Eight Street Club (1949). O máis representativo da súa obra son as colaxes, feitas con toda clase de materiais e baseadas na ensambladura de formas de perfís redondeados inspiradas no corpo humano. A súa actividade desenvolveuse entre Europa e América.

PERSOEIRO

Trobador. De orixe humilde, é o trobador máis antigo despois de Guillerme de Peitieu. Estivo activo nas cortes de Poitiers e de Leonor de Aquitania, sobre todo, pero tamén na corte castelá de Afonso VII. Consérvanse 42 composicións da súa autoría, en que amosa unha actitude moralista e crítica. Atacou o amor cortés, o adulterio e a inmoralidade, e é o representante máis característico do trobar clus no aspecto conceptista.

1. Acción de marcar.

2. Ángulo entre a dirección da proa e a vertical dun astro ou dun obxecto.

1. de marcar.

2. Que se percibe de maneira clara.

3. Aplícase a unha unidade lingüística que presenta unha particularidade que se opón ás outras unidades da mesma natureza dentro dunha mesma lingua. OBS: Oponse ao que se considera neutro ou non marcado.

1. Que ou quen serve para marcar.

2. Taboleiro en que se marcan os tantos dun equipo ou xogador nunha competición.

3. Xogador que se encarga de marcar o adversario.

4. Xene ou sección de ADN, de localización física coñecida sobre un cromosoma, a herdanza do que pode ser seguida, o que fai que se empregue para a identificación de segmentos cromosómicos. Os marcadores xenéticos contribúen á identificación e localización dos xenes responsables de determinadas enfermidades.

1. Pequeno xerador de estímulos eléctricos que, conectado permanentemente ao corazón, o excita ritmicamente e asegura a súa contracción e o seu ritmo cando é incapaz de facelo por si mesmo.

2. Calquera tecido especializado que inicia e mantén o ritmo de determinadas funcións do organismo (contraccións do útero, latidos do corazón).

1. 1. Poñer unha marca en algo ou alguén para distinguilo e recoñecelo.

   2. Poñer o prezo a un produto comercial.

   3. Facer que algo se distinga ou recoñeza mediante unha marca.

2. Indicar un aparato cantidades ou magnitudes.

3. Anotar un tanto.

4. Accionar, no disco ou teclado dun teléfono ou noutro aparato dixital,un número.

5. Servir de marca ou sinal para recoñecer ou indicar algo.

6. Deixar marca sobre algo ou alguén.

7. Facer que algo se distinga dun xeito destacado.

8. ...

REXIÓNS

Rexión de Italia central que está bañada ao L polo Mar Adriático, e comprende as provincias de Ancora, Áscoli Piceno, Macerata e Pesaro e Urbino (9.694 km2; 1.463.868 h [2001]). A capital é Ancona. Ten unha morfoloxía moi variada, predominantemente montañosa e culmina no Monte Vettore (2.478 m) nos Apeninos. Os principais cursos fluviais son o Metauro, o Foglia, o Esino, o Pontenza e o Trento. Os núcleos máis importantes son Ancona, Pesaro e Macerata. Destacan os cultivos de millo, trigo, forraxe, oliveiras e viña. A industria é modesta aínda que destacan algúns centros tradicionais como a industria téxtil e de cerámica en Pesaro e Recanati.

1. Acción e efecto de marcar un xogador a outro do equipo contrario.

2. Liña que indica a separación entre dúas terras.

3. Procedemento mediante o que se substitúe un ou varios átomos dunha molécula por un indicador ou isótopo radioactivo. Deste xeito, a radioactividade destas moléculas permite seguirlle o rastro e as reaccións químicas que sofren. Para as aplicacións á química, á bioloxía e á medicina, disponse dun gran número de móleculas marcadas (por exemplo con  14 6 C e 36 16 S) que permiten estudiar cuantitativamente o metabolismo dunha serie de elementos.